บทที่ 436 แย่สุดๆ

“นี่ป้ายาใจ” ถนิตแนะนำให้รสิการู้จัก

รสิกายิ้ม: “ป้ายาใจ”

ป้ายาใจยิ้มอย่างเป็นมิตร: “คุณนายคงหิวแล้วสินะคะ อยากทานอะไรคะ? ฉันจะไปทำให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่หิว” รสิกาพูด

“ป้ายาใจ มีอะไรก็ไปทำเถอะครับ” ถนิตพูด

“ค่ะ คุณผู้ชาย” ป้ายาใจพยักหน้า

ถนิตจูงมือรสิกาขึ้นข้างบน: “อยากไปดูทิมทิมหน่อยไหม?”

“อืม” รสิกาเองก็ไม่ได้เจอทิมทิมมาหลายวันแล้ว

ตอนนี้ทิมทิมมาอยู่กับถนิต แม้อารณีย์จะอยากอยู่กับหลาน แต่นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างถนิตกับทิมทิมแล้ว ยังรู้สึกว่า ให้พวกเขาพ่อลูกได้อยู่ด้วยกันอย่างเต็มที่สำคัญกว่า ดังนั้นอารณีย์จึงทำได้เพียงมาหาหลานเป็นครั้งคราว

ปกติหลังจากถนิตไปทำงาน ทิมทิมก็อยู่ในบ้านคนเดียว แต่ในบ้านมีป้ายาใจอยู่ดังนั้นจึงไม่ต้องกังวล

หลังจากรสิกาขึ้นไปข้างบนก็ไม่ได้ไปหาทิมทิมในทันที แค่ยืนอยู่หน้าประตูสักพักแล้วถึงเดินออกมา

กลับมาที่ห้อง รสิกากับถนิตจึงคุยกันเรื่องนีรชา

“ฉันว่าอีกสองวันจะไปฝรั่งเศสอีกที”

นอกจากนีรชาแล้ว รสิกาก็ค่อนข้างเป็นห่วงบรู๊ค

ก่อนหน้านี้เธอลองโทรไปหาบรู๊ค แต่เบอร์นั้นไม่มีคนใช้แล้ว เธอกังวลว่าบรู๊คจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ถึงจะบอกว่าฝรั่งเศสเป็นบ้านของเขาเอง ไม่น่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นก็ตาม แต่ตอนแรกที่เธอกลับมาสภาพจิตใจของบรู๊คไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เรื่องที่นีรชาแท้งลูกกระทบกระเทือนจิตใจเขามากจริงๆ

ตอนนั้นรสิกายังตำหนิบรู๊คอยู่เลย แต่หลังจากใจเย็นลงแล้วครุ่นคิดดู จริงๆบรู๊คก็คือผู้เสียหายเช่นกัน พวกเขาต่างโดนโลล่าหลอกกันทั้งคู่

“อื้ม” สำหรับความต้องการของรสิกา ถนิตไม่ปฏิเสธอยู่แล้ว

รสิกานอนกางแขนกางขาอยู่บนเตียง หลังจากพลิกไปพลิกมาอยู่สองที จึงมองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ: “จะได้ไปหาจณัตว์ด้วย”

คำพูดของเธอทำให้ถนิตตะลึงเล็กน้อย หลังจากก้มมองใบหน้าที่จริงจังของเธอ เขาถึงเข้าใจความหมายในคำพูดนี้ของเธอ

เธออยากมีลูกให้เขา ดังนั้นจึงคิดจะถือโอกาสมีลูกในตอนที่ตนเองยังไม่แก่

ถ้ามีลูกตอนอายุมากแล้วไม่ว่าจะสำหรับเธอหรือลูก ก็ไม่ค่อยดีทั้งนั้น

“อื้ม” สำหรับเรื่องนี้ คำตอบของถนิตยังคงเป็นแค่คำนี้

เขานอนลงไปข้างๆเธอ กอดเธอไว้แน่น

คนที่เขารัก ในที่สุดก็มีวันที่ได้นอนอยู่ข้างๆเธอแล้ว นี่ทำให้เขารู้สึกสบายใจ

ตั้งแต่นี้ไป พวกเขาจะไม่แยกจากกันอีกแล้ว

……

ก่อนไปฝรั่งเศส ติรณาตั้งใจโทรมาหาเธอโดยเฉพาะ

“เธอว่าเธอไปคราวนี้จะหาเจอไหม?” ในสาย เสียงของติรณาฟังดูค่อนข้างกลุ้มใจ

“พูดยาก” รสิกาพูด “ลองเสี่ยงดูแล้วกัน”

“ฉันไม่เข้าใจเลย เธอไปไหนกันแน่นะ” ติรณาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาด้วยกลัดกลุ้ม “รอให้เธอกลับมาก่อนฉันจะอบรมเธอให้หลาบจำ ดูสิว่าต่อไปจะกล้าไปไหนอีกไหม”

รสิกาหัวเราะ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

จริงๆแล้ว ในใจของเธอก็คิดอย่างนี้แหละ

แต่ทว่า ข้อแรกเลยต้องหาเธอให้เจอก่อนแล้วค่อยว่ากัน

พาทิมทิมมาที่ฝรั่งเศสด้วย แต่ทว่าตอนที่ไปหาบรู๊คกลับไม่ได้พาเขาไป ให้เขาอยู่กับถนิตที่โรงแรมแทน

ตอนที่ถนิตเดินไปส่งรสิกา จึงถามขึ้นอีกครั้ง: “แน่ใจนะว่าไม่ให้ผมไปด้วย?”