บทที่364 ระหว่างพวกเรามีเรื่องเข้าใจผิด

คนที่เป็นนักออกแบบ สิ่งที่มีค่ามากที่สุดก็คือมือคู่นั้น

ดังนั้นไม่ว่านีรชาจะไม่อยากเจอบรู๊คมากแค่ไหน ตอนนี้ก็ไม่กล้าปิดประตูอย่างแรง กลัวทำให้มือของเขาบาดเจ็บ

เธอยืนอยู่หน้าทางเข้า ในตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความลนลาน จ้องบรู๊คไว้ กัดฟันไว้แน่นแต่กลับพูดอะไรไม่ออก

“ทิมทิม นายกลับไปก่อน” ตาของบรู๊คมองนีรชาไว้ตลอด แล้วพูดกับทิมทิม

ทิมทิมก็ไม่อยู่ต่อ หันหลังเดินเข้าไปในบ้าน

รสิกายังทำกับข้าวอยู่ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นข้างนอก เห็นทิมทิมกลับมาคนเดียว ก็เลยถามอย่างประหลาดใจ “น้าของลูกล่ะ?ยังไม่ตื่นเหรอ?”

“ลุงบรู๊คมาแล้วครับ” ทิมทิมตอบ

“มาเช้าขนาดนี้เลย?” รสิกาชะงัด เธอคิดว่าก่อนที่จะมาบรู๊คจะทักทายก่อนซะอีก

แต่ว่าเขารีบขนาดนี้ ก็แปลว่าในใจของเขาต้องมีนีรชาอยู่ใช่ไหม?

รสิกาคิดถึงตรงนี้ ก็ยิ้มขึ้นมาอย่างอารมณ์ดีทันที

แต่ว่าทางนีรชา กลับไม่ได้สบายขนาดนั้นแล้ว

หลังจากที่ทิมทิมไปแล้ว บรู๊คก็เดินเข้าไปข้างในโดยตรง จากนั้นก็ปิดประตูแล้วฉวยโอกาสล็อกปนะตูด้วย

มองดูท่าทางของเขาแล้ว ใจของนีรชากลัว จากการจ้องมองจากตาสีฟ้าของบรู๊ค ออร่าของเธออ่อนลงไปหมด เธออยากจะถอยหลัง แต่พอนึกได้ว่านี่เป็นบ้านของตัวเอง ทำไมตัวเองต้องกลัวด้วยล่ะ?

จะว่าไปแล้ว คนที่ทำผิดไม่ใช่เธอซะหน่อย

นึกถึงตรงนี้ นีรชากำหมัดทั้งสองไว้แน่น จากนั้นก็เงยหน้าสบตากับบรู๊ค แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “นายเข้ามาโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตจากฉัน นี่เข้าข่ายบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลนะ!”

บรู๊คขมวดคิ้ว “ฉันมีเรื่องจะพูดกับเธอ”

“ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย” ท่าทีของนีรชาก็ยังเย็นชาเหมือนเดิม

ตอนที่เธอมีอะไรจะพูดกับเขา เขาก็เป็นท่าทางแบบนี้

ตอนนี้เธอไม่อยากพูดกับเขาแล้ว เขากลับตามมาถึงบ้าน

น่าตลกซะจริงๆ

“นีรชา” น้ำเสียงของบรู๊คเบาลง “ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้?”

“แบบไหน?” นีรชากัดฟันแล้วใช้น้ำเสียงที่เยาะเย้ยพูดว่า “พี่รสิกาไม่ได้บอกความหมายหรือความรู้สึกของฉันให้นายเหรอ?ใช่ที่ว่าฉันชอบนายข้างเดียวมา 5 ปี แต่ตอนนี้ฉันไม่ชอบนายแล้ว ฉันยอมแพ้แล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่นายหวังมาโดยตลอดเหรอ?”

ที่เธอพูดนั้นไม่ผิด นี่เป็นเรื่องที่บรู๊คหวังโดยตลอด

แต่.......ทำไมหัวใจของเขาถึงรู้สึกโล่งๆ นะ?

ลมหายใจของบรู๊คหนักหน่วง เวลาผ่านไปสักพักเขาถึงจะพูดขึ้นมาว่า “ฉะนั้นเธอในตอนนี้ ไม่ชอบฉันแล้ว?”

ไม่ชอบแล้วเหรอ?

ที่เธอคิดคือไม่ชอบแล้ว

แต่ตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ใกล้ขนาดนี้ ก็ยังทำให้หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้น

นีรชาหันหน้าหนีเพื่อไม่มองเขา ใช้น้ำเสียงที่แข็งๆ ในการพูดว่า “ไม่ชอบแล้ว”

พึ่งพูดออกจากปาก มือของบรู๊คก็ได้จับคางของเธอไว้แล้วหันหน้าของเธอกลับมาเบาๆ เพื่อให้สบตากับตัวเอง