บทที่ 423 มีลูกอีกคนเถอะ

“ไม่ได้คิดมากจริงเหรอ？”ธนิตเอ่ยถาม

“ไม่ได้คิดมากจริงๆ ”รสิกายิ้มพลางกล่าว “นี่คุณก็คิดจะมีลูกอีกเหรอ？”

เขาไม่ได้กล่าวอะไรอีก เพียงค่อยๆ กระชับสองแขนให้แน่นมากขึ้น

รสิกาสัมผัสได้ถึงความเงียบชั่วขณะหนึ่งของเขา เธอลังเล แล้วเอ่ยถามอีกว่า“คุณก็คิดจะมีลูกอีกเหรอ？”

เมื่อคิดให้รอบคอบดูแล้ว ธนิตอยากจะมีลูกก็ไม่ใช่เป็นเรื่องผิดปกติอะไร แล้วอีกอย่างในตอนแรกที่เธอตั้งท้องทิมทิมและให้กำเนิดเขา เลี้ยงดูเขาจนเติบโตมาจนถึงตอนนี้ ทั้งหมดนี้ธนิตล้วนไม่ได้มีส่วนร่วมเลย

เขาอาจจะไม่สัมผัสกับความสุขของการเป็นพ่อจริงๆ ล่ะมั้ง

“นอนเถอะ” ธนิตไม่ได้ตอบคำถามของเธอ เพียแค่ยกมือขึ้นกดสวิตช์ไฟบนผนัง ทันใดนั้นทั้งห้องก็พลันตกอยู่ในความมืด

คำถามของรสิกาไร้ซึ่งคำตอบท่ามกลางความมืดเธอค่อยๆ จับมือธนิตเอาไว้ หลังจากนั้น จึงเงยหน้าขึ้นและพยายามจะจุมพิตบนริมฝีปากของเขา “ถ้าคุณต้องการล่ะก็ งั้นพวกเราก็มีลูกกันอีกสักคนเถอะ”

เธอเคยอ่านประโยคหนึ่งบนอินเทอร์เน็ตที่ว่า ผู้หญิงคนหนึ่งต้องรักผู้ชายคนหนึ่งมากๆ เธอถึงจะเต็มใจที่จะให้กำเนิดลูกเพื่อเขา

รสิการู้สึกเสียใจสำหรับความโดดเดี่ยวของธนิตที่ต้องเผชิญตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาทนทุกข์ทรมานมากกว่าเธอ ดังนั้นหากเป็นสิ่งที่เขาต้องการ เธอก็จะพยายามทำให้สำเร็จอย่างเต็มที่

……

รสิกาคิดเอาไว้ในตอนแรกว่าฉลองปีใหม่ที่บ้านตระกูลปิติภัทรไพศาลคงจะไม่สงบสุขนัก แต่คาดไม่ถึงว่าชรรินจะไม่ได้ทำอะไรเลยตลอดทั้งวัน

จนกระทั่งเธอออกจากบ้านตระกูลปิติภัทรไพศาล หัวใจของรสิกาก็ค่อยๆ วางลง

พอดีกับที่ติรณาเองก็โทรนัดเธอให้มาเจอเช่นกัน

พอนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ติรณากำลังตั้งท้องอยู่ เธอกังวลว่าจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอออกไปข้างนอก ดังนั้นรสิกาก็เลยพาทิมทิมไปเยี่ยมเธอที่ตระกูลอาชานกำธรเสียเลย

ธนิตเองก็มีงานของตัวเองที่ต้องทำ ทั้งสองจึงแยกกันไปทำธุระของตน

ขณะที่มาถึงตระกูลอาชานกำธร รสิกาก็พบกับคุณพ่อคุณแม่รวมถึงพี่ชายพี่สะใภ้ของเปรมสุธีร์เข้า เธอทักทายพวกเขาอย่างสุภาพ แล้วจึงตามติรณากลับไปที่ห้องด้วยกัน

“โอโห ในที่สุดเธอก็มาหาฉันสักที ฉันอยู่บ้านจนเบื่อเต็มทนแล้ว” พอเจอกันติรณาก็ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด

“ตอนนี้เธอกำลังท้อง ไม่อยู่บ้านแล้วจะให้ไปเพ่นพ่านที่ไหนกันเล่า” รสิกายิ้มพลางกล่าว

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่ติรณาตั้งครรภ์ น้ำหนักเธอก็หนักขึ้นไม่น้อย และเธอก็ดูมีพลังมากขึ้นด้วย

“เธอไม่อยู่เมืองซี ไม่มีใครมาเล่นเป็นเพื่อนฉันเลย แต่ก่อนก็ยังจะพอมีนีรชาอยู่หรอก…” กล่าวถึงนีรชาโดยไม่ได้ตั้งใจ เสียงติรณาก็พลันหยุดชะงักลงในทันใด

รสิกาขมวดคิ้วเล็กน้อย เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้วหัวใจของเธอก็รู้สึกหงุดหงิด

“นีรชา…เป็นยังไงบ้าง？”ติรณารู้แค่คร่าวๆ เธอเองก็ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับนีรชากันแน่

อย่างไรก็ตาม เธอได้ยินจันทร์ละคนอื่นๆ บอกว่าบรู๊คไม่ได้กลับมาเลย ตั้งแต่เขากลับมาจากที่ฝรั่งเศส เธอจึงเดาว่าเรื่องนี้น่าจะเกี่ยวข้องกับนีรชา

เกิดอะไรขึ้น...ที่ฝรั่งเศสกันแน่？

เกรงว่าคู่กรณีจะมีเพียงรสิกาเท่านั้นที่รู้ดีที่สุด

“อาจารย์ของฉันมีคู่หมั้นคนหนึ่งอยู่ในฝรั่งเศส คราวนี้เรื่องทุกอย่างเป็นเพราะคู่หมั้นของเขาที่เล่นไม่ซื่อ” รสิกาไม่สามารถเล่าเรื่องทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกับนีรชาทั้งหมดแก่ติรณาได้ เพราะกลัวว่าจะส่งผลไม่ดีต่อเธอ

สิ่งที่เกิดขึ้นกับนีรชาทั้งหมดนั้น ติรณาจะรู้สึกราวกับว่ามันเกิดขึ้นกับตนได้อย่างง่ายดาย