บทที่ 482ไปรักษาตัวที่อเมริกา

แต่ว่าหากไปอเมริกา ก็ต้องแยกกันกับบรู๊ค

และการไปอเมริกา………ก็ไม่ใช่ว่าจะสามารถรักษาหายได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

ถ้าหากเธอโชคร้ายไปเสียชีวิตที่อเมริกา เท่ากับว่าเธอจะไม่มีโอกาสเห็นบรู๊คเป็นครั้งสุดท้าย?

นีรชาถอยหลังโดยห้ามตัวเองไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกจณัตว์จับเอาไว้ เธอใช้แรงดึงมือของตัวเองออกมาจากฝ่ามือของเขาเพื่ออยากจะหลบหนี

แต่สุดท้ายเธอก็ติดอยู่ตรงกำแพง ไม่มีทางถอย

เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

จณัตว์เดินไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ระยะใกล้กับเธอมากขึ้น พูดกับเธอแต่ทีละคำ “ไปอเมริกา เธอยังมีโอกาสรอด แต่ถ้าหากเธออยู่ที่นี่ต่อ หลังจากสองเดือน เธอก็จะเหลือไว้เพียงร่างกายที่เย็นยะเยือก”

สองเดือน…….?

ใบหน้าของนีรชาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ มองไปทางจณัตว์ ฉันเหลือเวลา……แค่สองเดือนเหรอ?

จณัตว์ถอนหายใจอย่างลำบากใจ ไม่ได้ตอบคำถามข้อนี้อของนีรชา

สองเดือนนั้น ยังเป็นเวลาที่จณัตว์คิดเผื่อไว้แล้ว บางทีเมื่อถึงตอนนั้นอาจจะไม่ถึงสองเดือนด้วยซ้ำ

“ฉันขอคิดดูก่อน………” นีรชากำผมตัวเองโดยไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงพูดขึ้น “จณัตว์ ให้เวลาฉันหน่อย…….”

จะเป็นเหรือตาย…….หรือไปอเมริการ ก็ต้องให้เวลาเธอหน่อย………

ตอนนี้ เธอยังไม่สามารถที่จะตัดสินใจได้ในทันที

“ไปคิดดูให้ดีก่อน” จณัตว์ไม่ได้ให้เธอตอบตอนนี้ แต่ต้องตอบโดยเร็ว “ร่างกายของเธอรอไม่ได้แล้ว กลับไปปรึกษาหารือกับบรู๊คก่อน”

นีรชาไม่ได้ตอบกลับเขา เพียงแต่เธอเหมือนคนที่วิญญาณออกจากร่างดึงประตูบันไดหนีไฟแล้วเดินออกไป

เมื่อเดินออกมาจากบันไดเห็นภาพที่ขาวสะอาดในโรงพยาบาลทำให้เธอจำทิศทางไม่ได้ในทันที ไม่รู้ว่าควรเดินไปทางไหน

เธอเดินไปข้างหน้าอย่างงุนงง ก็ไม่รู้ว่าเดินไปนานเท่าไหร่ จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นที่ด้านหลังของเธอ

“นลิน……”

ดูเหมือนคนที่เรียกชื่อเธอจะยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร แต่เสียงเบามาก เพราะพยายามระงับเสียงเอาไว้

สถานที่ตรงนี้คือโรงพยาบาล ไม่อาจส่งเสียงดังได้

นีรชามีปฏิกิริยาเล็กน้อยกับชื่อนี้ เธออึ้งแล้วหยุดฝีเท้าลง จากนั้นก็หันมองไปทางคนที่เรียกชื่อเธอ

เป็นบรู๊ค………

ใบหน้าของเขาที่มีความกังวลกำลังเดินมาทางเธออย่างร้อนใจ

“เธอทำไมมาที่นี่คนเดียว? ตรวจเสร็จหรือยัง?”

บรู๊คที่ออกจากห้องทำงานของจณัตว์ เดิมอยากจะไปแผนกเด็กแรกเกิดเพื่อดูเด็กทารกที่เพิ่งเกิด แต่เมื่อเดินมาถึงตรงนี้ ก็เห็นนีรชาเดินอยู่ตรงหน้าของเขา เดินคนเดียวอย่างช้าๆ ราวกับว่าวิญญาณได้ออกจากร่างไปแล้ว หลายต่อหลายครั้งที่โดนคนชนเธอก็ยังไม่รู้สึกตัว

“ตรวจเสร็จแล้ว……..” นีรชายังคงสับสนอยู่บ้างสติยังไม่ครบถ้วน แต่ยังสามารถตอบตามคำถามของบรู๊คได้

เพียงแต่ว่าตอนนี้เธอเพิ่งพบว่า ที่แท้ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ตัวเองได้เดินมาถึงแผนกเด็กแรกเกิด

ก็อยู่ด้านซ้ายมือของเธอ ข้างในกระจกกำแพง ยังได้วางไว้ด้วยเด็กแรกเกิดมากมาย

นีรชาที่เห็นเด็กที่นอนหลับอยู่ น้ำตาก็คลอเต็มเบ้าในทันที

เธอค่อยๆยกมือขึ้นไปลูบที่กระจกหน้าต่าง มองดูเด็กที่อยู่ในนั้น

เด็กน้อยที่ใกล้กับเธอมากที่สุด ราวกับว่ารับรู้ได้ว่าข้างนอกมีคนมองอยู่ ก็พยายามจ้องมองมาทางเธอ

ดวงตาที่ดำขลับคู่นั้น เปล่งประกายแวววับ มีพลังอย่างมาก เพียงแค่มองตาก็ทำให้คนรู้สึกเอ็นดู

นีรชาที่มองเธอ อดไม่ได้ที่จะยิ้ม ทำให้เธอก็ยิ้มให้กับนีรชา

“เด็กๆน่ารักมาก” บรู๊คเดินเข้ามาข้างกายเธอ กล่าวด้วยเสียงเบา

“ใช่น่ารักมาก………” นีรชาพยายามห้ามใจ แต่น้ำตาก็ไหลอย่างควบคุมไม่ได้

เธอใช้มือเช็ดน้ำตา แต่เช็ดยังไงก็ไม่แห้ง

ขนาดที่เธอกำลังกลุ้ม กระดาษทิชชูใบหนึ่งก็ถูกยื่นมาตรงหน้าของเธอ