บทที่ 363 จุดหักเหลี่ยมคืออะไร

รสิกาไม่วางใจนีรชา จะส่งเธอกลับบ้าน เฝ้าเธออาบน้ำขึ้นเตียงนอนแล้วถึงจะจากไป

กลับถึงบ้านของตัวเองก็ดึกมากแล้ว รสิกาก็ช่วยอาบน้ำและล้างหน้าแปลงฟังให้กับทิมทิม จากนั้นอุ้มเข้าขึ้นเตียงนอน

“แม่ครับ น้าเป็นอะไรเหรอ?” ทิมทิมนอนถามอยู่บนเตียง

มือของรสิกาที่กำลังห่มผ้าห่มให้เขาก็หยุดชะงักไป จากนั้นใช้น้ำเสียงที่ไม่แน่ใจพูดว่า “น่าจะไม่เป็นอะไร”

นีรชาเป็นอะไรไหม เธอดูไม่ออกจริงๆ

เด็กไม่มีทางเข้าใจโลกของความรู้สึกผู้ใหญ่ได้ ดังนั้นในเรื่องของนีรชานี่ทิมทิมเองก็มึนงงมาก ในความทรงจำของเขาน้าเป็นคนที่สดใสร่าเริงอยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้นอนร้องไห้บนโต๊ะกินข้าวนี่ กลับเป็นครั้งแรกที่เขาเห็น

เธอร้องไห้อย่างเศร้ามาก และในน้ำเสียงที่ร้องไห้นั้นเหมือนมีความคับข้องใจที่พูดไม่ออก

“นอนก่อนเถอะ แม่ไปคุยโทรศัพท์ก่อน” รสิกาตบหัวของเขาเบาๆ ก้มตัวจูบลงไปที่หน้าผากของเขา จากนั้นก็ปิดไฟบนหัวเตียง

รสิกาค่อยๆ ออกมาจากห้องนอน เธอเดินไปเอาโทรศัพท์ที่ห้องรับแขก นี่ก็ดึกมากแล้ว เธอกลัวว่าบรู๊คนอนแล้ว ก็เลยส่งข้อความกลับไป

แต่คิดไม่ถึงว่าข้อความพึ่งส่งออกไปบรู๊คก็โทรมาแล้ว

รสิกาจำใจต้องรับสาย “อาจารย์ยังไม่นอนเหรอ?”

“รอสายจากเธออยู่” น้ำเสียงของบรู๊คเหมือนเหนื่อยมาก แต่ไม่มีผลกระทบต่อการโทรของเขา “นีรชาเธอ.....เป็นยังไงบ้าง?”

“เธอมีเรื่องนิดหน่อย........” รสิกาพูด “เรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลวัชรเดชานนท์ช่วงนี้อาจารย์รู้หมดแล้วใช่ไหม?”

“อื้ม ได้ยินมาบ้าง” ถึงแม้ว่าช่วงนี้เขาจะยุ่งมาก แต่เรื่องของตระกูลวัชรเดชานนท์ก็ติดตามบ้าง

“เมื่อวานนีรชาถูกลักพาตัว แต่อาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วง ไม่เป็นอะไร ตอนนี้เธอปลอดภัยมาก”

“ถูกลักพาตัว?” น้ำเสียงของบรู๊คดังและสูงขึ้น ถึงว่าทำไมเธอถึงไม่ได้โทรหาเขา.......

เมื่อก่อนนีรชาแทยจะโทรหาเขาทุกวัน ถึงจะไม่โทรก็ต้องส่งข้อความ หลายปีมานี้ก็เป็นแบบนี้

ดังนั้นเมื่อวานที่ไม่ได้รับข้อความอะไรจากเธอเลย บรู๊คถึงได้รู้สึกแปลกๆ วันนี้ทนรอมาทั้งวันก็ยังไม่มีข้อความของเธอ โทรไปก็ปิดเครื่องอยู่ตลอด เขาไม่สบายใจก็เลยโทรมาหารสิกา

“ตอนนี้เธอไม่เป็นอะไรแล้ว” รสิกาเกลี้ยกล่อมเบา “แต่ว่าฉันมีเรื่องจะบอกอาจารย์ เป็นอีกเรื่องหนึ่ง”

ลมหายใจของบรู๊คหนักหน่วงขึ้นมาเล็กน้อย “เธอพูดสิ”

หลังจากรสิกาทำให้ลมหายใจคงที่แล้ว ถึงจะค่อยๆ พูดขึ้นมาว่า “เมื่อกี้ที่กินข้าวอยู่ นีรชาพูดกับฉันว่า ต่อไปจะไม่ชอบอาจารย์อีกแล้ว ฉันไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมีความคิดแบบนี้”

คำพูดของนีรชาได้ต่อยบรู๊คหนักๆ ทีหนึ่ง เขารู้สึกว่าในหูของตัวเองมีเสียงอะไรกำลังดังอยู่ ทำให้ขารู้สึกว่าเสียงของรสิกานั้นเบามาก ได้ยินไม่ค่อยชัด

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เขาถึงจะหาเสียงของตัวเองเจอ เปิดปากพูดกลับเสียงแหบ “เธอพูด.......ว่าไงนะ?”

“อาจารย์ ระหว่างอาจารย์ เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่า?” รสิกาถามอย่างไม่เข้าใจ

ระหว่างพวกเขา เกิดเรื่องอะไรเหรอ?

ถึงแม้ว่าบรู๊คจะคิดจนทั่วสมองของตัวเองก็หาไม่เจอว่าระหว่างตัวเองกับนีรชานั้นผิดหัวอะไรกัน ครั้งก่อนที่โทรคุยกันเป็นเมื่อสองวันก่อน ตอนนั้นถึงแม้ว่านีรชาจะพูดเรื่องตอนนั้นของตัวเอง แต่น้ำเสียงฟังดูทุกอย่างก็ปกติ

ถ้าอย่างนั้นเรื่องมันมาหักมุมระหว่างที่นีรชาถูกลักพาตัวเหรอ?

“พรุ่งนี้ฉันไปพบเธอหน่อย” บรู๊คจับหว่างคิ้ว แล้วพูดด้วยโทนเสียงต่ำ

“ได้” รสิกาตอบ