บทที่ 477 เขาไม่มีทางรับปาก

“ก็ได้” รสิกาถอนหายใจเบาๆ เอาที่เธอสบายใจละกัน ขอเพียงเธอมีความสุขก็พอ

“ตอนนี้ฉันมีความสุขมาก” นีรชาหัวเราะเบาๆ “พี่รสิกา พี่วางใจเถอะ ฉันจะมีความสุขแบบนี้ตลอดไป”

“งั้นก็ดี” รสิกายังคิดเรื่องนี้อยู่ ดังนั้นจึงไม่รู้สึกถึงน้ำเสียงที่ผิดปกติของนีรชา “ต้องกินยาตามเวลานะ เชื่อฟังคำพูดของจณัตว์ อย่าเอาแต่ใจ”

“รู้แล้วค่ะ” นีรชาไม่รู้จะทำอย่างไรดี “ร่างกายของฉัน ฉันต้องใส่ใจอยู่แล้วค่ะ”

“อืม” รสิกาพยักหน้า “ทานข้าวยัง?”

“ยังเลยค่ะ เขากำลังทำอยู่”

เวลาที่นีรชาพูดถึงบรู๊ค น้ำเสียงยังไม่สามารถปกปิดความหวานเอาไว้ได้ แม้จะคุยโทรศัพท์ รสิกายังฟังออก

แม้จะไม่สนับสนุนการกระทำของเธอในตอนนี้ แต่ขอเพียงเธอมีความสุข รสิกาก็วางใจแล้ว

“งั้นก็ไปพักผ่อนเถอะ พี่ไม่กวนเธอแล้ว” รสิกาพูด

“อืม ได้ค่ะ”

นีรชาพูดร่ำลา จากนั้นจึงวางสาย

พอดีบรู๊คก็ทำกับข้าวเสร็จแล้ว ได้เก็บโทรศัพท์ของเธอแล้วดึงตัวเธอไปยังโต๊ะอาหาร

ตอนที่ทานข้าว บรู๊คได้พูดถึงเรื่องงานของเธอ

“ลาออกเถอะ” เขาพูด

ช้อนซ้อมที่อยู่ในมือของนีรชาหยุดชะงักไปทันที “ทำไม?”

“ร่างกายคุณไมแข็งแรง พักผ่อนอยู่ที่บ้าน ไม่ต้องออกไปทำงานอีก” อีกอย่าง ด้วยเงินเดือนของบรู๊ค สามารถเลี้ยงดูเธอได้อย่างสบาย

“แต่วันฉันอยู่บ้านคนเดียวมันเบื่อมากนะ” นีรชาส่ายหัวปฏิเสธ งานในร้านดอกไม้ก็ไม่ได้ยุ่งอะไร ไม่เหนื่อยหรอก

แต่บรู๊คที่ท่าทางหนักแน่น “อีกไม่กี่วันก็จะวันคริสต์มาสแล้ว ร้านดอกไม้จะยุ่งมาก”

วันคริสต์มาส……….

เมื่อคำพูดนี้ถูกพูดออกมาจากปากของบรู๊คนั้น ทั้งสองก็หยุดชะงักไปพร้อมกัน

เพียงแต่บรู๊คไม่ทันเห็นตอนที่นีรชาหยุดชะงักเท่านั้น

“โอเคค่ะ” นีรชาที่ได้สติคืนมา อยู่ๆก็โล่งอก

บรู๊คมองเธอไปแวบหนึ่ง “เห็นด้วยจริงๆใช่มั้ย?”

“อืม” นีรชาพยักหน้า “วันจันทร์ฉันก็จะไปลาออกเลย”

“อืม” เธอตอบตกลงอย่างร่าเริง บรู๊ครู้สึกไม่ค่อยจะชิน

“หากอยู่บ้านรู้สึกเบื่อ ฉันออกไปเที่ยวได้มั้ย?” นีรชาถาม “คุณไม่อยู่บ้านทั้งวัน ฉันอยู่บ้านคนเดียวไม่มีอะไรทำ”

“ได้สิ แต่อย่าไปไกลนัก” บรู๊คกล่าว “ขับรถเป็นมั้ย？”

นีรชาอยากจะพูดว่าขับเป็น แต่เมื่อคิดได้ว่าตัวเองนั้นยังไม่มีใบขับขี่ ทำได้เพียงส่ายหัว “ไม่เป็นค่ะ”

บรู๊คนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วกล่าว หากรู้สึกเบื่อ “ก็สามารถมาหาผมที่ทำงาน”

“ไปได้จริงๆเหรอ?” นีรชาดวงตาเป็นประกาย แต่วินาทีต่อมา ความประกายในแววตาก็มืดมนลง “ถ้าฉันไปหาคนที่ทำงาน มันคงจะไม่ค่อยจะดีกับคุณมั้ง”

อย่างไรเสียมันก็คือที่ทำงานของเขา เธอที่เป็นคนว่างงานจะไปตรงนั้นทุกวัน มันคงไม่ดีเท่าไหร่นัก

“ไม่เป็นไร” แต่จุดนี้บรู๊คไม่ได้สนใจเลย

อันที่จริง ที่บรู๊คทำแบบนี้ก็เพราะอยากจะดูแลสุขภาพร่างกายของนีรชาให้ดี

สีหน้าของเธอดูแล้วไม่สู้ดีนัก วันนี้ จู่ๆก็พูดเรื่องที่จะให้เขารับผิดชอบ คงเป็นเพราะว่าสุขภาพของเธอต้องมีปัญหาอะไรสักอย่าง ไม่เช่นนั้น ด้วยความคิดที่แน่วแน่ของเธอในก่อนหน้านี้ ไม่มีทางที่อยู่ดีๆจะมาให้เขารับผิดชอบ

จุดนี้บรู๊คคิดได้หลังจากที่เธอออกไปแล้ว

เขายังไม่แน่ใจว่ามันเป็นแบบที่เขาคิดหรือเปล่า ดังนั้นยังต้องไปพบจณัตว์สักครั้ง

เพื่อทำความเข้าใจกับสุขภาพของนีรชาอย่างละเอียด

ถ้าหากเขาถามโดยตรง เธอไม่มีทางที่จะพูดอย่างแน่นอน ดังนั้นทำได้เพียงไปถามจณัตว์