บทที่ 387 เริ่มลงมือเคลื่อนไหวเลย

“สองแสนห้าเหรอ?” รสิกาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย ท่าทางดูเหมือนไม่ค่อยยินดีเท่าไหร่

พอเห็นท่าทางแบบนี้ของเธอ อนิญญาก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “ฝันไปเถอะ! เจ้าเด็กนั่นไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ก็จะให้ฉันจ่ายสองแสนห้า เธอฝันไปเถอะ!”

พอได้ยินเธอพูดแบบนี้ หัวคิ้วของรสิกาก็กระตุกขึ้นมาทีหนึ่ง แล้วก็หันไปพูดกับตำรวจขึ้นว่า ดู“ท่าคงจะไกล่เกลี่ยไม่ได้ งั้นก็ขังเอาไว้ก่อนเถอะค่ะ”

พูดจบ รสิกาก็ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้ แล้วก็จะเดินออกไปข้างนอก

พอตำรวจเห็นว่าท่าทางเธอไม่ได้ดูล้อเล่น ก็รีบพูดขึ้นว่า “คุณรสิกา รอเดี๋ยวครับ!”

ฝีเท้ารสิกาหยุดลง “ยังมีเรื่องอะไรอีกคะ?”

ตำรวจรีบหันไปพูดกับอนิญญาขึ้นว่า “คุณอนิญญา ถ้าไม่ชดใช้เงิน คุณอาจจะถูกขังอยู่ในนี้เป็นปีเลยจริง ๆ นะครับ คุณต้องคิดให้ดี ๆ นะครับ”

“ฉัน……” อนิญญากำลังอยากจะพูดว่าตัวเองคิดดีแล้ว แต่พอเห็นใบหน้ารสิกาเหมือนจะมีรอยยิ้มอยู่เล็กน้อย แล้วเธอก็พูดอะไรไม่ออกเลยสักนิด

พอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว อนิญญาถึงจะนึกออกได้ว่าที่รสิกาตั้งใจเรียกราคาสูง ๆ นั้นเป็นเพราะอะไร

เธอจะต้องเชื่อมั่นว่าตัวเองไม่มีทางจ่ายค่าชดเชยก้อนโตนั่นแน่ ๆ และอยากให้ตัวเองถูกขังไว้ที่นี่

ถึงจะถูกขังไม่กี่เดือน แต่สำหรับรสิกาแล้ว สามารถตัดเรื่องวุ่นวายออกไปได้มากมายเลย

รสิกาคนนี้ ว่าแล้วว่าเจ้าเล่ห์มากจริง ๆ!

ทิมทิมคนนั้นก็สมแล้วที่เป็นลูกชายเธอ สองแม่ลูกเป็นคนแบบเดียวกันจริง ๆ!

พอคิดจุกนี้ตกแล้ว อนิญญาก็กำหมัดไว้แน่น แทบจะทนไม่ไหวแล้วอยากพุ่งเข้าไปต่อสู้กับรสิกาสักยกจริง ๆ

“ฉันตกลง!” อนิญญาพูดคำพูดประโยคนี้ออกแบบพยายามข่มไฟโกรธเอาไว้ “สองแสนห้า ก็สองแสนห้า!”

“สองแสนห้าเหรอ?” รสิกายักคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

“ก็เมื่อกี้คุยกันไว้ว่าสองแสนห้าไม่ใช่เหรอ!” อนิญญาพูดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

รสิกากลอกตาใส่เธอทีหนึ่ง “ใครคุยกับเธอไว้? ฉันไม่ได้ตอบตกลงสักหน่อย”

“งั้นเธออยากได้เท่าไหร่กันแน่?!” อนิญญากัดฟันกรอกแล้วพูดขึ้นมาอย่างโหดเหี้ยม

“สามแสนก็ได้” รสิกาพูดขึ้นมาเรียบ ๆ “คงไม่เยอะไปหรอกนะ เพราะว่าฉันไม่ได้ขอล้านหนึ่งกับเธอสักหน่อย”

ใบหน้าทั้งหน้าของอนิญญาแทบจะดุร้ายขึ้นมาแล้ว ยังไม่ขอล้านหนึ่งเหรอ? แล้วเมื่อกี้ใครเปิดปากมาก็ขอหนึ่งล้านเลย!

“คุณรสิกา……” ตำรวจยิ้มขึ้นมาอย่างเขินอาย ยังคงอยากจะเกลี้ยกล่อมอีกสักหน่อย แต่ยังไม่ทันได้พูด ก็ได้ยินอนิญญาพูดขึ้นมาก่อนแล้วว่า

“ได้ สามแสนก็สามแสน!”

คนในห้องทั้งสองต่างก็ได้ยินชัดเจน ตอนที่เธอพูดคำพูดนี้ออกมา ในน้ำเสียงเต็มไปด้วยเสียงกัดฟันกรอก

รสิกาหัวเราะเบา ๆ ออกมาคำหนึ่ง “เงินสด หรือว่าจะโอน?”

แน่นอนว่า สุดท้ายก็โอน

พอบัญชีของรสิกามีเงินเข้าสามแสนแล้ว เธอก็หิ้วกระเป๋าออกไปจากสถานีตำรวจเลย

พอเธอเดินออกมาถึงข้างนอก ยังไม่ทันได้ขึ้นรถตัวเองก็ได้ยินเสียงอนิญญาดังลอยมาจากด้านหลังแล้ว

“รสิกา!”

ในน้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความโกรธ เหมือนกับว่าจะพุ่งเข้ามาฉีกรสิกาให้เป็นชิ้น ๆ เลย

รสิกาหันหน้าไป ก็เห็นอนิญญากำลังเดินมาทางตัวเองอย่างเดือดจัด ดูจากท่าทางแล้ว อยากจะพุ่งเข้ามาต่อสู้กับรสิกาจริง ๆ

แต่ว่าในตอนที่ระยะห่างของเธอกับตัวเองยังห่างกันอยู่ประมาณห้าเมตรนั้น รสิกาก็ค่อย ๆ เปิดปากพูดขึ้นช้า ๆ ว่า “ข้างหลังเธอก็คือสถานีตำรวจ ถ้ายังอยากเข้าไปอีกด้วยโทษทำร้ายร่างกายคนอื่นละก็ ฉันจะไม่สู้กลับหรอกนะ”

อนิญญาหยุดฝีเท้าไปทันที แต่ว่าดวงตาที่เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อคนคู่นั้นกลับไม่ได้หยุดลง เอาแต่จ้องรสิกาเขม็งอยู่

“จ้องอะไรจ้อง จะแข่งว่าตาใครใหญ่กว่าเหรอ?” รสิกาจ้องกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้