บทที่ 384 ผู้ร้ายค้ามนุษย์

“ที่จริง ครูคนนั้น ชื่อว่าอนิญญาครับ” ในตอนที่ทิมทิมพูดคำพูดนี้ก็จูงมือรสิกาไว้ตลอด

“อะไรนะ?!” พอรสิกาได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที “หนูว่าเธอชื่ออนิญญาเหรอ?!”

เสียงของรสิกาดังมาก ความสนใจของคนในสถานีตำรวจล้วนถูกเธอดึงดูดมาจนหมดเลย

“แม่ครับ แม่อย่าเพิ่งร้อนใจไปนะครับ” ทิมทิมพูดปลอบโยนเธอ

“จะไม่ให้แม่ร้อนใจได้ยังไงล่ะ!” ในตอนที่รสิกาพูดนั้น แม้แต่ลมหลายใจก็ยังเร็วแรงขึ้นมาหลายเท่า “ทิมทิม นี่ตกลงมันเรื่องอะไรกันแน่?”

มีตำรวจอยู่ข้าง ๆ แน่นอนว่าทิมทิมไม่มีทางที่จะพูดกับรสิกาต่อหน้าตำรวจแน่ ดังนั้นก็เลยขอให้ตำรวจจากไปอย่างมีมารยาท

ตำรวจหญิงรู้สึกเบื่อหน่าย ก็เลยต้องจากไปเลย

พอเธอจากไปแล้ว ทิมทิมก็พูดกับรสิกาเสียงเบาขึ้นว่า “แม่ครับ ความจริงเรื่องมันเป็นแบบนี้ครับ……”

เมื่อเช้า พอทิมทิมไปถึงโรงเรียนแล้ว อนิญญาก็พาตัวเขาออกไปจากโรงเรียนโดยอ้างว่าจะพาไปร่วมแข่งขัน ตอนที่อยู่ในระหว่างทางนั้น ทิมทิมนั่งอยู่ด้านหลัง ส่วนอนิญญาก็ขับรถอยู่ด้านหน้า แต่ว่าเรื่องที่เธอไม่รู้ก็คือ ทิมทิมได้ทิ้งตัวอักษร“SOS”ไว้ที่กระจกด้านหลังแล้ว เพราะฉะนั้นตอนที่ผ่านด่านเก็บเงินนั้น อนิญญาก็ได้ตกอยู่ในวงล้อมของตำรวจไว้แล้ว

จากคำให้การของทิมทิม อนิญญาเป็นผู้ร้ายค้ามนุษย์ และกำลังลักพาตัวเขาอยู่

แต่ไม่ว่ายังไงอนิญญาก็ยังปากแข็งไม่ยอมรับสารภาพ พูดแต่เพียงว่าตัวเองจะพาเขาไปร่วมแข่งขัน แต่ความจริงแล้ว ในช่วงนี้ในเมืองเอไม่มีการจัดงานแข่งขันภาษาอังกฤษสำหรับเด็กอะไรเลย ดังนั้นนี่จึงเป็นเรื่องที่อนิญญากุเรื่องขึ้นมา

และที่สำคัญในข้อมูลของอนิญญาก็มีประวัติว่าเธอเคยเป็นผู้ร้ายค้ามนุษย์อยู่จริง ๆ และเคยลักพาตัวเด็ก ๆ ไปขายมากกว่าสิบรายด้วย

“เป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกัน?” พอรสิกาฟังไปแล้ว ก็ขมวดคิ้วขึ้นมาอย่างแปลกใจ

ถึงเธอจะไม่รู้ว่าห้าปีที่ผ่านมานี้ อนิญญาไปทำอะไรมาบ้าง แต่ว่าไม่มีทางไปทำเรื่องลักพาตัวเด็กแน่

แต่ว่าในข้อมูลของเธอกลายเป็นผู้ร้ายค้ามนุษย์ไปได้ยังไง?

“แม่ครับ ช่วงที่ผ่านมานี้ คนที่ทำให้แม่เป็นกังวล ก็คือเธอใช่ไหมครับ?” ทิมทิมถามเสียงเบาขึ้นมา

“ใช่ คือเธอ……” รสิกาพูดเสียงขรึมออกมาคำหนึ่ง สายตาที่มองไปที่ทิมทิมดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ทิมทิม เป็นเพราะว่าแม่ หนูก็เลยไม่บอกเรื่องนี้กับแม่เหรอ?”

น่าจะเป็นเพราะตอนกินข้าวเมื่อคราวก่อน ตัวเองได้เอ่ยชื่ออนิญญาออกมาจนทำให้ทิมทิมจดจำไปแน่ ๆ

ทิมทิมกำลังจะตอบ อยู่ ๆ ก็เห็นถนิตผลักประตูเดินเข้ามาจากนอกสถานีตำรวจ

เขานิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง

พอรสิกาเห็นว่าเขานิ่งไป ก็หันหลังไปมอง แล้วก็สบเข้ากับสายตาที่มองมาของถนิตเข้าพอดี

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร พอเห็นถนิต ความวุ่นวายในใจรสิกาก็สงบลงไปเยอะ

“ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม?” ถนิตเดินเข้ามาแล้วก็ถามขึ้นเป็นประโยคแรก

“ไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนค่ะ” รสิกาส่ายหน้าเล็กน้อย

แล้วถนิตก็หันไปมองเล็กน้อย พอแน่ว่าไม่ได้รับบาดเจ็บแล้ว ถึงได้โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง “งั้นก็ดีแล้ว”

ในสถานีตำรวจมีคนรู้จักถนิต จึงรีบวิ่งเข้ามาหา “คุณถนิต สวัสดีครับ”

เพียงครู่เดียวบรรยากาศในสถานีตำรวจกลายเป็นหนักหน่วงขึ้นมาหลายเท่า ไม่มีใครรู้เลยว่า เด็กที่ถูกช่วยมานี้ จะมีความเกี่ยวข้องกับถนิตไปได้

“คนที่จับตัวมาได้ล่ะ?” ถนิตมองหน้าตำรวจคนนั้นทีหนึ่ง แล้วก็ถามเสียงเรียบขึ้นมา

“คุมขังอยู่ทางโน้นครับ เชิญตามผมมาเลยครับ” ตำรวจรีบพูดขึ้นมา

“ฉันไปด้วยค่ะ” พอรสิกาได้ยินว่าจะไปพบอนิญญา ก็รีบพูดขึ้นมา

รสิกาไม่ได้พาทิมทิมไปด้วย แต่กลับขอร้องให้ตำรวจหญิงคนนั้นช่วยตัวเองดูไว้ ที่นี่คือสถานีตำรวจ คงจะไม่เกิดเรื่องอะไรหรอก

ตอนที่เธอได้เจออนิญญานั้น บนตัวอนิญญามีสภาพน่าอนาถเล็กน้อย ผมเฝ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าบนตัวก็มีรอยยับยู่ยี่อยู่หลายแห่ง ดูท่าน่าจะได้มาจากการขัดขืนตอนที่ถูกตำรวจจับกุมตัว