บทที่ 388 เกิดอุบัติเหตุขึ้นมาอีก

ทิมทิมไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรง เพียงแค่บนใบหน้าถูกบาดเท่านั้น เขานอนอึ้งอยู่บนพื้นไปพักหนึ่ง จนกระทั่งคุณครูอุ้มตัวเองขึ้นมาจากพื้น เขาถึงตั้งสติกลับมาได้

เขารู้ว่าครูกำลังจะส่งเขาไปที่ห้องพยาบาล แต่ว่าตอนนี้สิ่งที่เขาอยากทำก็คือ ไปดูว่าคนที่โยนกระถางต้นไม้ใส่เขาบนชั้นสองนั้นคือใคร!

ทิมทิมขัดขืนจากมือครูลงมาบนพื้น จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในอาคารเรียน

ถึงแม้ว่าเขาจะตัวเล็ก แต่ว่าเวลาวิ่งก็รวดเร็วมาก ไม่นานก็สลัดเสียงร้องอย่างเป็นห่วงของครูไว้ด้านหลัง

เพียงแต่ว่าตอนที่เขาวิ่งขึ้นไปถึงนั้น กลับเห็นว่าในห้องเรียนว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ นอกซะจากกระถางต้นไม้ที่ระเบียงหายไปหนึ่งอันเท่านั้น

สีหน้าของทิมทิมกลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา ดูท่าในโรงเรียนแห่งนี้ จะอันตรายกว่าที่เขาคิดเอาไว้แล้ว

ทีแรกเขานึกว่าพอไม่มีอนิญญาแล้วก็จะสามารถสงบสุขได้ช่วงหนึ่ง แต่กลับคิดไม่ถึงเลยว่าพวกหล่อนจะทนรอไม่ไหวขนาดนี้!

ตกลงคือใคร……ตกลงยังมีใครที่แอบซ่อนอยู่ในโรงเรียนนี้ แล้วเขาไม่พบเห็นอีกเหรอ?

ทิมทิมคิดไม่ตก เขายกมือขึ้นมาเช็ดเลือดบนหน้าออก ในตอนที่กำลังจะหมุนตัวเดินลงไปนั้น กลับมองเห็นครูตัวเองวิ่งตามขึ้นมาแล้ว

“ทิมทิม นี่ตกลงหนูเป็นอะไรกันเนี่ย?” คุณครูทั้งร้อนใจทั้งโกรธเคือง “รีบไปห้องพยาบาลกับครูเร็ว!”

เด็กคนนี้ได้รับบาดเจ็บแล้วยังวิ่งไปทั่วอีก ใจทั้งดวงของครูร้อนใจจนแทบจะกระโดดออกมาจากอกแล้ว

ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องเมื่อคราวก่อนขึ้นมาแล้ว ครูในโรงเรียนก็ค่อนข้างที่จะดูแลทิมทิมมากเป็นพิเศษ แต่ตอนนี้อยู่ภายใต้การดูแลขนาดนี้ก็ยังทำให้เขาเกิดเรื่องขึ้นมาอีก

พอมาที่ห้องพยาบาลแล้ว ครูพยาบาลก็ช่วยทำแผลที่ใบหน้าให้ทิม ๆ จากนั้นก็ติดปลาสเตอร์ให้

“เสร็จแล้ว ไม่มีอะไรแล้ว ขอแค่ช่วงนี้ไม่ให้โดนน้ำ ก็จะไม่เป็นแผลเป็นแล้ว” ครูพยาบาลพูดขึ้นมา

“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ เหรอ?” คุณครูยังถามเพิ่มขึ้นมาอีกประโยค

“ไม่เป็นไร” ครูพยาบาลพูดให้ความมั่นใจ

แล้วคุณครูถึงจะโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง เธอพูดกับทิมทิมขึ้นมาอีกว่า “หนูนั่งอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ เดี๋ยวครูไปโทรหาแม่หนู เพื่อบอกเรื่องนี้ให้ชัดเจนสักหน่อยนะ”

“ครูครับ ไม่ต้องบอกหรอกครับ” พอทิมทิมเห็นว่าเธอจะไปแจ้งให้รสิการู้ ก็เปิดปากพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวผมเลิกเรียนแล้ว ผมจะไปบอกแม่เองครับ”

“ไม่ได้จ้ะ” คุณครูปฏิเสธขึ้นมาทันควัน

เรื่องเมื่อคราวที่แล้ว เป็นเพราะว่าทิมทิมไม่ยอมบอกผู้ปกครองถึงได้กลายเป็นแบบนั้น ครั้งนี้ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่มีทางฟังเขาแน่

ครูเดินออกไปจากห้องพยาบาลอย่างหนักแน่นมากเพื่อไปโทรหารสิกา ทิมทิมจ้องมองตามแผ่นหลังของเธอ แล้วก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมาเล็กน้อย

ถ้าหากว่าพูดกับรสิกาไป เธอก็จะต้องตกใจจนรีบวิ่งมาหาแน่เลยมั้ง

ทิมทิมกะว่าจะบอกรสิกาหลังเลิกเรียนแล้วจริง ๆ นะ……

……

แล้วไม่นานหลังจากที่ครูโทรบอกรสิกาแล้ว เธอก็เร่งรีบมาถึงโรงเรียน พอเห็นว่าทิมทิมในห้องพยาบาลไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว แค่บนใบหน้ามีรอยแผลสองจุดเท่านั้น ถึงได้โล่งอกไปอย่างแรงเปลาะหนึ่ง

“นี่ตกลงมันเกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ?” พอสงบสติอารมณ์ได้แล้ว รสิกาก็เริ่มวิเคราะห์สาเหตุของเรื่องนี้ขึ้นมา “อยู่ดี ๆ ทำไมกระถางต้นไม้ถึงตกลงมาได้?”

แถมยังตกลงมาใส่หัวทิมทิมพอดีอีกด้วย

ตอนที่รสิกาเดินเข้ามานั้นได้เดินผ่านอาคารเรียนและได้มองสำรวจอย่างละเอียดแล้ว ระหว่างอาคารเรียนกับสนามเด็กเล่นยังมีสวนดอกไม้กว้างประมาณหนึ่งเมตรคั่นอยู่ ถ้าหากว่ากระถางแค่โดนชนแล้วตกลงมาเฉย ๆ ก็ไม่มีทางหล่นใส่ทิมทิมได้ แต่ว่าจากที่คุณครูพูดมาในตอนนั้น จะต้องมีคนตั้งใจทำแบบนี้แน่!

“เรื่องนี้ฉันได้แจ้งให้กับทางโรงเรียนแล้ว ผู้อำนวยการได้ไปตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้ว แต่ไม่รู้ว่ากล้องวงจรปิดในช่วงนั้นเป็นอะไรไป ถึงได้ว่างเปล่า” พอคุณครูพูดเรื่องนี้แล้วในใจก็ยังรู้สึกกลัวอยู่เลย “ตอนนั้นพวกเราทั้งหมดต่างก็กำลังตั้งใจเล่นเกมกันอยู่ จึงไม่ได้สังเกตว่ามีใครอยู่ในห้องเรียนชั้นสอง”

รสิกาขมวดคิ้วขึ้นมา “เรื่องนี้จำเป็นต้องตรวจสอบให้ชัดเจน”

ตอนนี้ทิมทิมกำลังได้รับอันตรายถึงชีวิตอยู่ในโรงเรียนแล้ว ถ้าไม่ตรวจสอบให้ชัดเจน ครั้งหน้าก็คงจะไม่โชคดีขนาดนี้แล้ว