บทที่ 439 กลับมาเป็นปกติ

บรู๊คไม่ควรจะเป็นอย่างนี้

เขาไม่ควรโดนส่งเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวช ไม่ควรโดนปฏิบัติในฐานะที่เป็นผู้ป่วยทางจิต

เขาแค่หมกมุ่นอยู่กับความเสียใจจนหมดหนทางจะถอนตัวออกมาได้

เพราะจนกระทั่งตอนนี้ยังคงไม่มีใครช่วยเขาที่จมอยู่ในเหวลึก

รสิกาจึงออกแรงฉุดเขาโดยที่ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น แค่หวังว่าจะดึงเขาออกมาจากในนั้นได้

เหมือนอย่างที่เธอเคยพูด ถ้าบรู๊คยอมรับชะตากรรมอย่างนี้

งั้นคาดว่าความขมขื่นในใจของเขา ความรู้สึกผิดในใจของเขา ชีวิตนี้คงหมดหนทางที่จะได้บอกกับนีรชาอีกแล้ว

บางทีนีรชาอาจจะยืนมองเขาอยู่ในสถานที่ใดสถานที่หนึ่งก็ได้

ในใจของเธอ อาจจะคาดหวังให้พวกเขาหาเธอเจอเช่นกัน

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นพวกเขาก็ต้องไปตามหาเธอด้วยสภาพจิตใจที่ดีที่สุดสิ

หลังจากวันนั้นที่ร้องห่มร้องไห้อย่างหนักบรู๊คก็อาการดีขึ้น

ตอนที่รสิกามาเยี่ยมเขาที่โรงพยาบาลอีกครั้ง เขาไม่ต้องใส่เสื้อมัดแขนแล้ว นั่งอยู่บนเตียงอย่างสงบ แม้ใบหน้าจะยังคงขาวซีด แต่ในดวงตาคู่นั้นกลับปรากฏแววตาที่ทำให้รสิกาคุ้นเคย

ในดวงตาของเขาปรากฏความอ่อนโยนออกมาอีกครั้ง ราวกับลมในฤดูใบไม้ผลิ

ตอนที่เห็นเขา รสิกาก็รู้ว่า บรู๊คในอดีต กลับมาแล้ว

คราวนี้รสิกาพาทิมทิมมาด้วยกัน เพราะครุ่นคิดไว้แล้วว่าสภาพจิตใจของบรู๊คคงไม่พังทลายอีก และคงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อเด็กเช่นกัน

“ลุงบรู๊คครับ” แค่ทิมทิมเข้ามาในห้องคนไข้ก็วิ่งไปหาบรู๊คเลย ดึงมือของบรู๊คอย่างสนิทสนม “ลุงหายป่วยหรือยังครับ?”

“ยังเลยครับ” บรู๊คลูบหัวของทิมทิมเบาๆ ยิ้มบางๆ “โทษทีนะ เรามาถึงฝรั่งเศส แต่เจ้าบ้านอย่างลุงไม่ได้พาเราไปเที่ยวเลย”

“ไม่เป็นไรครับ พ่อกับแม่จะเป็นคนพาผมไปเองครับ” ทิมทิมส่ายหัว พูดขึ้น

เขาบอกว่า พ่อกับแม่......

ได้ยินคำนี้ บรู๊คชะงักเล็กน้อย จากนั้นจึงรู้สึกได้ว่า พวกเขามาอยู่ฝรั่งเศสตั้งหลายวัน ถนิตต้องมาด้วยอยู่แล้ว

รสิกาเห็นสีหน้าของบรู๊คก็รู้ว่าเขาเดาได้แล้ว

เธอพูด: “ฉันกลัวว่าเขาจะมีผลต่อการรักษาตัวของนาย ถึงไม่ได้ให้เขามาด้วย”

เธอไม่ได้พูดอย่างชัดเจน แต่บรู๊คพอจะเดาได้ คงกลัวถนิตมาแล้วควบคุมความโกรธเอาไว้ไม่อยู่จนต่อยเขาสินะ

เพียงแต่ ในตอนนี้บรู๊คกลับไม่กลัวถนิตเลย การที่ถนิตจะต่อยเขามันก็สมควรแล้ว

“รอให้สุขภาพฉันดีขึ้นแล้ว อยากเจอเขาหน่อย ได้ไหม?” บรู๊คถามรสิกา

“อยากเจอเขาเหรอ?” รสิกาตะลึง “เพราะอะไร?”

“มีบางเรื่องที่อยากคุยกับเขาน่ะ” บรู๊คพูด

“บอกฉันก็ได้นี่นา......” รสิกาพูดเบาๆ

“เธออย่ากังวลเลย” บรู๊คยิ้มๆ “ที่เขาต่อยฉันมันก็สมควรนั่นแหละ เขาต่อยฉัน ในใจของฉันจะได้รู้สึกดีขึ้นหน่อย”

รสิกาเม้มปาก: “ฉันไม่ได้กังวลเรื่องนี้......”

“เอาเถอะ ไม่ว่าเธอจะกังวลเรื่องอะไร รอฉันออกจากโรงพยาบาลแล้ว ให้ฉันเจอเขาหน่อย โอเคไหม?” บรู๊คแสดงความต้องการออกมาอีกครั้ง ถ้ารสิกาจะปฏิเสธอีก ก็คงไม่มีเหตุผลแล้วแหละ

“ก็ได้” เธอจึงทำได้เพียงตอบรับอย่างจำใจ

บรู๊คหัวเราะเบาๆ แล้วพูดกับเด็กน้อยต่อ: “เรามาฝรั่งเศสตั้งนาน ไม่ต้องเข้าเรียนเหรอ?”

“ไม่ต้องครับ กลับไปค่อยเรียนเสริมทีหลังครับ” ทิมทิมตอบกลับไปอย่างร่าเริง