บทที่ 488 นีรชายังรักคุณอยู่

ไม่ว่าเธอจะเกลียดเขา หรือยังรักเขา

สุดท้ายเธอก็กลับไปไม่ได้อีกแล้ว……….

ร่างกายของบรู๊คอ่อนแรงไปทั้งตัว ราวกับว่าแรงนั้นได้ตามนีรชาออกไป เขากลับมาที่บ้านอย่างไร้เรี่ยวแรง เมื่อปิดประตูเขาก็ค่อยๆทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

ลำคอของเขาเหมือนถูกคนใช้มือบีบไว้อย่างแรง ทำให้เขาหายใจลำบาก มันเป็นความเจ็บปวดที่ไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้แพร่กระจายอยู่ในใจของเขา

นั่นมันนีรชานะ………ทำไมเขาต้องอาละวาดใส่เธอ………เขาหวังอยากให้เขากลับมาโดยตลอดเลยไม่ใช่เหรอ?

เขาเมื่อกี้……..ทำไมถึงต้องพูดแบบนั้น?

บรู๊คส่งเสียงคำรามในลำคอ คำรามราวกับคนที่หมดสิ้นแล้วทุกอย่าง

ครั้งนี้ เขาได้ทำร้ายหัวใจของนีรชาโดยสิ้นเชิง

เมื่อรสิกามาถึง เห็นบรู๊คที่นั่งพิงอยู่บนกำแพงอย่างคนหมดอาลัยตายอยาก

ภาพนี้ทำให้เขานึกถึงเรื่องเมื่อปีที่แล้วในฝรั่งเศส

ตอนนั้นบรู๊คก็เหมือนตอนนี้ ไม่ น่าจะต้องพูดว่าตอนนี้ดูสิ้นหวังมากกว่าตอนนั้นมาก ราวกับว่าถูกสูบพลังจนหมด ทำให้เขาดูไม่มีชีวิตชีวาเสียเลย

ตอนที่รสิกาเห็น ก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ เธอก็รู้ว่าสายที่ตัวเองโทรเข้ามาทำให้เกิดเรื่อง

แต่ที่เธอโทรมาก็เพราะอยากกล่อมให้นีรชารีบไปรักษาตัวที่อเมริกา เพราะเธอได้คุยกับจณัตว์แล้ว หากเธอไม่ไปให้เร็วหน่อย อาการจะยิ่งแย่ ต่อให้ไปอเมริกาในภายหลัง ความหวังก็จะไม่เยอะแล้ว

แต่ตอนที่เธอโทรมานั้น ได้ยินเสียงคนถอนหายใจของปลายสาย จึงทำให้เธอรู้ว่า คนที่รับสายต้องเป็นบรู๊คอย่างแน่นอน แต่เธอได้เอ่ยชื่อของนีรชาก่อน มันถึงทำให้บรู๊คเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด

ดังนั้นหลังจากที่เธอวางสายแล้ว เธอก็ไม่ได้โทรอีกเลย แต่ได้รีบออกจากบ้านเพื่อมาที่นี่

แต่คิดไม่ถึงว่า ยังคงช้าไปหนึ่งก้าว

“อาจารย์……..” รสิกายื่นมืออยากจะไปพยุงบรู๊ค แต่ยังไม่ทันโดนตัวบรู๊คก็ถูกมือเขาสะบัดออกไป

เขาที่สีหน้าซีดเซียวเงยหน้ามองดูเธอแวบหนึ่ง จากนั้นตัวเองก็ค่อยๆลุกขึ้นมา “เธอไปแล้ว……..”

บรู๊คพูดอย่างไม่มีเรี่ยวแรง

รสิการู้ว่านีรชาไปแล้ว ไม่อย่างนั้นบรู๊คคงไม่กลายเป็นแบบนี้

แต่เมื่อเธอเห็นเขาเป็นแบบนี้ รสิกาก็รู้สึกผิดมาก

ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ หากไม่ใช่เพราะเธอโทรมา ก็จะไม่เกิดเรื่องนี้ขึ้น

บรู๊คลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ แค่เดินไปสองก้าว เข่าก็ทรุดลงไปกับพื้นอีกครั้ง

รสิการีบเข้าไปพยุง แต่พยุงยังไงก็พยุงไม่ขึ้น เหมือนกับว่าหลังจากที่เขาล้มลงไปแล้ว ก็ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

รสิกากลัวโรคซึมเศร้าของเขาจะกำเริบ รีบพูดขึ้น อาจารย์ “อาจารย์อย่าใจร้อน ฉันให้คนไปตามหานีรชาแล้ว ยังไงก็ต้องเจอตัวเธอ ระหว่างคุณสองคนมันคือความเข้าใจผิด แค่ทำเรื่องให้กระจ่างก็ไม่มีอะไรแล้ว…….”

“ไม่หรอก…….” เพียงแต่เธอเพิ่งพูดจบ บรู๊คที่คุกเข่าอยู่กับพื้นก็พูดขึ้นมาหนึ่งคำ

น้ำเสียงของเขาแหบแห้งมาก รสิกาที่ฟังอยู่ก็รู้สึกสงสาร

“เธอไม่มีทางที่จะอภัยให้ผมแล้ว………เธอเกลียดผมมากขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะให้อภัยผม……….”

ไม่เพียงแต่เรื่องก่อนหน้านี้ ยังมีเรื่องเมื่อกี้ คำพูดที่เขาพูดกับเธอในตอนที่กำลังช็อก

คำพูดที่ทิ่มแทงใจพวกนั้น มันต้องทำร้ายจิตใจเธออย่างแน่นอน

เมื่อคิดถึงตรงนี้ บรู๊คอดไม่ได้ที่อยากจะตบปากตัวเอง เขาเป็นอะไร ทำไมถึงพูดกับนีรชาแบบนั้น

“นีรชาเธอยังรักคุณอยู่นะ……..” รสิกาที่ดวงตาแดงก่ำ พูดขึ้น “เธอเป็นเพราะรักคุณ ดังนั้นจึงกลับมาจาฝรั่งเศส มาอยู่ข้างกายคุณ อาจารย์อย่าได้ปล่อยมือเด็ดขาด”

ถ้าหากไม่ใช่เพราะรักมาก จะสามารถอภัยเรื่องที่ผ่านมาแล้วได้ยังไง โดยที่ไม่ห่วงชีวิตตัวเอง ยังไงก็ต้องมาอยู่ข้างกายคุณให้ได้ล่ะ?