บทที่ 385 ใครเป็นคนทำ

ดูไปแล้ว ทิมทิมเหมือนว่าไม่เป็นอะไรเลย ไม่เหมือนกับเด็กที่เพิ่งถูกช่วยกลับมาจากการลักพาตัวเลยสักนิด

แต่ก็เป็นเพราะว่าทิมทิมที่เป็นแบบนี้ กลับเป็นครั้งแรกที่ทำให้ในใจถนิตเกิดความสงสัยขึ้นมา

อนิญญาคิดว่าทิมทิมเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ก็เลยใช้วิธีธรรมดามาลักพาตัวเขาไป แต่สุดท้ายกลับถูกทิมทิมย้อนกลับมาโจมตีรอบหนึ่ง

ด้วยอายุของทิมทิมในตอนนี้แล้ว ต้องไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ได้แน่นอน แต่ว่าทำไม……เขากลับทำออกมาได้นะ?

ก่อนหน้านี้ถนิตก็รู้อยู่อยู่แล้วว่าทิมทิมฉลาดมาก แต่คิดไม่ถึงเลยว่าความฉลาดหลักแหลมของเขาจะสูงมากขนาดนี้

……

พอจัดการเรื่องรายละเอียดอะไรอีกเล็กน้อยแล้ว ถนิตกับรสิกาก็พาลูกกลับไปเลย สำหรับเรื่องของอนิญญานี้ ถ้าจะตรวจสอบละก็ยังต้องใช้เวลาอีก ไม่ใช่เรื่องที่เดี๋ยวก็ได้คำตอบมาออกมาแล้วแน่ ๆ

ถนิตส่งรสิกากับทิมทิมกลับบ้านไป พอเห็นว่าทิมทิมไม่ได้รับความตื่นตกใจอะไรแล้วจริง ๆ เขาถึงจะขับรถจากไป

พอกลับมาถึงบ้านแล้ว รสิกาก็เรียกทิมทิมมาที่ห้องรับแขกอย่างเคร่งเครียด แล้วก็พูดคุยครั้งใหญ่กับเขาครั้งหนึ่ง

“ก่อนหน้านี้แม่บอกกับหนูไว้ยังไง? ถ้าเกิดว่าพบเจอเรื่องอะไรก็จะต้องมาบอกกับแม่ แล้วทำไมครั้งนี้หนูจะต้องลงมือเคลื่อนไหวคนเดียวด้วย? ถ้าเกิดไม่มีคนเห็นสัญญาณของหนู ไม่มีคนช่วยแจ้งตำรวจ แล้วหนูจะทำยังไง? หนูจะต้องโดนอนิญญาพาตัวไปเลยจริง ๆ นะ!” น้ำเสียงของรสิกาฟังดูเคร่งครัดเป็นอย่างมาก

ครั้งนี้น่าจะเป็นครั้งแรกที่เธอเคร่งครัดกับทิมทิมเป็นอย่างมากเช่นนี้

แต่ว่าตอนนี้ก็ได้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาแล้ว ถ้าเธอยังไม่เคร่งครัดขึ้นมาอีกหน่อย ครั้งหน้าก็คงจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีกแน่

ครั้งนี้สามารถถือได้ว่าทิมทิมดวงดี แต่ถ้าเกิดว่าครั้งหน้าเทพเจ้าแห่งโชคลาภไม่มียืนอยู่ข้างเขาอีกแล้วล่ะ?

เขาจะทำยังไง?

ในเมื่อเขา……ก็ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น

“แม่ครับ ผมผิดไปแล้วครับ” พอเผชิญหน้ากับไฟโกรธของรสิกา ทิมทิมก็เป็นฝ่ายยอมรับผิดแต่โดยดี “ผมรับรองว่าครั้งหน้าจะต้องไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกแน่ครับ”

เขายอมรับผิดอย่างเชื่อฟัง กลับทำให้ตัวรสิกาเองที่ไม่อาจใช้น้ำเสียงเคร่งครัดไปพูดคำพูดที่เหลือได้อีกแล้ว

พอเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง รสิกาถึงพูดขึ้นว่า “อนิญญาไปที่โรงเรียนพวกหนูตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“มาหลายวันแล้วครับ” ทิมทิมตอบกลับมา

พอเห็นเขาเอาแต่ก้มหน้า สุดท้ายแล้วใจของรสิกาก็ทนทำใจไม่ได้ น้ำเสียงก็อ่อนลงไปหลายเท่า “ทิมทิม แม่ไม่ได้ดุหนูนะ เพียงแต่แค่อยากให้หนูรู้ผลของเรื่องนี้ หนูยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง เรื่องบางอย่างต้องให้ผู้ใหญ่อย่างเราไปจัดการ หนูแค่ต้องเป็นเด็กดีคนหนึ่งก็พอแล้ว”

“ผมรู้แล้วครับ” ทิมทิมเงยหน้าขึ้นมา “แต่ว่า พอเห็นท่าทางที่เป็นกังวลเมื่อหลายวันก่อนของแม่แล้ว ผมก็แค่อยากช่วยอะไรแม่หน่อยเท่านั้น”

เพราะว่าพวกอนิญญากับชรริน ช่วงนี้ถึงได้ทำให้สภาพจิตใจของรสิกายิ่งอยู่ก็ยิ่งย่ำแย่ไป เพราะฉะนั้นเขาถึงอยากใช้ความสามารถของตัวเองไปจัดการเรื่องกลุ้มใจของรสิกา

“เด็กอย่างแกนี่” ใจที่ไม่ว่าแข็งแค่ไหนของรสิกา พอได้ยินคำพูดประโยคนี้ของทิมทิมแล้วก็อดไม่ได้ที่จะอ่อนยวบลงมา “ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม?”

“อืม ผมเข้าใจแล้วครับ” ทิมทิมยิ้มขึ้นมา “แม่ครับ ขอโทษนะครับ ครั้งนี้เป็นเพราะผมคิดไม่รอบคอบ จึงทำให้พวกแม่ต้องเป็นกังวลไป”

“รู้ว่าพวกเราเป็นกังวลก็ดีแล้ว” รสิกาขยี้หัวเขาเล็กน้อย “แม่มีหนูเป็นลูกแค่คนเดียว ถ้าหนูเป็นอะไรไป แล้วหนูจะให้แม่ทำยังไงล่ะ?”

พอได้ยินรสิกาพูดมาแบบนี้ ทิมทิมก็ยิ่งรู้สึกว่าที่ตัวเองทำมันเกินไปหน่อยแล้ว

เขาอาจจะรู้ว่าตัวเองมีความสามารถแบบนั้น แต่ว่ารสิกาไม่รู้เรื่องนี่

เพราะฉะนั้นถึงได้ตื่นตระหนกตกใจ

“อ๋อใช่แล้ว แม่ลืมถามหนูไปเลย ทำไมในข้อมูลของอนิญญาถึงได้บอกว่าเธอเป็นคนร้ายค้ามนุษย์ล่ะ?” ยังไงรสิกาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องนี้