บทที่ 382 แผนการของทิมทิม

ทิมทิมไม่ได้สนใจเรื่องที่เปลี่ยนครูสอนภาษาอังกฤษคนใหม่ซะเท่าไหร่ เขาเติบโตอยู่ในต่างประเทศมาตั้งแต่เด็ก สำหรับเขาภาษาอังกฤษก็เหมือนกับภาษาแม่นี่แหละ

เพียงแต่ว่าแคนดี้พูดมากจนน่ารำคาญ เขาก็เลยเงยหน้าขึ้นมาดูทีหนึ่ง

แต่พอมองดูครั้งหนึ่ง ม่านตาของเขาก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีจ้ะเด็ก ๆ ฉันคือครูภาษาอังกฤษคนใหม่ของพวกเธอนะ พวกเธอสามารถเรียกฉันว่าครูอนิญญาก็ได้” อนิญญายืนอยู่บนเวที บนใบหน้าที่สวยงามมีรอยยิ้มที่ดูเป็นกันเองปรากฏออกมา

อนิญญาหน้าตาสะสวยเป็นอย่างมาก แล้วบวกกับรอยยิ้มที่มีแรงดึงดูดให้คนอยากเข้าใกล้อย่างเต็มเปี่ยมนั่น สำหรับเด็กเล็ก ๆ พวกนี้แล้วเป็นพวกที่ไม่มีแรงต่อต้านมากที่สุดเลย

“คุณครูอนิญญาสวยจังเลย……” แคนดี้พูดเสียงเบาขึ้นมาด้วยดวงตาเป็นประกาย

แล้วเพื่อน ๆ ในห้องก็มีความคิดเห็นเหมือนแคนดี้เยอะแยะเต็มไปหมด ตอนนี้ต่างก็จ้องมองอนิญญาอย่างคึกคักเต็มไปหมด

มีแค่ทิมทิมเพียงคนเดียว ที่นั่งสงบนิ่งอยู่บนเก้าอี้ สายตาค่อย ๆ เย็นชาลง ดูไปแล้วเหมือนมีอะไรผิดปกติอยู่

ครูประจำชั้นเอาใบรายชื่อมอบให้กับอนิญญาไป แล้วก็พูดคำพูดให้กำลังใจเธอไปเล็กน้อย จากนั้นก็ออกจากห้องเรียนไป

เมื่อก่อนอนิญญาอยู่ต่างประเทศมาตลอด แน่นอนว่าความสามารถด้านภาษาอังกฤษนั้นแน่นมากอยู่แล้ว

แต่ว่าทิมทิมไม่ต้องคิดเลยก็รู้แล้วว่าเป้าหมายที่เธอมาเป็นครูที่โรงเรียนของตัวเองนั้นคืออะไร ดูท่าพวกเธอจะเริ่มลงมือเคลื่อนไหวกันแล้ว

ทิมทิมแอบหัวเราะอยู่ในใจไปสองคำ แล้วแสร้งทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเอาหนังสือของตัวเองออกมา

อนิญญากล้ามาปรากฏตัวในโรงเรียนแบบไม่เกรงกลัวอะไรอย่างนี้ น่าจะเป็นเพราะรู้สึกว่าทิมทิมไม่มีอะไรแต่งต่างจากเด็กทั่วไปละมั้ง ปกติแล้วเด็กที่อายุเท่านี้ไม่มีทางรู้หรอกว่าพ่อแม่มีบุญคุณความแค้นกับใครอยู่บ้าง ความคิดของพวกเขายังอยู่ในขั้นที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ไม่มีทางเข้าใจเรื่องที่ซับซ้อนวุ่นวายมากแบบนี้หรอก

แต่ว่าทิมทิมนั้นเป็นข้อยกเว้น

เพราะว่าตั้งแต่ในค่ำคืนเมื่อหลายวันก่อนตอนที่รสิกาได้เจอกับอนิญญามา ทิมทิมก็ได้ตรวจสอบประวัติของอนิญญาจนชัดเจนหมดแล้ว

รวมทั้งเรื่องในห้าปีมานี้ และเรื่องทั้งหมดที่เธอเคยทำเมื่อห้าปีก่อนด้วย

อนิญญาอยากได้ผลดีจากตัวเขา นั่นแทบจะเป็นเรื่องที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้เลย

แล้วคาบเรียนหนึ่งคาบก็ผ่านไปแบบนี้ ทิมทิมเก็บหนังสือเรียนลงไป แล้วเอาโทรศัพท์ออกมากระเป๋านักเรียนมาใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ จากนั้นก็ลุกขึ้นแล้วออกจากห้องเรียนไป

ทีแรกเขากะว่าจะไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเดินออกจากห้องเรียน ก็ถูกอนิญญาเรียกตัวไว้ซะก่อน

ทิมทิมหยุดฝีเท้าลง แล้วหันหน้ามองไปที่อนิญญา “ครูอนิญญา ครูมีเรื่องอะไรเหรอครับ?”

อนิญญายิ้มขึ้นมาเล็กน้อยแล้วก็พูดขึ้นว่า “ภาษาอังกฤษของหนูเก่งมากเลย บอกครูได้หรือเปล่าจ๊ะว่าหนูไปเรียนจากที่ไหนมา?”

“ผมเกิดที่เมืองนอกครับ” ทิมทิมตอบกลับไป

“อ๋อ แบบนี้เองเหรอ” อนิญญามีน้ำเสียงเหมือนว่าเข้าใจแล้ว “ครูได้ยินมาว่าในเมืองจะมีการจัดการแข่งขันภาษาอังกฤษของเด็กครั้งใหญ่ขึ้นมาในอีกไม่นานนี้ แล้วภาษาอังกฤษของหนูก็ดีขนาดนี้ เดี๋ยวครูจะช่วยหนูลงชื่อสมัครแข่งขันเอาไหม?”

“แข่งขันภาษาอังกฤษครั้งใหญ่เหรอครับ?” ทิมทิมรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย

อนิญญายิ้มอ่อน ๆ ขึ้นมา “ใช่จ้ะ ภาษาอังกฤษของหนูดีขนาดนี้ ถ้าไม่ไปร่วมแข่งขันก็เสียดายแย่เลย แล้วอีกอย่าง นี่ก็เป็นการช่วยสร้างชื่อเสียงให้กับโรงเรียนด้วยนะ”

“เดี๋ยวผมต้องกลับบ้านไปถามแม่ก่อนนะครับ” ทิมทิมมีท่าทางเหมือนลังเลใจ

“ได้ซิ” อนิญญาพยักหน้าขึ้นเล็กน้อย “แต่ว่าต้องเร็ว ๆ หน่อยนะ ถ้าหนูจะไปเข้าร่วมจริง ๆ ครูก็สามารถช่วยทบทวนให้หนูได้นะจ๊ะ”

“ผมรู้แล้วครับ” ทิมทิมยิ้มอย่างอ่อนหวานขึ้นมา

“ไปเถอะจ้ะ” อนิญญายืดตัวตรงขึ้นมา แล้วยิ้มให้กับทิมทิม

แล้วทิมทิมก็หมุนตัวจากไป พอเห็นแผ่นหลังเล็ก ๆ ของเขาค่อย ๆ หายไปจากหัวมุมแล้ว รอยยิ้มตรงมุมปากอนิญญาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาลงหลายเท่า

เธอเอาโทรศัพท์ออกมาแล้วกดโทรหาเบอร์หนึ่ง แล้วเดินไปด้วยและคุยโทรศัพท์ไปด้วย

“ทุกอย่างทางฉันราบรื่นแล้ว” เธอพูดกับชรรินที่อยู่ปลายสายอีกด้านหนึ่ง “ลูกชายของรสิกาคนนั้น ไม่ได้เก่งกาจมากมายอย่างที่พวกเธอพูดมาเลยนี่ ก็แค่เด็กกะโปโลคนหนึ่งเท่านั้น……”