บทที่ 484 กระเป๋าตังถูกขโมย

ก่อนที่เธอจะล้มลงไปบนพื้น เธอเห็นพนักงานคนหนึ่งวิ่งมาทางเธอด้วยสีหน้าที่ตกใจ

อาการหน้ามืดยังคงเป็นอย่างต่อเนื่อง เธอยากจะพูดว่าเธอไม่เป็นไร แต่ในความเป็นจริงเธอนั้นที่ล้มอยู่บนพื้นแม้แต่ตัวยังไม่ขยับเลย ไม่ต้องพูดถึงเรื่องพูดเลย

เห็นได้ชัดว่าเธอยังมีสติ แต่เธอไม่สามารถพูดได้ และขยับตัวไม่ได้

พนักงานได้พยุงเธอลุกขึ้นมาจากพื้น ใช้แรงหยิกที่ใต้จมูกของเธอ ผ่านไปครู่ใหญ่เธอถึงกระแอมออกมาสองที

“ตื่นแล้ว ตื่นแล้ว！” รอบข้างดังขึ้นด้วยเสียงของผู้คน

พนักงานคนที่ช่วยหยิกใต้จมูกของนีรชาตบที่หลังของเธอเบาๆ จากนั้นจึงถามขึ้น “คุณรู้สึกยังไงบ้าง?”

“ไม่เป็นไรค่ะ……….” นีรชาส่ายหัว ตอบด้วยเสียงที่แหบแห้ง “ขอบคุณค่ะ……….”

“มาค่ะ มานั่งก่อน” พนักงานพยุงเธอลุกขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็พยุงเธอไปพักผ่อนในมุมพักผ่อนของซูปเปอร์มาเก็ต

คนที่มุมดูเหตุการณ์เมื่อกี้ก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว มีเพียงพนักงานสองคนของซูเปอร์มาร์เก็ตยังล้อมนีรชาอยู่

“ยังไงก็ควรไปตรวจที่โรงพยาบาลนะคะ” หนึ่งในพนักงานพูดขึ้น “เมื่อกี้มันน่ากลัวมากเลย ไม่สบายใช่มั้ย?”

ทำไมอยู่ดีๆ ถึงได้ล้มลงไปได้นะ น่าตกใจมาก

แต่ว่าวันนี้นีรชาเพิ่งกลับมาจากโรงพยาบาล เธอไม่อยากที่จะกลับไปยังสถานที่ตรงนั้นอีกแล้ว ดังนั้นจึงส่ายหัว แสดงเจตจำนงตนเองว่าจะกลับบ้าน

แต่ร่างกายเธอไม่มีแรงเลย อย่าบอกว่าฝืนกลับบ้านเลย

“โทรหาคนที่บ้านเถอะ” พนักงานอีกคนเสนอแนะ “ให้คนที่บ้านมารับ ยังไงก็ไม่ให้คนกลับบ้านคนเดียวหรอก”

เมื่อเอ่ยถึงคนที่บ้านตัวเอง คนแรกที่นีรชาคิดถึงก็คือบรู๊ค

ตอนนี้ ก็มีเพียงแต่บรู๊คที่สามารถมาได้มั้ง

เธอใช้มือที่สั่นหยิบมือถือออกมาจากกระเป๋า แต่เมื่อเธอกำลังจะโทรออกไปหาบรู๊ค กลับลังเลขึ้นมา

บรู๊คช่วงนี้เพราะเรื่องของเธอเขาก็ยุ่งมาพักใหญ่แล้ว ตอนนี้เพิ่งจะมีเวลาไปทำงาน ก็จะมาถูกทำลายเพราะเธออีกเหรอ?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นีรชากัดริมฝีปากล่าง ล็อกหน้าจอมือถือ กำมือถือไว้ในมือ

พนักงานสองคนสงสัยกับการกระทำของเธอ

“สามารถให้ฉันนั่งพักอยู่ที่นี่ก่อนได้มั้ย?” นีรชาเงยหน้า ถามพนักงานทั้งสอง “ให้ฉันนั่งพักก่อน เดี๋ยวฉันค่อยกลับบ้าน”

“แต่ว่าคุณ……….” พนักงานอีกคนเหมือนอยากจะพูดอะไร แต่ยังไม่ทันได้พูดก็ถูกอีกคนห้ามเอาไว้

“ได้ค่ะ คุณสามารถนั่งพักตรงนี้”

“ขอบคุณพวกคุณ” นีรชายิ้มให้กับพนักงานทั้งสอง

ขอเพียงนั่งพักสักครู่ เธอก็สามารถกลับบ้านได้ด้วยตัวเองแล้ว ไม่ต้องเรียกบรู๊คก็ได้

พนักงานสองคนนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ก็กลับไปทำงานของตัวเอง

ชั้นวางสินค้าที่โดนนีรชาชนเมื่อกี้ต้องมีคนไปจัดเก็บ หากมีข้าวของที่เสียหายก็ต้องชดใช้ตามจริง

พวกเขาตรวจนับสินค้าแล้ว แล้วไปขอคำปรึกษาผู้จัดการ ผู้จัดการให้พวกเขาทำตามกฎ ข้าวของที่เสียหาย ก็ให้นีรชาชดใช้

โชคดีตอนนั้นนีรชายังไม่ได้กลับไป เธอยังคงนั่งอยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“คุณผู้หญิงคะ” พนักงานเดินเข้ามาตรงหน้าของนีรชา แล้วเรียกเธอ

นีรชาถึงรู้สึกตัว เงยหน้ามองเธอ “มีอะไรคะ?”

พนักงานได้นำรายการที่นีรชาต้องชดใช้ให้กับเธอดู “พวกนี้ เป็นข้าวของที่เสียหายจากการล้มของคุณ ตามกฎแล้วคุณต้องชดใช้ตามราคาสินค้าค่ะ”

“ได้ค่ะ……..” นีรชาพยักหน้า ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเพื่อจะหยิบกระเป๋าตัง แต่การล้วงเข้าไปในครั้งนี้ กระเป๋าเธอกลับว่างเปล่า

นีรชาอึ้งไปเล็กน้อย ก้มหน้ามองดู พบกว่าในกระเป๋านอกจากกุญแจแล้ว ของอย่างอื่นหายไปหมดแล้ว

โทรศัพท์ยังกำอยู่ในมือเธอ แต่กระเป๋าตังเธอหายไปแล้ว

พนักงานเหมือนจะเห็นสิ่งผิดปกติ จึงถามขึ้น “คุณผู้หญิงคะ คุณเป็นอะไรคะ?”