บทที่ 485ขอโทษด้วย สร้างความลำบากให้คุณแล้ว

เมื่อออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต บรู๊คถึงรู้สึกว่ามันผิดปกติ

ค่ากับข้าวคิดต่างหาก แล้วเงินที่จ่ายให้ผู้จัดการเมื่อกี้ คือค่าอะไร?

เขาเพิ่งจะวางกับข้าวบนรถ หลังจากขึ้นมาที่นั่งคนขับแล้วก็ไม่ได้รีบร้อนออกรถแต่อย่างใด แต่กลับถามนีรชา “เรื่องนี้ คุณไม่ได้บอกผมทั้งหมดใช่มั้ย?”

นีรชากำลังจะคาดเข็มขัดนิรภัย อยู่ๆก็ได้ยินคำพูดนี้ มือเธอสั่นไปนหนึ่งที โดยไม่กล้ามองเขา

“เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้แหละ กระเป๋าตังฉันถูกขโมย………..”

“กระเป๋าตังถูกขโมย ทำไมทางซูเปอร์มาร์เก็ตยังต้องให้คุณชดใช้ข้าวของที่เสียหาย?” บรู๊คถาม “อย่าบอกผมนะว่าคุณต่อสู้กับขโมยคนนั้น?”

ถ้าหากสู้กับโจรจริง ก็คงไม่ถึงขนาดที่ไม่รู้ว่าโจรมันมีหน้าตายังไง

คำถามที่บรู๊คถามมันช่างทิ่มแทงใจนัก ทำให้นีรชาไม่สามารถหาข้ออ้างได้อีก

หลังจากที่เธอกัดริมฝีปากล่างแล้ว จึงกล่าวขึ้น “ในขณะที่ฉันกำลังซื้อของไม่ทันระวังเลยล้ม ชนข้าวของทางซูเปอร์มาร์เก็ตเสียหาย ดังนั้นจึงต้องชดใช้”

“ล้ม?” บรู๊คขมวดคิ้วถาม “เพราะเจ็บขาเหรอ?”

ขาของเธอแม้จะทายาแล้ว แต่อาการค่อนข้างหนัก ไม่มีทางที่จะหายภายในวันเดียว

แต่เมื่อเขาถามถึงปัญหานี้ ก็นึกขึ้นได้ว่าขาของเธอบาดเจ็บได้อย่างไร

น้ำเสียงของเขาก็เคร่งขรึมเล็กน้อย “เป็นเพราะไม่สบายถึงล้มใช่มั้ย?”

เมื่อวานตอนท้าย เขาถามจนทราบเรื่อง ขาของนีรชาล้มเนื่องจากตอนตื่นนอนไม่ทันระวัง แต่เขานั้นก็มั่นใจมากว่าต้องมีความเกี่ยวข้องกับสุขภาพของเธอ

เพียงแต่เขาคิดไม่ถึง แค่เวลาสั่นๆไม่กี่วัน เขากลับมีอาการแบบนี้แล้ว

หรือว่าผลตรวจในวันนี้ที่โรงพยบาล อาการหนักมากจริง?

“ไม่เป็นไรแล้ว” นีรชาส่ายหัว “ไม่ใช่ไม่สบาย เป็นเพราะทางเดินซูเปอร์มาร์เก็ตมันลื่นเกินไป ยืนไม่ดี”

บรู๊ครู้ว่าเธอไม่ได้พูดความจริง แต่เธอไม่พูด เขาก็ทำอะไรไม่ได้

เมื่อกลับมาถึงที่บ้าน บรู๊ที่สีหน้าเคร่งขรึมได้ยกของไปไว้ในครัว ไม่ได้พูดกับนีรชาแม้แต่คำเดียว

เขากำลังใช้วิธีนี้ให้นีรชารู้ว่ากำลังโกรธ

นีรชาถือเสื้อกันหนาวที่เพิ่งถอดออกมา ยืนอยู่ในห้องรับแขกครู่หนึ่ง ถึงได้ไปแขวนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย

บรู๊คแม้ว่าจะโกรธ แต่ก็ได้เปิดฮิตเตอร์ของห้องรับแขก เพื่อไม่อยากให้นีรชาหนาว

การกระทำเล็กๆน้อยแบบนี้มันช่างซาบซึ้งใจนัก นีรชาก็รู้สึกอบอ่นใจ

เธอเดินไปทางยังห้องรับแขก มองแผ่นหลังที่กำยำของบรู๊ค แล้วพูดขึ้น “เมื่อกี้ฉันเป็นลมที่ซูปเปอร์มาเก็ต ขโมยเลยฉวยโอกาสในตอนนั้นขโมยกระเป๋าตังของฉัน”

บรู๊คที่เคลื่อนไหวอยู่ ก็หยุดชะงักในทันที วางงานในมือลง หันหน้ามองมาทางเธอ พูดด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง“เป็นลม?”

เขาก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว อยากจะตรวจดูสถานการณ์ของนีรชา แต่เมื่อยื่นมือออกไปถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองนั้นยังไม่ได้ล้างมือ เขาจึงรีบหันหลังไปล้างมือก่อน จากนั้นก็ใช้กระดาษเช็ดมือให้แห้งแล้วจึงเข้ามาหานีรชา

บรู๊คเป็นคนที่รู้ความเหมาะสมเป็นที่สุด ไม่ว่าจะทำอะไรก็สมบูรณ์อย่างมาก แต่วันนี้เพราะคำพูดเพียงคำเดียวของเขาก็ทำให้เขากระวนกระวาย

นีรชารู้สึกว่า ตัวเองนั้นยิ่งรักผู้ชายคนนี้มากขึ้น

รักอย่างหัวปักหัวปำ

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ” นีรชาพูด “ไม่เป็นไรจริงๆ”

“เมื่อกี้ทำไมไม่บอกผม?” บรู๊คยังคงมีความโกรธอยู่บ้าง

“เรื่องมันผ่านไปแล้ว และฉันก็ไม่เป็นไรด้วย ไม่อยากให้คุณเป็นห่วง” นีรชากล่าว

บรู๊คกลับพูดว่า “ถ้าหากไม่ใช่เพราะกระเป๋าตังถูกขโมยจนไม่มีเงินจ่าย เรื่องนี้คุณคงไม่คิดจะบอกผมใช่มั้ย?”