บทที่ 391 มีข่าวเล็กน้อยแล้ว

ตอนที่ยังไม่ได้เจอคมสัน รสิกาคิดว่าเขาจะเป็นคนแก่อายุสี่ห้าสิบ แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะอายุยังน้อยขนาดนี้ได้

แถมยังดูอายุน้อยกว่าถนิตตั้งหลายปีด้วย

หน้าตาของคมสันหล่อเหลามาก ผิวขาวเนียน จมูกโด่งเป็นสันทำให้ดวงตาทั้งคู่ของเขาดูแล้วคมมากยิ่งขึ้น สายตาที่แหลมคมราวกับใบมีดกวาดมาดูรสิกาเพียงครั้งเดียว ก็ทำให้ขาของเธอเริ่มสั่นขึ้นมาแล้ว

คมสันผู้ชายคนนี้ ไม่ใช่คนง่าย ๆ จริง ๆ

ถึงว่า ถึงได้ถูกถนิตมองเป็นศัตรู

“การต้อนรับแขกของคุณคมสันแบบนี้ ทำให้ผมได้เปิดหูเปิดตาครั้งใหญ่เลยจริง ๆ” ถนิตก้าวไปข้างหน้าก้าวหนึ่ง เพื่อบังตัวรสิกาไว้ด้านหลังตัวเอง แล้วจ้องเข้ากับสายตาคมสัน และพูดเรียบ ๆ ขึ้นว่า

“ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คิดว่าประธานถนิตคงจะมายอมมาหรอกมั้งครับ” คมสันจ้องมองเขา บนใบหน้าที่อ่อนเยาว์หล่อเหลาไม่มีปฏิกิริยาอะไร ทั้งตัวดูไปแล้วดูเงียบขรึมเป็นอย่างมาก

บุคลิกของทั้งสองคนเหมือนกันมาก ไม่มีใครแพ้ใครเลย สายตาที่กำลังฟาดฟันกันอยู่กลางอากาศ เหมือนกับว่ากำลังส่งเสียงดัง“ซี่ซี่” อากาศในห้องกลายเป็นความกดอากาศต่ำไปทันที ทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก

“คุณคมสันพูดเกินไปแล้ว” ถนิตพูดขึ้นมา “มาที่นี่ ที่จริงก็อยากจะมาทักทายสักหน่อยเหมือนกัน”

“งั้นก็เชิญนั่งเถอะครับ” คมสันทำท่าผายมือออกมาทีหนึ่ง

ถนิตเองก็ไม่ได้เกรงใจ จูงมือรสิกาไว้แล้วก็เดินไปที่โซฟาเลย จากนั้นก็นั่งลงไป

พอนั่งลงไปแล้ว รสิกาถึงได้รู้สึกว่าตัวเองรู้สึกสบายขึ้นมาหน่อย

ตัวเธอเองก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยเจองานใหญ่ ๆ มาก่อน แต่ว่าวันนี้ มันทำให้เธอรู้สึกควบคุมตัวไม่ค่อยไหวจริง ๆ

ผู้ชายสองคนนี้มาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน มันไม่ใช่เรื่องที่คนธรรมดาจะสามารถเทียบเทียมได้เลยจริง ๆ

คมสันให้คนเทกาแฟมา แล้วก็กวาดตามองมือที่จับกันแน่นของถนิตกับรสิกา และพูดขึ้นว่า “ทั้งสองท่านนี่รักกันดีจริง ๆ เลยนะครับ”

“พูดมาตามตรงดีกว่า ที่คุณเชิญพวกผมมา มีเรื่องอะไรกันแน่?” ถนิตเองก็ไม่อ้อมค้อมกับคมสันอีกต่อไป แล้วก็พูดออกมาตรง ๆ “แล้วคุณกับชรริน ตกลงมาร่วมมือกันได้ยังไง?”

คมสันพูดขึ้น “ผมกับเธอแค่ต่างคนต่างได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการเท่านั้น”

ถ้าจะพูดว่าร่วมมือ ชรรินยังไม่มีสิทธิ์มาร่วมมือกับเขาหรอก

พอเอ่ยถึงชรริน หัวคิ้วของรสิกาก็ขมวดเข้าหากันแน่น ที่เธอมาที่นี่เพราะต้องการเจอชรริน ตอนนี้มาได้ยินคมสันพูดแบบนี้อีก ชรรินจะต้องอยู่ที่ห้อง3608แน่ เธอจำเป็นต้องไปพบหล่อน!

“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว งั้นคุณก็คงจะรู้ว่าเป้าหมายที่เรามาในครั้งนี้เป็นเพราะชรรินแล้วละมั้งครับ” ถนิตสามารถรู้สึกได้ถึงกำปั้นที่แข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อสักครู่ของรสิกา เขาพูดขึ้นมาว่า “คุณคมสัน คุณรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตกอยู่ในวินาทีแห่งความเป็นความตายอยู่”

“อ๋อเหรอ” ใบหน้าของคมสันยังคงเรียบเฉย “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?”

พอได้ยินคำพูดนี้ กำปั้นของรสิกาก็กำเข้าหากันแน่นขึ้น ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะเปิดปากพูดขึ้นมาว่า “นั่นเป็นชีวิตเล็ก ๆ ชีวิตหนึ่ง! ทำไมคุณถึงได้เลือดเย็นขนาดนี้คะ!”

คมสันลืมตาขึ้นมา จ้องมองเธอ “ผมไม่ได้รู้จักกับหล่อน หล่อนจะเป็นหรือตาย มันเกี่ยวอะไรกับผมล่ะ?”

“คุณ……!” รสิกาลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟา ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเคือง เพียงแต่ว่ายังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกถนิตปล่อยมือออกแล้ว

“คุณไปเถอะ” เขาพูดกับรสิกา

“อะไรนะคะ?” รสิกาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วมองไปที่ถนิต

เมื่อกี้ยังไม่วางใจให้เธอเข้ามาตัวคนเดียวเลย ทำไมตอนนี้กลับมาวางใจให้เธอไปคนเดียวแล้วล่ะ?

“เป้าหมายของคุณคือผม ปล่อยเธอไปซะ” ถนิตหันไปพูดกับคมสัน

คมสันยักคิ้วเล็กน้อย แล้วไม่พูดอะไร

แต่ว่าแบบนี้ก็เท่ากับตอบตกลงแล้ว

“ไปเถอะ” ถนิตพูดกับรสิกาขึ้นมาอีกครั้ง

แน่นอนว่ารสิการู้ว่าถ้าตัวเองอยู่ที่นี่ต่อ ที่จริงแล้วจะเป็นตัวถ่วงของเขา เพราะฉะนั้นถึงจะเป็นกังวลมาก แต่เธอก็ได้แต่พยักหน้าให้เขาเล็กน้อย จากนั้นก็หมุนตัวจากไป

พอประตูห้องปิดลงแล้ว คมสันถึงพูดขึ้นมาว่า “คุณจะต้องรักเธอมากแน่ ๆ ใช่ไหม”

ถนิตกวาดตามองเขาทีหนึ่ง “พูดมาเถอะ เป้าหมายของคุณคืออะไร?”