บทที่ 479 หน้ามืดตามัว

บรู๊คเดิมจะตื่นตามเวลาที่ตั้งไว้ แต่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา กลับพบว่าคนที่นอนอยู่ข้างกายไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

หากไม่ใช่เพราะไออุ่นด้านข้าง เขาเองคงจะสงสัยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานทั้งหมดเป็นความฝันแล้ว

เขาลุกขึ้นมา หยิบเสื้อผ้ามาสวมแล้วก็เปิดประตูออกไป

ในครัวมีเสียงของการเคลื่อนไหวดังมา เขาเดินลากรองเท้าแตะเข้าไป ก็เห็นนีรชากำลังยุ่งกับการทำอาหารเช้าในครัว

เป็นเพราะเธอเข้าครัวไม่บ่อย ขณะที่ทำอาหารนั้น เมื่อน้ำมันกระเด็นทำให้เธอกลัวจนต้องถอยหลังหลายครั้ง

ไม่รู้เป็นเพราะอะไร เมื่อเห็นท่าทางของเธอแล้ว บรู๊ครู้สึกอยากขำเล็กน้อย

อย่างไรก็ตามเขาก็หัวเราะออกมาจริงๆ แม้เสียงจะเบามาก แต่ก็ถูกนีรชาได้ยินแล้ว

เธอหันหน้ามาก็เห็นบรู๊คยืนอยู่ด้านหลังที่อยู่ไม่ไกลจะตัวเอง ใบหน้ายิ้มแย้ม

“คุณตื่นแล้วเหรอ………..” นีรชาเหมือนจะกลุ้มเล็กน้อย “ฉันกะว่าหลังจากเตรียมอาหารเสร็จแล้วจะไปปลูกคุณ”

บรู๊คพูดขึ้น “มันชินกับการตื่นเวลานี้แล้ว คุณทำอะไรอยู่?”

เขาพลางถามพลางเดินเข้าไปหาเธอ

“คุณไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนเถอะ”นีรชามาขวางอยู่ตรงหน้าประตูครัวไม่ให้เขาเข้าไป “ทางนี้ให้ฉันจัดการเอง”

“คุณทำได้จริงๆนะ?” บรู๊คเหลือบมองไปในครัวแวบหนึ่ง

“ทำได้จริงๆ！” นีรชาใช้มือผลักเขา “รีบไปล้างหน้า”

“ก็ได้ มีอะไรก็เรียกผม” บรู๊คก็ไม่ได้ดึงดันที่จะเข้าไป ทำแค่อาหารเช้า ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เขากลับเข้าไปในห้องนอนเปลี่ยนชุดแล้วก็เข้าไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ

หลังจากล้างหน้าแปรงฟันแล้ว เขาก็เห็นขอบชักโครกมีคราบสีแดงติดอยู่ เพียงแต่ไม่ค่อยชัดเจน ถ้าหากไม่ตั้งใจมองมันจะไม่เห็นเลย

บรู๊คดึงผ้าขนหนูที่แขวนอยู่มาซับหน้า จากนั้นจึงย่อตัวลงไปดู

มันคือเลือด และแห้งไปแล้ว

บรู๊คก็ขมวดคิ้วในทันที ในใจกำลังคิดว่าคราบเลือดมาจากไหน

หรือว่านีรชาได้รับบาดเจ็บ?

ในขณะที่เขาคิดอยู่ เขาก็ได้เก็บผ้าขนหนูไปไว้ที่เดิม แล้วใช้น้ำชะล้างคราบเลือดออก จากนั้นก็เดินออกไปข้างนอก

นีรชายังยุ่งอยู่ในครัว บรู๊คจึงเห็นนิ้วชี้ซ้ายของเธอแปะไว้ด้วยปลาสเตอร์ น่าจะเป็นเพราะโดนมีดบาดขณะทำกับข้าว

เมื่อบรู๊คเห็นแบบนี้แล้วในใจถึงได้โล่งอกไปหน่อย

ที่แท้ก็บาดเจ็บที่นิ้วนี่เอง

เพียงแต่หลังจากที่บรู๊คโล่งใจแล้วกลับคิดไม่ถึงว่า ถ้านิ้วมือโดนมีดบาด ทำไมไม่จัดการในห้องครัว ทำไมต้องเข้าไปล้างมือในห้องนอนละ?

นีรชาทำอาหารเช้าเสร็จ กำลังจะไปเรียกบรู๊คนั้น หันหลังกลับมาก็เห็นเขายืนมองเธออยู่ไม่ไกล เหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่าง

“ทานข้าวแล้ว” นีรชาที่ถือถ้วยชาม เรียกเขาไปหนึ่งคำ เขาถึงรู้สึกตัว

เขาเดินเข้าไปเอาของที่อยู่ในมือเธอมา จากนั้นก็มองนิ้วของเธอแวบหนึ่ง “ครั้งต่อไปเรื่องพวกนี้ผมจะทำเอง”

นีรชาก็สังเกตเห็นสายตาของเธอ เธอยิ้มอย่างไม่เป็นไร “ยังไงก็ต้องหัดทำค่ะ”

“เจ็บมั้ย?” เขาถาม

นีรชาส่ายหัว “ไม่เจ็บ ชินแล้ว”

ไม่ได้ชินกับการถูกมีดบาด แต่ชินกับความเจ็บปวดต่างหาก

ร่างกายเธอเมื่อเจ็บปวดขึ้นมา มันจะเจ็บกว่านี้ร้อยเท่าพันเท่า ดังนั้นเธอถึงพูดว่าการถูกมีดบาดไม่ได้เจ็บอะไรเลย

“ต่อไปคุณไม่ต้องทำกับข้าวแล้ว” บรู๊คพูด “มีผมอยู่ คุณไม่จำเป็นต้องหัดทำ”

ผู้ชายหากพูดแบบนี้กับผู้หญิง มันคือความรักอย่างไม่ต้องสงสัย

ต่อให้เป็นนีรชามันก็ถูกความสุขเล็กๆน้อยทำให้มึนไปเล็กน้อย

หลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จ บรู๊คก็ไปล้างจานด้วยตัวเอง นีรชาเมื่อวานหลับไม่ดี ทานข้าวเสร็จก็เริ่มง่วง