บทที่ 437 จิตใจแตกสลาย

ก่อนจะเจอบรู๊ค รสิกาไม่กล้าคิดว่าอาจารย์ของตัวเองจะเปลี่ยนไปเป็นยังไง แต่ตอนที่เธอได้เจอ ทั้งหัวใจของเธอราวกับโดนลมเย็นๆพัดผ่านไป อ้างว้างโดดเดี่ยว เจ็บปวดจนทนไม่ไหว

บรู๊คหลับอยู่บนเตียงคนไข้ บนร่างกายสวมชุดคนไข้ ส่วนข้อมือซ้ายของเขาพันผ้าพันแผลเอาไว้ ใบหน้าซีดเผือด รูปร่างแข็งแรงบึกบึนที่รักษาไว้เป็นอย่างดีตอนนี้ราวกับเหลือแค่หนังหุ้มกระดูก เขาที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มผอมบางราวกับกระดาษ

อัจฉริยะด้านการออกแบบในอดีตคนนั้นวินาทีนี้กลับเหมือนคนไข้ที่ใกล้จะตายอยู่รอมร่อ ลมหายใจแผ่วเบาเหลือเกิน ถ้าไม่ใช่ว่าหน้าอกของเขายังขยับขึ้นๆลงๆอยู่ รสิกาเกือบจะคิดว่าเขาไม่มีลมหายใจแล้ว

“เขา......” รสิกายืนอยู่กับที่ ไม่กล้าเดินเข้าไปอีกก้าว ถ้าเดวิดไม่ได้ยืนอยู่ตรงหน้า เธอคงสงสัยว่าตนเองเข้ามาผิดห้องหรือเปล่าแน่ๆ

เดวิดเห็นปฏิกิริยาของรสิกา เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่บนใบหน้ามีความขมขื่นปรากฏออกมา

รสิกาค่อยๆเดินไปถึงข้างเตียงคนไข้ มองบรู๊คที่นอนอยู่บนเตียง แววตาทั้งเสียใจทั้งเจ็บปวด แต่กลับร้องไห้ไม่ออก

บรู๊คที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้เหมือนรับรู้ได้ว่ารสิกามาแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะค่อยๆลืมตาขึ้น

แค่ลืมตาขึ้นมาก็เห็นรสิกายืนตาแดงๆอยู่ที่ริมหน้าต่าง เขายังคิดว่าตนเองตาฝาดไปซะอีก แต่หลังจากกระพริบๆตา ก็พบว่ารสิกายังยืนอยู่ตรงหน้า

“รุ้ง?” ในที่สุดบรู๊คก็เอ่ยปาก เสียงแหบพร่า ไม่น่าฟังสักนิด

“อาจารย์......” รสิกาได้ยินเสียงของบรู๊ค น้ำตาจึงไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“เธอมาได้ยังไง?” ท่าทางของเขาดูปกติดี ไม่ได้สาหัสอย่างที่เดวิดพูด แต่ร่างกายที่ผ่ายผอมของเขากำลังบอกรสิกาว่า ถึงยังไงบรู๊คที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ ก็คือเขาในตอนที่ยังไม่ป่วยนั่นแหละ......

“ฉันมาเยี่ยมนายน่ะ” รสิกาพูดสะอึกสะอื้น “ทำไม......นายถึงปล่อยให้ตัวเองมีสภาพแบบนี้?”

บรู๊คหัวเราะเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร

รสิกาคิดจะถามเรื่องอื่น แต่พ่อของบรู๊คยังอยู่ในห้องคนไข้ด้วย ถ้าเธอถามออกไป ก็คงตอบลำบากอยู่ดี

แต่โชคดีที่เดวิดเข้าใจความคิดของรสิกา เขาจึงพูดขึ้น: “คุยกันไปก่อนนะ ฉันจะออกไปเติมน้ำร้อนหน่อย”

รสิกายิ้มให้เขาอย่างซึ้งใจ

หลังจากรอให้เดวิดออกไป รสิกาถึงได้นั่งลง จับมือที่เหลือแต่กระดูกของบรู๊ค มือคู่นี้เคยสร้างผลงานที่มีชื่อเสียงมานับไม่ถ้วน แต่ในตอนนี้ กลัวว่าแค่ดินสอมือคู่นี้ก็จะยกไม่ขึ้นแล้ว

“พวกเธอ......มีข่าวของนีรชาบ้างไหม?”

รสิกายังไม่ทันได้เอ่ยปากพูดถึงนีรชา บรู๊คก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

ตอนที่พูดถึงชื่อของนีรชา รสิกาได้ยินความสั่นไหวในน้ำเสียงของเขาอย่างชัดเจน

“ยังเลย” รสิกามองดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังคู่นั้นของเขา ถึงจะลำบากใจ แต่ก็ต้องส่ายหัวอยู่ดี

“แม้แต่พวกเธอก็ยังไม่ได้ข่าว......” บรู๊คมองต่ำลง แววตาผิดหวัง

“อาจารย์ พวกเราจะหาเธอเจอแน่นอน” รสิกาทำได้แค่พูดอย่างนี้

แม้คำพูดนี้จะฟังดูไร้เรี่ยวแรงเหลือเกินก็ตาม

“เธอคงเกลียดฉันมากแน่ๆ” เขาพูด “เธอเกลียดฉัน ถึงขั้นที่ไม่อยากบอกลาฉันสักคำ”

ตอนนั้นนีรชาแค่ฝากข้อความไว้ให้รสิกา แต่สำหรับบรู๊ค เธอไม่ฝากอะไรไว้เลย

ที่เธอเป็นอย่างนี้ คาดว่าคงเกลียดบรู๊คสุดๆแล้วสินะ

บางทีชีวิตนี้พวกเขาคงยากที่จะได้เจอกันอีก

“นีรชาไม่รู้ความจริงต่างหาก ถ้าเธอรู้ เธอไม่มีทางเกลียดนายหรอก” รสิกาปลอบใจ

ตอนแรกที่บรู๊คแต่งงานกับโลล่า เป็นเพราะแอนเนเวย์ใกล้จะตายแล้วถึงได้แต่ง