บทที่ 438 เธอกำลังรอนายอยู่

“เธอก็เป็นผู้เสียหายเช่นกัน” เดวิดพูด “ฉันไม่ควรเกลียดเธอ เรื่องนี้โลล่าเป็นคนทำทั้งหมด ถึงโลล่าจะโดนจับเข้าไปรอลงอาญา แต่ก็กอบกู้อะไรคืนมาไม่ได้อยู่ดี ส่วนนีรชา เธอเป็นผู้เสียหายตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”

จนถึงตอนนี้ยังหานีรชาไม่เจอ รวมถึงตอนแรกที่เธอหายตัวไป ยังท้องลูกของบรู๊คด้วย แม้ว่าตอนนี้เด็กคนนั้นจะไม่อยู่แล้ว

“ฉันจะพยายามหานีรชาให้เจอค่ะ” รสิกาพูด

ในใจของบรู๊คตอนนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดต่อนีรชา เป็นเพราะรู้สึกผิด เขาจึงปิดกั้นหัวใจของตนเอง ขังตนเองอยู่ในความทรงจำที่เจ็บปวด

เขาใช้วิธีนี้แสดงถึงความรู้สึกผิดที่มีต่อนีรชา แต่วิธีนี้ ก็ทำลายเขาไปด้วย

ไม่ว่าจะเป็นยังไง รสิกาก็ต้องช่วยเขา

“ขอบคุณนะ” เดวิดพูด

“นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำค่ะ” รสิกาส่ายหัว “อาจารย์เคยช่วยฉันมาเยอะมาก ตอนนี้ควรเป็นฉันที่ช่วยเขาบ้างแล้ว”

เดวิดยิ้ม ตั้งแต่ได้เจอเขานี่คงจะเป็นครั้งแรก ที่เขายิ้มอย่างสบายใจที่สุดแล้วสินะ

รสิกากวาดสายตาไปที่ร่างของบรู๊คซึ่งอยู่ไม่ไกล

เดิมทีบรู๊คนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวตามลำพัง แต่ไม่รู้ว่าข้างๆเขามีอีกคนหนึ่งมานั่งอยู่ด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่

เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ผอมมากเช่นกัน ดูจากหน้าตาคงเป็นคนเอเชียสินะ ผมยาวประบ่าดำขลับ หน้าตาค่อนข้างสวย แต่ไม่รู้ว่าเพราอะไร รสิกาเห็นใบหน้านั้นแล้ว เอาแต่รู้สึกแปลกๆ

ผู้หญิงคนนั้นนั่งอยู่ข้างๆบรู๊ค ไม่พูดไม่จา มองไปทางเดียวกับบรู๊ค สีหน้าอมทุกข์

จู่ๆในใจของรสิกาก็มีความรู้สึกหนึ่งปะทุขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ค่อนข้างอบอุ่น ทั้งยังรู้สึกเสียใจมากๆ

เห็นๆอยู่ว่าเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย แต่ทำไม......ตอนที่เธอเห็นถึงมีความรู้สึกอย่างนี้ล่ะ?

รสิกากลืนน้ำลาย แล้วก้าวเท้าเดินไปหาผู้หญิงคนนั้น

ตอนที่ห่างกับผู้หญิงคนนั้นเพียงสามสี่เมตร ผู้หญิงคนนั้นก็เห็นเธอแล้ว เงยหน้าขึ้นมามองเธอ ในแววตาของเธอแวบความประหลาดใจออกมา และแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมาในทันที

แค่เชื่องช้ากว่าเล็กน้อย

เดินเข้ามาใกล้ๆแล้ว รสิกาถึงได้รู้ว่าทำไมตอนมองใบหน้าของเธอจากที่ไกลๆตนเองถึงได้รู้สึกแปลกๆ ที่แท้ใบหน้าของเธอศัลยกรรมมานี่เอง

ใบหน้าของคนที่ผ่านมีดหมอมาก็เป็นธรรมดาที่จะมองออกได้อย่างง่ายดาย เพราะเค้าโครงใบหน้าของพวกเขาจะแข็งมาก ไม่เป็นธรรมชาติ ทั้งยังเชื่องช้าสุดๆ เหมือนอย่างผู้หญิงคนนี้

รสิกาไม่เข้าใจทำไมเมื่อกี้ตนเองถึงมีความรู้สึกแปลกๆอย่างนั้นกับผู้หญิงคนนี้ แต่ตอนนี้ จู่ๆในใจของเธอก็สงบลงแล้ว

แม้บนร่างกายของเธอจะมีความรู้สึกที่ทำให้รสิการู้สึกคุ้นเคยมากๆ

“คุณเป็นคนเอเชียใช่ไหมคะ?” รสิกาเอ่ยปากถาม

หญิงสาวพยักหน้า แต่กลับไม่ได้พูดอะไร แค่มองรสิกา

ดวงตาของเธอดำสนิท ทั้งยังใสซื่อบริสุทธิ์มากๆ แต่ทว่าในดวงตาคู่นั้นราวกับปะปนไปด้วยความโศกเศร้าอย่างลึกซึ้งจนแยกออกมาไม่ได้

ความโศกเศร้านั้นทำเอารสิกาตะลึงงัน

ดวงตาคู่นี้......ดูแล้วผ่านโลกมาอย่างโชกโชน เหมือนเคยได้เห็นตะกอนของภูมิประเทศในโลกนี้มาอย่างยาวนาน

แต่เธอยังดูอายุน้อยขนาดนั้น ไม่ควรจะมีดวงตาอย่างนี้สิ

“คุณชื่ออะไรเหรอคะ?” รสิการ้อนรนอยากรู้จักชื่อของเธอ ซึ่งตัวรสิกาเองก็รู้สึกว่าความคิดของตัวเองดูบ้ามากๆ

เห็นๆอยู่ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่มีตรงไหนเหมือนนีรชาเลย......แต่เธอรู้สึกว่าบนร่างของผู้หญิงคนนี้มีลักษณะบางอย่าง......

ซึ่งลักษณะนั้นดึงดูดรสิกา ทำไมรสิกาอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับเธอมากขึ้น

แต่ตอนที่รสิกาถามชื่อของเธอ เธอกลับส่ายหัว