บทที่ 361 พี่ ฉันผิดไปแล้ว

“วางใจได้หน่า” ถนิตขยี้หัวของเธอ “ฉันรู้แล้ว”

ได้ยินเขาพูดแบบนี้ ในใจของรสิกาก็หายห่วงแล้ว เธอยุ่งจนหัวจะระเบิดแล้ว ลืมไปเลยว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองนั้นเป็นถนิต บนโลกนี้จะมีเรื่องอะไรที่สามารถทำให้เขาลำบากได้ที่ไหนกัน

“เรื่องนั้นล่ะ?” รสิกาถามอีกครั้ง

“เรื่องไหน?” ถนิตถาม

สายตาของรสิกาเปลี่ยนเป็นลังเลไปเล็กน้อย สุดท้ายก็พูดขึ้นมาว่า “เรื่องร่างกายของนาย”

ชัยเดชเคยบอกเธอว่า ในความเป็นจริงที่หาจณัตว์มาเพื่อทำการรักษาให้ถนิต เพียงแต่ถูกถนิตปฏิเสธไป

ถ้าบอกว่าจณัตว์มีวิธีในการรักษาถนิตให้หายดีจริงๆ แล้วทำไมเขาถึงปฏิเสธล่ะ?

สำหรับคำถามของรสิกา ถนิตไม่ได้รีบตอบไปทันที เพียงแต่เงียบไปสักพักแล้วถึงจะพูดว่า “เธอถือสาหรือ?”

รสิกากลัวว่าเขาจะเข้าใจผิด รีบส่ายหน้าทันที “ฉันไม่ได้ถือ แต่ฉันเป็นห่วงนาย......”

ไม่มีผู้ชายคนไหนสามารถรับเรื่องที่ร่างกายของตัวเองมีปัญหาหรอก โดยเฉพาะยังเป็นจุดนั้นอีก

รสิกาต้องไม่แคร์อยู่แล้ว มีทิมทิมแล้ว สำหรับเธอแล้วเรื่องลูกก็ไม่ได้สำคัญขนาดนั้น

“เธอคิดว่าต่อไปฉันจะไร้น้ำยาเหรอ?” ถนิตมองหน้าเล็กๆ ของเธอไว้ แล้วยื่นมือไปโอบเอวของเธอไว้ เพื่อลดระยะห่างของทั้งสองคน แล้วถามด้วยน้ำเสียงที่ไม่ชัดเจน

“ที่นี่เป็นโรงพยาบาล นายเก็บกดไว้หน่อย” หัวใจของรสิกาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เธอรีบมองไปรอบๆ อย่างลนลาน อยากจะผลักถนิตออกไปจากตรงหน้าของตัวเอง แต่ว่าแรงของเขาเยอะเกินไป “ถนิต！”

เห็นเธอเป็นแบบนี้ ถนิต！” ถึงจะยอมปล่อยมือออกจากเอวของเธอ ฉวยโอกาสจับมือของเธอไว้ จากนั้นก็จับไว้ในมือบีบเล่น พูดอย่างอ่อนโยนว่า “แบบนี้ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”

“ดีตรงไหน?” รสิกาถามด้วยความสงสัย

ถนิตพูด “ตอนที่คลอดลูก เธอคงเจ็บมาก”

รสิกาอึ้งไปสักพัก นึกความรู้สึกตอนที่ตัวเองคลอดทิมทิม เธอจับท้องน้อยของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

เจ็บนี่เจ็บจริงๆ เพียงแต่นานมาหลายปีขนาดนี้แล้ว ไม่มีใครเคยถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้มาก่อนเลย

เห็นเธออึ้งไปสักพัก ถนิตถามต่อว่า “ฉันก็ไม่คิดจะมีลูกในอนาคตอีกแล้ว มีแค่พวกเธอก็พอแล้ว”

เขาไม่ใช่คนโลภอะไรขนาดนี้

ถึงแม้ว่าตอนที่รสิกาคลอดลูกนั้นเขาไม่ได้อยู่ข้างกาย แต่เขาก็สามารถจินตนาการได้เลยว่าเธอต้องเจ็บปวดมากแค่ไหน

เมื่อก่อนตอนยังเด็ก ตอนที่แม่ของเขาคลอดนีรชาเขาก็อยู่หน้าห้องทำคลอด เขาได้ยินเสียงร้องโหยหวนเจ็บปวดของแม่อย่างชัดเจน

ถึงแม้ว่ารสิกาจะดูเข้มแข็ง แต่ภายในใจของเธอนั้นก็ยังต้องการคนดูแล เธอไม่เคยร้องว่าเจ็บ แต่เธอกลับเป็นคนที่กลัวเจ็บ

“ได้ ถ้าอย่างนั้นไม่คลอดแล้ว” ในตาของรสิกาเริ่มมีน้ำตาคลอ

“ไปเรียกลูกมาสิ ฉันส่งพวกเธอกลับไป” ถนิตพูด

“กลับไปตอนนี้?แต่นีรชากับปู่ของนายยังไม่ตื่นเลย” รสิกาแปลกใจ

“คืนนี้ฉันจะอยู่ที่นี่”

หลายวันมานี้รสิกาก็เหนื่อยมากแล้ว เพื่อปัญหาทางโรงพยาบาลจนไม่ได้สนใจติรณาแล้ว แต่เรื่องนี้ ก็ไม่ใช่ความผิดของเธอเลย

รสิกาอยากจะอยู่เป็นเพื่อนถนิต แต่เธอจะไม่คิดเผื่อทิมทิมไม่ได้

ทิมทิมยังเป็นเด็ก อยู่ที่โรงพยาบาลกับเธอมานานหลายวัน คาดว่าเขาก็เหนื่อยมากแล้ว

ฉะนั้นสุดท้ายรสิกาก็ฟังที่ถนิตพูด พาทิมทิมกลับไป

หลังจากที่ถนิตส่งรสิกาสองแม่ลูกถึงบ้านแล้ว ตัวเองก็ขับรถกลับไปที่โรงพยาบาล

เขาไปดูนีรชา แต่พอเข้าไปในห้องแล้วกลับเห็นว่าในห้องนั้นไม่มีใครเลย ผู้ช่วยพยาบาลได้เริ่มเก็บกวาดเตียงแล้ว

ถนิตขมวดคิ้ว หันหลังจากไป แต่ว่าตอนที่เขาไปห้องของท่านเฉลิมสิทธิ์ กลับเห็นนีรชาอยู่ข้างใน

บนตัวของนีรชายังใส่ชุดผู้ป่วยไว้ นั่งอยู่ข้างเตียงของท่านเฉลิมสิทธิ์

ท่านเฉลิมสิทธิ์ยังไม่ตื่น นีรชาเองก็ไม่รู้คิดอะไรอยู่ นั่งอยู่ตรงนั้นเหมือนกับรูปปั้นเลย