บทที่ 483 ใช้วิธีอื่นบอกความจริงกับเขา

“เนื่องจากปัญหาด้านสุขภาพ” นีรชากล่าวด้วยความรู้สึกที่เสียใจ “จริงๆก็ยังทำงานได้ไม่นาน แต่ช่วงนี้ก็ลางานเป็นประจำ สร้างความยุ่งยากให้กับคุณแล้ว ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ ”

“ฉันไม่ได้ใส่ใจเสียหน่อย” เจ้าของร้านมีสีหน้าที่ไม่อยากจะให้ลาออก “ใครๆก็มีช่วงเวลาที่เจ็บป่วย เธอแค่มากกว่าคนอื่นไม่กี่ครั้งเอง ฉันไม่ได้ใส่ใจหรอก”

นีรชารู้สึกอบอุ่นใจเล็กน้อย แต่ยังคงพูดขึ้น “ขอบคุณมากค่ะ เจ้านาย”

เจ้าของร้านเสียใจเล็กน้อย “ยังไงก็จะไปเหรอ?”

นีรชาพยักหน้า “ไม่ไปไม่ได้ค่ะ”

เจ้าของร้านเหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ ถาม “สุขภาพเธอ………แย่มากแล้วเหรอ?”

นีรชาวันนี้ได้แต่งหน้า ดูแล้วสีหน้าก็เลยไม่เลว

แต่เมื่อก่อนเธอไม่แต่งหน้าเลย ตอนนี้ถึงกลับต้องใช้เครื่องสำอางมาปรับสีของใบหน้า ร่างกายเธอ จะอ่อนแอขนาดไหน?

“หนักพอสมควร………” นีรชาใช้มือนิ้วมือลูบขอบแก้ว แล้วกล่าว “อีกสักระยะ ก็จะต้องไปจากเมืองซีแล้ว”

“ไปจากที่นี่? ไปรักษาตัวเหรอ?” เจ้าของร้านถามอย่างเป็นห่วง

นีรชาพยักหน้า “ใช่ค่ะ ยังอยากจะมีชีวิตที่นานอีกหน่อย………..”

“มันต้องได้อยู่แล้ว！” ดวงตาของเจ้าของร้านแดงขึ้นมาเล็กน้อย “เธอต้องสู้นะ รอให้เธอหายแล้ว ค่อยกลับมา”“ได้ค่ะ” นีรชากับเจ้าของร้านแม้ว่าจะรู้จักกันไม่นาน แต่ทั้งสองคนต่างเป็นคนเปิดเผยตรงไปตรงมา แค่ถูกชะตาก็กลายเป็นเพื่อนกันแล้ว

“ก่อนที่ฉันจะไป อยากจะรบกวนคุณเรื่องหนึ่ง” นีรชาพูดขึ้นมาอีก

“เธอพูดมาเลย” เจ้าของร้านก็ไม่ได้ถามว่าเรื่องอะไร รับปากในทันที “ขอเพียงฉันสามารถทำได้ ฉันจะช่วยเธออย่างแน่นอน”

“หลังจากที่ฉันไปแล้ว อยากจะให้คุณช่วยส่งดอกเดซีไปที่ออฟฟิศ ของบรู๊คทุกวัน จะได้มั้ย?” นีรชากล่าว

เธอชอบดอกเดซีมาก เมื่อก่อนตอนที่ยังอยู่เมืองซี บางครั้งเธอก็จะนำดอกเดซีไปที่ห้องทำงานของบรู๊ค

แม้ว่าเขาจะรังเกียจ แต่ดอกเดซีพวกนั้นก็ถูกจัดใส่แจกันอย่างตั้งใจ ต่อให้แห้งแล้วก็ยังไม่ทิ้ง ยังคงเป็นครั้งต่อไปที่นีรชาเอาของใหม่ไปเปลี่ยนถึงจะทิ้ง

เธอไม่สามารถบอกกับบรู๊คได้ว่าตัวเองก็คือนีรชา ถ้าอย่างนั้น ก็ให้เรื่องราวพวกนี้เป็นสื่อในการบอกเขา

ขอเพียงเขายังไม่ลืม ก็ต้องรู้อย่างแน่นอน

“หลังจากที่เธอไปแล้ว?” เจ้าของร้านอึ้งไปเล็กน้อย “เธอหมายถึงว่าหลังจากที่เธอลาออกแล้วเหรอ?”

นีรชาส่ายหัว “หลังจากที่ฉันไปจากเมืองซีแล้ว”

เจ้าของร้านแม้ว่าจะไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมถึงต้องส่งดอกไม้ไปที่ออฟฟิศ ของบรู๊ค แต่ก็ไม่ได้ถามมาก ถึงอย่างไรมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของนีรชา เธอไม่จำเป็นต้องถาม แค่ช่วยนีรชาจัดการก็พอแล้ว

“ได้ ฉันเข้าใจแล้ว” เจ้าของร้านรับปาก

นีรชาให้หยิบบัตรเอทีเอ็มออกมาจากกระเป๋าตัวเองหนึ่งใบ ยื่นให้เธอ “รหัสคือศูนย์หกตัว เงินที่อยู่ในนี้ก็ถือเป็นค่าดอกไม้ละกัน”

เจ้าของร้านขมวดคิ้ว “รอให้เธอกลับมาแล้วค่อยให้ฉันก็ได้ ใครจะไปรู้ว่าต้องส่งนานแค่ไหน”

ไม่ใช่ว่าเจ้าของร้านไม่อยากจะรับ เพียงแต่เธออยากจะใช้วิธีนี้ ให้นีรชามีโอกาสที่จะกลับมาเท่านั้น

แต่นีรชายังคงได้วางบัตรเอทีเอ็มไว้บนโต๊ะ พูดด้วยเสียงเล็กๆ กลับแฝงไปด้วยความแน่วแน่ที่ทำให้คนปฏิเสธไม่ได้ “ถ้าหากคุณไม่รับไว้ ฉันคงไม่สบายใจอย่างแน่นอน”

“มีอะไรให้ไม่สบายใจละ” เจ้าของร้านกัดฟันพูด

“รับเอาไว้เถอะ” นีรชาหยิบกระเป๋าลุกขึ้น “ฉันต้องไปแล้ว เรื่องนี้ ก็ต้องรบกวนคุณแล้ว”

หลังจากที่เธอพูดจบก็เดินออกไปข้างนอกโดยตรง

เจ้าของร้านถือบัตรเอทีเอ็มแล้วรีบวิ่งตามออกไป แต่ว่าเธอเดินได้เร็วมาก และในร้านก็มีลูกค้ามาซื้อดอกไม้พอดี เธอไปไกลไม่ได้ ทำได้เพียงยืนมองนีรชาที่ยิ่งอยู่ยิ่งไกลออกไป

……

เรื่องที่จะไปรักษาตัวที่อเมริกา นีรยาได้บอกกับรสิกาด้วย

หลังจากที่เธอออกมาจากร้านดอกไม้ได้ไม่นาน ตอนนั้นเธอกำลังยืนอยู่บนขอบถนน มองดูผู้คนและรถที่อยู่บนท้องถนน