บทที่ 486คนที่โทรมา

คำพูดนี้ของเธอ ราวกับว่าจะแบ่งแยกความสัมพันธ์กับบรู๊คให้ชัดเจน

แต่เมื่อตั้งใจฟังให้ดี มันก็เหมือนกับว่ากำลังร่ำลา

ไฟที่ลุกโชนอยู่ในใจของบรู๊คได้มอดไหม้ไปนานแล้ว เวลานี้เหลือเพียงความตกใจ และไม่รู้จะทำอย่างไรดี

เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งนีรชาจะจากไป…….และเป็นการจากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับมา

เพราะว่ามีจณัตว์อยู่ ดังนั้นเขาเข้าใจมาโดยตลอดว่า ไม่ว่าอาการนีรชาจะหนักแค่ไหน จณัตว์ต้องมีวิธีรักษา

แต่ตอนนี้………

“ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้?” ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ บรู๊คถึงได้เก็บอารมณ์ความรู้สึกทั้งหมดที่มีอยู่ในใจ จากนั้นพยายามใช้น้ำเสียงที่สงบที่สุดของตัวเองถามนีรชา “ตอนที่อยู่โรงพยาบาลทำไมถึงไม่บอกผม?”

ตอนที่อยู่โรงพยาบาล………

เมื่อคิดถึงตรงนี้ บรู๊คถึงเข้าใจทันที ทำไมตอนนั้นถึงไปเจอนีรชาที่แผนกเด็กแรกเกิด

ตอนนั้นเพราะเธอรู้ว่าอาการของตัวเองกำลังแย่ ถึงได้ไปตรงนั้น

“บอกคุณแล้วมันจะมีประโยชน์อะไร” นีรชายกมือขึ้น เช็ดน้ำตาออก แล้วพูดอย่างเรียบเฉย “บอกคุณแล้วอาการของฉันก็ไม่ได้ดีขึ้น”

คำพูดของเธอก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ทำให้บรู๊คไม่มีแรงในการตอบโต้แม้แต่นิดเดียว

เมื่อกี้ยังเป็นบรรยากาศที่ตึงเครียด แค่พริบตาเดียวมันก็หายไปเลย ทั้งสองคนต่างก็มองตาซึ่งกันและกัน ไม่มีใครพูดจา

แต่อารมณ์ที่เปลี่ยนไปของบรู๊ค นีรชานั้นรู้สึกได้อย่างชัดเจน

ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็เป็นนีรชาที่เอ่ยปากพูดก่อน “ฉันหิวแล้ว”

เธอยังไม่ได้กินข้าวเที่ยง ตอนนี้หิวจนปวดท้องเป็นพักๆ

บรู๊คก้มหน้าลง พูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ “รอสักครู่”

พูดจบเขาก็หันหลังเดินเข้าไปในครัว ครั้งนี้เขาได้ปิดประตูห้องครัว

แค่ประตูกั้น ก็ทำให้พวกเขาทั้งสองคนราวกับได้ตัดขาดกันไปแล้ว

พวกเขาต่างก็ต้องใจเย็น นีรชาต้องใจเย็น บรู๊คก็เหมือนกัน

ตอนนี้เขายังไม่สามารถยอมรับเรื่องที่อาการป่วยของนีรชาไม่สามารถที่จะรักษาได้

หนึ่งปีที่ผ่านมา เขาได้ทุ่มเทไปตั้งมากมาย เขาไม่สามารถรับได้ในทันที

นีรชาก็ไม่ยืนอยู่หน้าประตูนานนัก ยืนไปครู่หนึ่งก็เดินกลับไปยังห้องรับแขก

อากาศยิ่งอยู่ยิ่งหนาวแล้ว ต่อให้ในห้องรับแขกจะเปิดฮิตเตอร์อยู่ นีรชาก็ยังรู้สึกว่ามือและเท้าของตัวเองเย็น

เธอโทรหาจณัตว์ เล่าเรื่องที่ถูกขโมยกระเป๋าตัง

“บัตรพวกนั้นแล้วเป็นของคุณ คงต้องรบกวนคุณไปช่วยทำเรื่องที่ธนาคารแล้วละ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกเกรงใจ

“คนไม่เป็นไรก็ดีแล้ว” จณัตว์กล่าว “แจ้งความหรือยัง?”

“อืม ได้ให้พนักงานในร้านช่วยแจ้งความแล้ว หากมีข้อสรุปยังไงฉันจะแจ้งอีกที”

ตอนที่ออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตนีรชาได้ทิ้งที่เบอร์โทรและที่อยู่ปัจจุบันเอาไว้ หากจับตัวคนร้ายได้ และของเธอยังอยู่ ทางตำรวจก็คงจะติดต่อเธอ

แค่หวังว่าเธอจะสามารถรอจนถึงตอนนั้น…………..

อย่างไรเสียของที่อยู่ในกระเป๋าตัง มีความสำคัญต่อเธออย่างมาก

ไม่ใช่เพราะบัตรหรือเงินสด สิ่งที่สำคัญของเธอก็คือรูปถ่ายที่อยู่ในกระเป๋าตัง

นั่นเป็นรูปถ่ายใบเดียวของเธอกับบรู๊ค ถูกเธอเก็บไว้ในกระเป๋าตังนานมากแล้ว

……

ตอนกลางคืน นีรชาอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานานมาก นานจนบรู๊คคิดอยากจะเคาะประตูเพื่อยืนยันว่าเธอยังปลอดภัยดี

ในขณะที่บรู๊คกำลังคิดจะลงจากเตียงไปเคาะประตูนั้น ในที่สุดประตูของห้องน้ำก็ถูกเปิด นีรชาเดินออกมาจากข้างใน

ไฟในห้องนอนถูกปิดไปแล้ว มีเพียงโคมไฟบนหัวเตียงที่ยังสว่างอยู่ แสงสลัวของโคมไฟ ทำให้ใบหน้าของนีรชาสว่างขึ้นมาเล็กน้อย

หลังจากขึ้นไปบนเตียงแล้ว นีรชาก็ปิดโคมไฟเลย จากนั้นก็เอาผ้าห่มมาถึงลำคอ