บทที่ 481 ถ้าหากเธอยังอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อ

นีรชาไม่ได้จะเอาแต่ใจ แต่เธอรู้สึกน้อยใจ………ในขณะที่น้อยใจก็กลัวด้วย ไม่มีที่พึ่ง

สิ่งที่เธอคิดทั้งหมดก่อนหน้านี้ รอให้ร่างกายตัวเองไม่ไหวแล้วก็จากไปอย่างสง่างาม ตอนนี้มาคิดแล้วมันก็คือเรื่องตลก

เมื่อเธอเข้ามาในชีวิตของบรู๊คอย่างเต็มตัวแล้ว เธอไม่อยากที่จะจากไปเลย

เพราะเธอเสียดายทั้งหมดในตอนนี้ ดังนั้นเธอจึงต่อต้านการไปโรงพยาบาล ไปยังสถานที่……ที่ตัดสินความเป็นความตายให้กับตัวเอง

แต่บรู๊คไม่เข้าใจ…………….

“นลิน！”น้ำเสียงของบรู๊คเคร่งขรึมขึ้นมาก แฝงไว้ด้วยความเย็นเฉียบ และเย็นเยือก “คุณจะอาละวาดไปถึงเมื่อไหร่?”

เขาไม่เข้าใจว่าสาเหตุที่เธอต่อต้านไม่อยากไปโรงพยาบาลนั้นคืออะไร ตั้งแต่สมัยโบราณมาจนถึงปัจจุบัน คนเราเมื่อไม่สบายก็ต้องไปหาหมอรักษา

แต่ทำไมเธอถึงต้องปฏิเสธ?

“คุณก็ถือว่าฉันอาละวาดเถอะ………” นีรชาไม่ดิ้นรนอีกไป แต่สายตาคู่นั้นยังคงมองเขาอยู่ น้ำตาก็ไหลเป็นทาง ทำให้ใบหน้าดูซีดเซียว

บรู๊คโกรธมาก เขารู้มาก่อนว่านิสัยของเธอแปลกและดื้อรั้นเล็กน้อย แต่เขาไม่เคยคิดว่าเธอจะดื้อรั้นในเรื่องนี้

“เพราะอะไรถึงไม่ไปอยากโรงพยาบาล?” บรู๊คสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความโกรธของตัวเองเอาไว้ จากนั้นก็เริ่มพูดดีกับเธอ “หรือเพราะคุณรู้สึกว่าทางโรงพยาบาลไม่สามารถรักษาคุณให้หายได้?”

“ไม่มีทางรักษาจริงๆ” เธอร้องไห้พูด “ฉันเกลียดโรงพยาบาล……..ฉันไม่อยากไป”

พ่อแม่ของเธอ ปู่ของเธอ…….ล้วนไปเสียที่โรงพยาบาลทั้งหมด

ตอนอยู่ฝรั่งเศสเธอเคยอยู่โรงพยาบาลมาเป็นเวลาหลายเดือน

สถานที่ตรงนั้นมีแต่กลิ่นอายของความตาย เธอไม่ชอบเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งหนาวทั้งสิ้นหวัง……….

บรู๊คที่ฟังคำพูดของเธอ ใจก็อ่อนลงทันที

ไม่ว่ายังไงเธอก็คือเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ชอบโรงพยาบาลนั้นเป็นเรื่องที่ปกติมาก

เมื่อกี้เป็นเพราะเขาใจร้อนไปหน่อย เธอถึงได้อาละวาด

บรู๊คค่อยๆสงบสติอารมณ์ของตัวเองจนคงที่แล้ว จากนั้นก็ปล่อยมือที่จับเธอเอาไว้ ดึงตัวเธอขึ้นจากโซฟา กอดเธอไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดว่า "มีแต่การไปโรงพยาบาลถึงจะสามารถรักษาอาการของคุณได้ พรุ่งนี้ผมจะไปกับคุณ ไม่มีอะไรหรอก”

นีรชาไม่ได้พูดอะไร ทำเพียงเอาศีรษะซบลงไปบนแผ่นอกของเขา ฟังหัวใจที่แข็งแรงดวงนั้นของเขาเต้นเป็นจังหวะ

ราวกับว่าการฟังแบบนี้ มันทำให้เธอมีแรงในการต่อสู้อย่างไม่สิ้นสุด

“ถ้าหากฉันตายไปแล้ว คุณจะคิดถึงฉันมั้ย?” นีรชาถาม

“คุณไม่มีทางตาย” บรู๊คตอบกลับโดยที่ไม่มีความลังเลเลย

“ทำไมจะไม่มีทางตาย……….” นีรชายิ้มยกมุมปากขึ้น ยิ้มเยาะไปหนึ่งที ถึงตอนนี้ อารมณ์ของเธอได้เย็นลงมาแล้ว น้ำเสียงไม่ได้แหลมเหมือนเมื่อกี้แล้ว แต่เป็นน้ำเสียงที่ไม่รู้จะทำอย่างไรดี และหมดหวัง ต่อให้ไม่ตายตอนนี้ อนาคตก็ต้องตายอยู่ดี

“นั่นมันเป็นเรื่องของอนาคต” บรู๊คกล่าว “ตอนนี้คุณยังไม่ต้องไปคิดถึงมัน”

นีรชาหลับตาลง ครู่ใหญ่ จากนั้นเธอก็ถอนหายใจออกจากปากของเธอเบาๆ

เมื่อคนสิ้นหวังถึงที่สุดแล้ว ไม่ว่าใครจะปลอบใจยังไงก็ไร้ประโยชน์

นีรชาเป็นคนที่ดื้นรั้นมากคนหนึ่ง ตัวเธอเองนั้นได้ปล่อยความหวังที่มีอยู่ทั้งหมดไปแล้ว เธอที่เป็นแบบนี้ ต่อให้มีจณัตว์อยู่ ก็ไม่สามารถทำอะไรได้

……

เช้าวันรุ่งขึ้น นีรชายังคงถูกบรู๊คพาไปยังโรงพยาบาล

แวบแรกที่จณัตว์เห็นเธอก็ขมวดคิ้ว เขาอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ว่าบรู๊คยืนอยู่ด้านข้าง จึงไม่ได้พูดอะไร ทำได้เพียงพาเธอไปตรวจร่างกายอย่างละเอียด