บทที่ 478 ย้ายไปอยู่ด้วยกันเถอะ

บรู๊คที่ล้างถ้วยเสร็จก็ไม่เห็นนีรชากลับเข้ามา เมื่อเขาไปหานั้น กลับเห็นนีรชานั่งอยู่ในห้องรับแขกคนเดียว ตรงหน้าวางเต็มไปด้วยกองยา

ไม่รู้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่ ใบหน้าไร้ความรู้สึก ราวกับกำลังครุ่นคิด

นั่งเงียบๆตรงนั้นคนเดียว ร่างกายซูบผอมจนคนสงสาร บนร่างกายเธอเหมือนมีพลังที่สงบนิ่ง ทำให้เธอที่นั่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่ขยับ ทำให้คนรู้สึกว่าเธอสามารถหายตัวไปได้ทุกเมื่อ

เพียงแต่ว่ามันก็เป็นอย่างนั้นจริง……..อาการของเธอหนักมาก สามารถจากไปได้ทุกเมื่อ

สิ่งที่น่าแปลกคือ

ทั้งๆที่บรู๊กรู้สึกว่าตัวเองนั้นไม่ได้ผูกพันกับเธออะไรมากมาย แต่เมื่อคิดถึงวันที่เธอต้องจากเขาไป ก็รู้สึกว่าหัวใจของเขานั้งโหวงเหวงมาก

มิอาจเติมเต็มได้เลย ลมเย็นกระหน่ำเข้ามาด้านใน โหวงเหวงจนยากที่จะยอมรับได้

“นลิน”

เขาเรียกชื่อเธอ แต่เธอเหมือนกับจะไม่ได้ยิน ไม่ขยับตัวเลยแม้แต่นิดเดียว

อยู่ๆในใจบรู๊คก็กังวลขึ้นเล็กน้อย

เขาเดินไปยังทางเธอ เมื่อเข้าใกล้เธอแล้ว ก็เรียกอีกครั้ง “นลิน？”

เธอถึงรู้สึกตัว เงยหน้ามองเขา สายตาแฝงไว้ด้วยความงงงวย “คุณเรียกฉันเหรอ?”

บรู๊คขมวดคิ้ว “คุณเป็นอะไร?”

“ไม่เป็นไร ……..” นีรชาตบหัวตัวเองเบาๆ ตั้งนานแล้ว เธอก็ยังคงไม่ชินกับชื่อนลินนี้เลย

“บ้านคุณทำไมเย็นขนาดนี้?” บรู๊คมองไปที่ห้องรับแขก บ้านของเธอทิศทางไม่ค่อยจะดี ห้องรับแขกให้ความรู้สึกอึมครึม และรู้สึกเย็นมาก

“ใช่ เย็นมาก…….ไม่ได้อบอุ่นเหมือนบ้านคุณ นีรชาถือโอกาสพูด ฉันสามารถย้ายไปอยู่กับคนมั้ย?

บรู๊คอึ้งไปเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มหน้าคิดไปครู่หนึ่ง

ขณะที่เขากำลังคิดนั้น นีรชาถึงรู้ตัวว่าเมื่อกี้ตัวเองพูดอะไรออกไป

เธอที่กำลังจะอธิบาย พูดว่าตัวเองนั้นล้อเล่น แต่ยังไม่ทันได้พูดออกมา ก็ได้ยินเขาพูดขึ้น “ย้ายไปสิ”

นีรชาอึ้งไปเล็กน้อย “คุณพูดจริงเหรอ?”

เธอยังคิดว่าเขาจะไม่เห็นด้วย

ถึงอย่างไรตอนที่นีรชายังมีชีวิตอยู่ เขาก็เคยไปอยู่กับเขา

กลับคิดไม่ถึงว่าบรู๊คจะตกลงง่ายๆแบบนี้

“ตอนนี้สุขภาพคุณไม่ค่อยจะดี ย้ายไปผมก็จะได้ดูแลคุณด้วย” บรู๊คพูด

ตอนที่เขาพูดแบบนี้นั้น สายตายังคงหยุดอยู่กองยาที่วางอยู่บนโต๊ะ

นีรชาก็สังเกตเห็นสายตาของเขาแล้ว เธออดไม่ได้ที่จะรู้เสียใจเล็กน้อย

จริงๆแล้วเขาคงไม่เต็มใจมากเท่าไหร่ แต่เมื่อคิดถึงสุขภาพของเธอจึงจำใจตกลง

“ช่างเถอะ” นีรชาพูด “ฉันอยู่ทางนี้คนเดียวได้”

บรู๊คมองเธอไปแวบหนึ่ง สามารถดูออกว่าเธอน้อยใจ

“ไปเก็บข้าวของเถอะ” เขาพูด “วันนี้ทางนี้หนาวมาก ไม่ดีต่อสุขภาพของคุณ”

“คุณไม่กล้วคนที่คุณรักจะคิดมากเหรอ?” นีรชายังคงไม่ขยับ แต่กลับถามคำนี้ออกไป

เธอจงใจที่จะถามแบบนี้

เธอก็แค่อยากรู้ ตัวเองที่หายตัวไป ตอนนี้อยู่ในใจบรู๊คยังมีสำคัญแค่ไหน

เธอก็ต้องยอมรับ ตัวเองที่ถามคำถามลำบากใจนี้ ยังแอบแฝงได้ด้วยเจตนาที่จะทำให้บรู๊คลำบากใจ แต่ก็เพราะเธออยากรู้

“หลังจากที่หาเธอเจอแล้ว ผมจะอธิบายเรื่องทั้งหมดกับเธอ” แววตาของบรู๊คมืดมนไปเล็กน้อย

“แต่เรื่องที่ให้คุณรับผิดชอบฉัน มันไม่ทำให้คุณลำบากใจมากใช่มั้ย” นีรชาถามด้วยเสียงเบา

บรู๊คตอบ “เรื่องนี้มันเป็นความรับผิดชอบของผม ผมไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไร”

แค่รู้สึกว่ามันรับมือยากนิดหน่อย แต่ในเมื่อเขาเป็นคนก่อเรื่อง ไม่ว่าจะยากแค่ไหน เขาก็ต้องแก้ไขมัน