บทที่ 440 รอคลอด

“อีกสองวันเราจะกลับแล้ว อาจารย์ นายวางแผนจะทำยังไงต่อ?” รสิกาถามบรู๊ค

“ฉันอยากหาที่ฝรั่งเศสอีกที ถ้ายังไม่เจอ ก็เตรียมตัวกลับเช่นกัน” เขาพูด

ฝรั่งเศสเป็นสถานที่แห่งความเศร้า เขาไม่อยากอยู่ที่นี่ เป็นไปได้ว่านีรชาก็คงคิดอย่างนี้เหมือนกัน

ดังนั้นบางทีเธออาจจะออกไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว เพียงแต่ใช้วิธีที่พวกเขาสืบหาไม่เจอ

“แต่ถ้าคุณอายังอยู่ที่ฝรั่งเศสล่ะครับ?” จู่ๆทิมทิมก็พูดออกมา “ถ้าคุณอายังอยู่ฝรั่งเศส แต่พวกเรากลับไปกันหมดเลย งั้นคงไม่มีวันหาเจอหรือเปล่าครับ?”

แม้เขาจะเป็นเด็ก แต่คำพูดของเขากลับมีเหตุผล

รสิกาคิดๆแล้ว มองไปทางถนิต หวังว่าเขาจะมีคำตอบให้

“พ่อจะไหว้วานเพื่อนที่อยู่ที่นี่ให้ช่วยเป็นหูเป็นตาให้” ตอนนี้ถนิตเก็บความแค้นส่วนตัวเอาไว้ก่อน พูดต่อ “พ่อส่งรูปของนีรชาไปให้พวกเขาแล้ว พวกเขาจะคอยสอดส่องให้ในทุกๆวัน ถ้า นีรชาอยู่ที่ฝรั่งเศสจริงๆ ต้องมีสักวันแหละที่หาเธอเจอ”

แต่ก่อนจะหาเจอ ชีวิตของพวกเขาควรจะเป็นยังไงก็ต้องดำเนินต่อไปอย่างนั้น

บางทีการทำอย่างนี้อาจจะเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่ในความเป็นจริง พวกเขาล้วนแต่มีชีวิตของตัวเอง ไม่สามารถละทิ้งชีวิตของตนเองเพื่อคนที่กำลังแอบพวกเขาอยู่ได้หรอก

“งั้นก็ได้ครับ......” ทิมทิมเบะปาก เหมือนผิดหวังกับคำพูดของถนิตเล็กน้อย

รสิกาแค่ลูบๆหัวเขา แล้วพูดต่อ: “หลังจากอาจารย์กลับไปแล้วก็ควรกลับไปดูที่สตูดิโอหน่อยนะ”

เขาทอดทิ้งสตูดิโอไปนานมาก ในช่วงที่เขาไม่อยู่ก็ได้นาลันทากับมนชิตช่วยกันจัดการเรื่องทุกอย่างของสตูดิโอให้ แม้ว่าการไม่มีข่าวคราวของบรู๊คจะทำให้งานของสตูดิโอลดลงมาก แต่ถึงจะประสบปัญหาอยู่บ้าง ทว่ายังคงประคับประคองให้รอดไปได้หลายเดือน

ตอนนี้บรู๊คคิดจะกลับไป สำหรับพวกเขาแล้วก็ถือว่าเป็นข่าวดี

“ควรกลับไปแล้วแหละ” บรู๊คยิ้ม

ก็มีแค่วินาทีนี้ ที่เขารู้สึกว่าตนเองค่อยๆมีชีวิตต่อไปได้

คำพูดพวกนั้นที่รสิกาพูดคราวก่อนเขายังจำได้อย่างชัดเจนมาจนถึงวันนี้

ดังนั้น เขาก็ต้องกลับไปมีชีวิตตามเดิมของตัวเองแล้ว

“เรารอนายกลับมาที่เมืองซีนะ” รสิกาหัวเราะเบาๆ

ถนิตมองเธออีกครั้ง รู้สึกไม่ดีกับท่าทีสบายใจของเธอ แต่หลังจากที่เขาเห็นน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตา ตอนที่รสิกากำลังหัวเราะอยู่นั้น ใจก็อ่อนยวบลงมา

ในใจของเธอคงเศร้าเช่นกันสินะ เพียงแต่เธอเชี่ยวชาญด้านการปิดบังความรู้สึกของตนเอง ชอบซ่อนความโศกเศร้าทั้งหมดไว้ในใจ

บ่อยๆครั้งก่อนหน้านี้เธอมักจะร้องไห้อยู่ท่ามกลางความฝัน ตอนที่ตื่นขึ้นมาก็จะไม่พูดไม่จา นั่นเป็นสิ่งที่ถนิตรู้ดี

......

ครึ่งเดือนผ่านไปบรู๊คตัดสินใจกลับประเทศ

เวลานั้นพวกรสิกากลับประเทศไปได้ประมาณหนึ่งสัปดาห์แล้ว ตอนที่บรู๊คบอกพ่อของตนเองว่าจะกลับไป บนใบหน้าของเดวิดกลับไม่ได้แปลกใจ ถึงขั้นเรียบเฉยด้วยซ้ำ

เขารู้อยู่แล้วว่าบรู๊คจะตัดสินใจอย่างนี้

“จะไปเมื่อไหร่?” เดวิดถามลูกชายของตนเอง

“เก็บกระเป๋าเรียบร้อยแล้ว จะกลับพรุ่งนี้แล้วครับ” บรู๊คพูด

“เดินทางปลอดภัยนะ” เดวิดตะลึงเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะกลับไปเร็วขนาดนี้

“ผมไปแล้ว พ่อจะทำยังไง?” บรู๊คถาม

“จะทำยังไงได้ล่ะ” เดวิดฝืนยิ้ม “ก็อยู่ที่นี่แหละ”

“แต่พ่ออยู่คนเดียว......ไม่งั้น กลับไปกับผมเถอะ” บรู๊คพูด

เดวิดส่ายหัว สายตาของเขามองไปรอบๆห้อง แล้วหยุดอยู่ที่แปลงดอกไม้นอกหน้าต่าง พูดขึ้น: “ฉันต้องดูแลดอกไม้พวกนั้นที่แม่แกปลูกเอาไว้ ถ้าฉันไป ก็ไม่มีใครดูแลพวกมันน่ะสิ”

ตอนที่แอนเนเวย์ยังอยู่เธอชื่นชอบดอกไม้ ในลานบ้านจึงเต็มไปด้วยดอกไม้ที่เธอปลูก