บทที่ 476คุณจะรับผิดชอบฉันได้มั้ย

นีรชาเดิมดวงตาก็แดงยังไม่หาย ตอนนี้การที่คุยกับจณัตว์ยิ่งทำให้ดวงตาของเธอแดงขึ้นไปอีก

บรู๊คแม้ว่าจะมีกระจกกั้นอยู่ ก็ยังสามารถเห็นถึงความเศร้าในแววตาของเธอ

เหมือนหมึกเข้มที่ละลายไม่ได้ ทั้งลึกและหนา

บรู๊คไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่เขารู้ว่า ต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีอย่างแน่นอน

นีรชาเก็บมือถือ จากนั้นก็เลื่อนเปิดบานกระจกหน้าต่าง ในแววตายังมีรอยน้ำตาหลงเหลืออยู่ เพียงแต่ไม่ได้ชัดเจนมากนัก

“เป็นอะไร?” บรู๊คเอ่ยปากถามขึ้น

“ไม่มีอะไร………” นีรชาส่ายหัว

เธอไม่เต็มใจพูด บรู๊คก็ไม่ได้บังคับให้เธอพูดออกมา

“เข้ามาเถอะ” เขาหลบไปด้านข้าง “ข้างนอกมันหนาว”

นีรชากัดริมฝีปากล่าง และไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่ได้เงยหน้าขึ้นไปมองบรู๊ค ถามด้วยน้ำเสียงที่เบา “ฉันอยากจะถามคุณเรื่องหนึ่ง”

“เรื่องอะไร?”

“ถ้าหาก…….ตอนนี้ฉัน ต้องการให้คุณรับผิดชอบ คุณจะทำอย่างไร?”

ม่านตาที่ดำขลับของเธอกลับไม่มีชีวิตชีวาเลย แต่ในขณะที่เธอถามคำเรื่องนี้ กลับเห็นถึงความคาดหวังเล็กน้อย

สีหน้าของบรู๊คก็เคร่งขรึมไปเล็กน้อย คิ้วก็ค่อยๆขมวดขึ้น “อยู่ๆทำไมถึงถามแบบนี้?”

“ฉันอยากรู้” นีรชาพูดด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง “คุณตอบฉันก่อน หากให้คุณรับผิดชอบ คุณจะรับผิดชอบมั้ย?”

เธออยากอยู่กับบรู๊ค อยากจะใช้เวลาที่เหลืออยู่กับบรู๊ค

ไม่อยากที่จะต้องหักห้ามใจตัวเองแบบนี้ทุกวัน

เพียงแต่เรื่องนี้ สำหรับบรู๊คแล้วมันเป็นเรื่องที่ตัดสินใจอยากมาก

ในใจเขายังมีนีรชาที่ยังตามหาไม่เจอ แม้ว่าเขาจะมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่น แต่เขาก็ยังไม่ลืมนีรชา

สีหน้าของบรู๊คคิดหนักและลังเลในทันที เขาไม่รู้ว่าควรจะตอบอย่างไรดี

ตอนนั้นที่เธอบอกว่าไม่ต้องการให้เขารับผิดชอบ เขายอมรับ ในใจตัวเองนั้นรู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง

แต่ในขณะที่สบายใจ ก็รู้สึกละอายใจอยู่บ้าง

อย่างไรเสียเขาก็คือผู้ชาย เมื่อเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก็อยากจะรับผิดชอบอยู่แล้ว

แต่เมื่อมาเอ่ยกะทันหันแบบนี้ เขาก็ต้องการเวลาคิดนิดหนึ่ง

นีรชาก็ดูออกว่าเขากำลังลังเลและคิดหนัก ก็ไม่ได้เรียกร้องให้เขาตอบตัวเองในทันที

“ฉันกลับบ้านก่อนละ” นีรชาพูด “รอให้คุณตัดสินใจได้แล้ว ค่อยให้คำตอบฉัน”

เธอเดินไปถึงห้องรับแขก หยิบเสื้อคลุมของตัวเองมากอดไว้บนอกก็ออกไปจากบ้านของบรู๊ค

วินาทีที่ประตูบ้านเขาถูกปิดลง ร่างกายของนีรชาก็สั่นเทาไปครู่หนึ่ง

ข้างนอกหนาวจริงๆ……….

เธอยืนอยู่หน้าประตูไปครู่หนึ่ง จึงได้หยิบกุญแจออกมาไขประตูบ้านตัวเอง

ออกมาจากบ้านที่อบอุ่นของบรู๊ค กลับมายังบ้านของตัวเอง เธอรู้สึกเพียงว่าตัวเองนั้นหนาวจนตัวสั่น

เธอยืนอยู่ระหว่างรอยต่อของประตูในบ้าน มือยังคงจับเสื้อคลุมไว้แน่น กลับไม่อยากจะขยับเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอรู้สึกว่า ตัวเองเดินมาถึงตรงนี้ก็เพียงพอแล้ว……… เธอได้พยายามก้าวเดินไปข้างหน้าแล้ว หากบรู๊คยังไม่ยอมที่จะก้าวเท้าออกมา………

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก……”

ความคิดนี้กำลังแล่นอยู่ในหัวของนีรชา ประตูที่อยู่ด้านหลังของเธอก็ดังขึ้นด้วยเสียงเคาะประตู

ใจของนีรชาสั่นไปหนึ่งที ร่างที่เกือบจะแข็งทื่อของเธอหันไปมองหน้าจอ

คนที่ยืนอยู่ข้างนอก ห่างกับเธอแค่ประตูกั้น หากไม่ใช่บรู๊คแล้วจะเป็นใครล่ะ