บทที่ 480 เขาโกรธมาก

เข่าของเธอทรุดลงไปบนพื้นอย่างแรง แม้ว่าจะถูกกั้นด้วยกางเกงหนึ่งชั้น เธอยังคงรู้สึกมันเจ็บจนเธออยากจะเป็นลมแล้ว

หากไม่ใช่เพราะว่าตอนล้มเธอใช้มือยันเอาไว้ หน้าผากของเธอเกือบจะไปโคกกับหัวเตียงแล้ว

นีรชาคุกเข่าอยู่บนพื้นโดยไม่ขยับร่างกาย รอให้หายเวียนหัวก่อน เธอถึงได้พาร่างกายที่อ่อนแรงขึ้นไปนั่งบนเตียง

ตั้งแต่ที่เมื่อวานไอออกมาเป็นเลือดแล้ว ร่างกายของเธอก็ยิ่งอยู่ยิ่งแย่ลง

บางทีเรื่องเมื่อวานอาจจะเป็นสัญญาณเตือนเธอ ดังนั้นตอนนี้ในใจเธอก็ไม่ได้รู้สึกกลัวมากนัก กลับสบายๆ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด จะหนียังไงก็หนีไม่พ้น

นีรชาใช้มือที่สั่นพับขากางเกงขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นมองดูรอยช้ำบนเข่าทั้งสองข้าง ยังมีเม็ดเลือดที่อยู่บนเข่าด้วย

หน้าเธอซีดขาว แค่ขยับเข่าเพียงเล็กน้อยก็เจ็บมาก

รอจนดีขึ้นมาหน่อย เธอจึงปล่อยขากางเกงลง ลุกขึ้นเดินไปในครัวรินน้ำให้ตัวเองดื่ม เพราะอาการบาดเจ็บที่ขา ทำให้เธอเดินได้ช้ามาก ท่าเดินก็ไม่ปกติด้วย

เดิมเขาคิดอยากจะบอกจณัตว์กับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่หากให้เขารู้ คงต้องเป็นห่วงเธออย่างแน่นอน………

นีรชานั่งอยู่บนโซฟาคนเดียว ก็ไม่รู้ว่านั่งไปนานเท่าไหร่ ข้างในห้องนอนก็ดังขึ้นด้วยเสียงโทรศัพท์

เธอก็ต้องลุกขึ้นเดินกลับไปยังห้องนอนอีกครั้ง แต่เพราะเจ็บขาจึงเดินได้ช้า เมื่อเธอมาถึงที่ห้องนอน สายก็ถูกตัดไปแล้ว

นีรชาหยิบมือถือขึ้นมาดู เป็นสายของบรู๊คที่โทรเข้ามา เธอกำลังคิดจะโทรกลับ โทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

“ฮาโหล?” เธอรับสาย

“เมื่อกี้ทำไมไม่รับสาย?” น้ำเสียงของบรู๊คแฝงไว้ด้วยความเป็นห่วง

“มือถือวางไว้ในห้อง ไม่ได้ยิน” นีรชาพูด “มีอะไรคะ?”

“ตอนเที่ยงผมไม่ได้กลับไป จะบอกให้คุณสั่งอาหารมาทานเอง ร้านนั้นรสชาติไม่เลว คุณสั่งมาชิมดู กินข้าวแล้วอย่าลืมกินยาละ” บรู๊คกำชับเหมือนกับนีรชาเป็นเด็กน้อยคนหนึ่ง

“ค่ะ ทราบแล้ว” นีรชาก็ไม่ได้รู้สึกรำคาญ แต่กลับรู้สึกอบอุ่นหัวใจ “แล้วคืนนี้คุณจะกลับมากี่โมง?”

เธออยากถามเขาว่าจะกลับมากี่โมง จากนั้นตัวเองจะได้ทำอาหารไว้ให้เขาทาน

รู้จักกันมาตั้งนาน เธอยังไม่เคยทำอาหารให้เขาทานสักมื้อเลย

นอกจากอาหารเช้าในตอนเช้า เพียงแต่ว่าอาหารเช้ามันง่ายเกินไป จะนับเป็นมื้อทางการไม่ได้

“เวลายังไม่แน่นอน แต่ผมจะกลับไปโดยเร็ว” บรู๊คกล่าว

“โอเคค่ะ”

เหมือนกับว่าจะฟังออกว่าน้ำเสียงของเธอไม่ค่อยปกติ บรู๊คจึงถามขึ้น “เป็นอะไร? ไม่สบายหรือเปล่า?”

“ไม่นี่………” นีรชาพูดอย่างเบาเสียง “อาจจะเป็นเพราะยังไม่ตื่นดี”

“หลังกินข้าวเสร็จก็นอนพักสักครู่” บรู๊คกล่าว

“อืม ทราบแล้วค่ะ”

นีรชาก็ไม่มีแรงที่จะพูดกับเขาเยอะ หลังจากร่ำลากันแล้วก็วางสาย จากนั้นก็โน้มตัวนอนลงไปบนเตียง

เธอมองไปยังบนเพดาน ถอนหายใจอย่างอ่อนแรง

……

บรู๊คกลับมาตอนพลบค่ำ ตอนที่เข้าเปิดประตูเข้ามานั้น ได้ยินเสียงหั่นผักในครัวดัง ฉึบ ฉึบ ฉึบ หั่นไปหยุดไป เสียงดังมาก ฟังเสียงนี้จนหัวใจเขาบีบรัด เขาก็เปลี่ยนรองเท้าเข้าไปในครัว ก็เห็นนีรชายืนอยู่ในห้องครัว สวมผ้ากันเปื้อนไว้กำลังทำกับข้าวอย่างจริงจัง

เธอเหมือนกับได้ยินเสียงฝีเท้าคนเดินเข้ามา จึงหยุดงานในมือลง หันไปมองแวบหนึ่ง จึงยิ้มแล้วถาม “คุณกลับมาแล้ว”

สีหน้าของเธอดูไม่เลว แก้มอมชมพูด ปากก็ไม่ได้ซีดเซียวเหมือนตอนเช้า