บทที่ 362 การตัดสินใจของนีรชา

ข้างๆ เดิมทีเป็นบ้านของถนิตอยู่แล้ว นีรชามาที่นี่ก็เป็นเรื่องปกติ

แต่รสิกาจำได้ว่าตอนที่ตัวเองออกมาจากโรงพยาบาลนีรชายังหลับอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงกลับมาซะแล้วล่ะ?

รสิกาปิดโทรศัพท์แล้วเรียกเธอ “นีรชา？”

นีรชาได้ยินเสียง ก็หันหัวกลับมา “พี่รสิกา” เธอยิ้มเบาๆ ถ้าเกิดเมินสีหน้าที่ซีดขาวของเธอไป รอยยิ้มของเธอถือได้ว่าสดใสเป็นอย่างมาก

“ทำไมเธอถึงกลับมาซะแล้วล่ะ?” รสิกาขมวดคิ้ว “ดีขึ้นแล้วเหรอ?”

“ที่จริงก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก ตอนนี้ฉันก็ดีขึ้นมากแล้ว” นีรชาจับหัว ตอนนี้บนตัวของเธฮใส่เสื้อตัวใหม่ทั้งตัว ผมก็สระแล้ว ตอนนี้กำลังพาดไว้บนไหล่อย่างอ่อนนุ่ม “คุยโทรศัพท์อยู่เหรอ?”

นีรชาสังเกตเห็นว่าบนมือของรสิกายังถือโทรศัพท์ไว้อยู่

“อาจารย์ของฉันโทรมา” รสิกาถึงจะนึกขึ้นได้ “หาเธอ เธอรับสิ”

เธอยื่นโทรศัพท์ให้นีรชา

หลังจากที่นีรชาได้ยินว่าเป็นสายที่โทรมาจากบรู๊ค ก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว นั้นเป็นท่าทีที่ต่อต้านอย่างหนึ่ง

“เป็นอะไร?” รสิกาไม่ค่อยเข้าใจปฏิกิริยาของเธอ เมื่อก่อนถ้านีรชารู้ว่าเป็นบรู๊ค ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนก็จะวิ่งมารับสาย แต่ทำไมวันนี้ต้องหลบด้วย?

ตอนที่เผชิญหน้ากับคำถามของรสิกา นีรชาไม่ได้พูดอะไรทั้งนั้น เธอกลัวว่าถ้าตัวเองออกเสียงก็จะถูกบรู๊คที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์ได้ยิน ดังนั้นแค่ฝืนยิ้มให้กับรสิกา จากนั้นก็เปิดประตูใหญ่ด้านหลังอย่างเด็ดขาดแล้วเดินเข้าไปปิดประตู เสียงการปิดประตูที่ดังนั้นทำให้คนที่อยู่อีกฝั่งของโทรศัพท์ได้ยินอย่างชัดเจน

รสิกาประหลาดใจเล็กน้อย นีรชาเป็นอะไรเนี่ย?

เธอก็เอาโทรศัพท์มาไว้ข้างหูใหม่อีกครั้ง พูดกับบรู๊คว่า “เมื่อกี้เป็นนีรชาที่กลับมา แต่เธอเหมือนแปลกๆ ไป ฉันจะไปดูเธอหน่อย เดี๋ยวค่อยโทรหาอาจารย์ละกัน”

“ถ้า.............ก็ได้” บรู๊คเหมือนอยากจะถามอะไรอีกหน่อย แต่ลังเลไปสักพักแล้วพูด

รสิกาเองก็ไม่ได้ลังเล หลังจากตัดสายแล้วก็เดินไปที่หน้าประตู ยกมือเคาะประตู

“นีรชา？”

ปฏิกิริยาเมื่อกี้ของนีรชานั้นมันแปลกเกินไปแล้ว รสิกาก็นึกขึ้นได้ว่าก่อนหน้านี้ที่อยู่ในโรงพยาบาลก็แปลกๆ

บนตัวของนีรชาต้องเคยเกิดเรื่องอย่างอื่นที่พวกเขาก็ไม่รู้แน่นอน

หลังจากที่รสิกาเคาะประตูแล้วก็ไม่มีการเครื่องไหวอะไรเลย ตอนที่เธอกำลังจะเคาะรอบที่สอง อยู่ๆ ประตูก็เปิดออก

นีรชายืนอยู่ข้างใน สีหน้าไม่ค่อยดี

“เธอเป็นอะไร?” รสิกาถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันไม่เป็นอะไร บางทีอาจจะเพราะเหนื่อยเกินไป” นีรชายิ้มอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่

“กินข้าวรึยัง?” รสิกามองเธออย่างปวดใจ “ถ้ายังไม่ได้กินก็มานะ ฉันทำให้เธอ”

“ได้สิ” นีรชาไม่ได้ปฏิเสธ “ไม่ได้กินกับข้าวที่พี่รสิกาทำให้กินนานแล้วพอดีเลย”

“ได้ ไปเถอะ”

นีรชาตามรสิกาไปที่บ้านของเธอ ตอนที่รสิกาทำกับข้าว นีรชาก็นั่งเล่นและดูหนังกับทิมทิมอยู่ที่ห้องรับแขก

นีรชาคิดว่าทิมทิมน่าจะชอบดูการ์ตูน ก็เลยเลือกช่องให้เขาดู

สุดท้ายกลับเป็นนีรชาที่นั่งกอดท้องหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมาแล้ว ทิมทิมกลับนั่งของเธออยู่ข้างๆอย่างนิ่ง

รสิกาผัดกับข้าวสองอย่าง ใช้เวลาไม่นานมาก ครึ่งชั่วโมงก็เสร็จแล้ว ตอนที่เธอเรียกนีรชามากินข้าว ตาของนีรชาก็หัวเราะจนแดงไปหมดแล้ว