บทที่ 489ทำไมต้องบอกเขา

นีรชานั้นเหมือนได้หายไปจากโลกของทุกคนอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปไหน

แม้กระทั่งรสิกา ก็ไม่รู้เช่นกัน

เธอที่ตามหาเป็นเพื่อนกับบรู๊คไปหนึ่งวันก็ไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ถ้าหาไม่ใช่เพราะถนิตโทรมา เธอเกือบจะลืมกลับบ้านแล้ว

กลับถึงบ้านเป็นเวลาที่ดึกมาแล้ว ทิมทิมก็หลับไปแล้ว

รสิกาเข้ามาในบ้านก็ไปนั่งอย่างอ่อนล้าบนโซฟา เอามือก่ายหน้าผาก ทอดถอนหายใจไปหนึ่งที

ถนิตที่เดินลงมาจากบันได เห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็ขมวดคิ้วถาม “ออกไปทำอะไรมาเหรอ?”

หากไม่ใช่เพราะเขาโทรไป เธอคงลืมกลับบ้านแล้วมั้ง

“ช่วยรินน้ำให้ฉันหน่อย…….” รสิกาที่หลับตาอยู่ชูมืออยู่บนอากาศแล้วพูด

ถนิตรินน้ำอุ่นใส่แก้วแล้วยื่นให้เธอ รสิกาดื่มไปครึ่งแก้วก็วางมันลง กำลังอยากจะรินน้ำให้เขาด้วย

แต่เธอที่ยังไม่ทันจะได้รินน้ำเขาก็ยกแก้วน้ำที่เธอเคยดื่มแล้วขึ้นมาดื่มจนหมด

รสิกาเห็นแบบนี้ ก็ขี้เกียจขยับตัวแล้ว ทำเพียงลุกขึ้นนั่ง แล้วพูดกับเขา “ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ แต่ถ้าคุณฟังแล้วอย่าตกอกตกใจนะ”

“พูดสิ” ถนิตกล่าว

“นีรชากลับมาแล้ว” เธอกล่าว

สีหน้าของถนิตยังคงเป็นปกติ “จริงเหรอ?”

รสิกาขมวดคิ้ว “คุณคิดว่าฉันล้อเล่นอยู่เหรอ?”

เขาส่ายหัว

“แล้วทำไมคุณไม่ตกใจเลยแม้แต่นิดเดียวละ?” รสิกาถาม “หรือว่าคุณรู้เรื่องตั้งนานแล้ว?”

ถนิตยังคงส่ายหัว “เธอกลับมาเมื่อไหร่?”

“กลับมาได้หลายเดือนแล้ว……..” รสิกาได้เล่าเรื่องที่นีรชากลับมาแล้วให้ถนิตฟังอีกรอบ แน่นอน รายละเอียดบางส่วนในนั้นเธอไม่ได้เล่า ทำเพียงพูดผ่านๆไปเท่านั้น

ถนิตฟังแล้ว ก็นิ่งไปครู่ใหญ่ ถึงได้พูดออกมาหนึ่งประโยค “ก็เหมือนนิสัยของคุณ”

เขาใจเย็นมาก ใจเย็นจนรู้สึกไม่ปกติ

“ดูคุณเหมือนไม่ได้สนใจเลยสักนิด……” รสิกาขมวดคิ้วแน่น “หรือว่าคุณรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว?”

“เธอเป็นน้องสาวของผม เมื่อเกิดเรื่องแล้วเธอคิดจะทำอะไร ผมก็พอเดาได้” ถนิตสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ระงับความช็อกที่ได้ยินในตอนแรกลงไป

ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ว่านีรชากลับมาแล้ว เพียงแต่รู้สึกว่าหลายเดือนที่ผ่านมานี้พฤติกรรมของรสิกาแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร แต่เมื่อมาคิดๆดู รสิกาในตอนนั้นเพราะเป็นห่วงเรื่องของนีรชา เขายังเพราะเธอจนไปมีชู้ คิดแล้วมันก็ตลก

“ฉันนึกว่าคุณจะตกใจ……….” รสิกาผิดหวังเล็กน้อย “แต่ตอนนี้ไม่รู้เธอหายไปไหนแล้ว”

เธอไม่ได้ถามบรู๊ค เขากับนีรชาเกิดเรื่องอะไรกันแน่ ตอนนี้สิ่งที่ต้องทำคือการตามหาตัวนีรชา ไม่เช่นนั้นคุยไปก็ไม่มีประโยชน์

“ทางจณัตว์ได้ถามไปหรือยัง?” ถนิตที่ครุ่นคิดอยู่ ก็ถามขึ้น

รสิกาพยักหน้า “อาจารย์ของฉันโทรไปถามแล้ว แต่เขาบอกว่าไม่ได้อยู่กับคุณหมอจณัตว์”

“จณัตว์อยู่ข้างนีรชา” ถนิตพูดอย่างเคร่งขรึม

รสิกาอึ้งไปเล็กน้อย เข้าใจคำพูดของเขาว่ามันหมายความว่าอย่างไร “ความหมายของคุณคือ จณัตว์ช่วยนีรชาโกหกพวกเรา?”

ถนิตสูดลมหายใจเข้า “เรื่องแบบนี้ก็ไม่ใช่ครั้งแรก”

เขาหมายถึงเรื่องก่อนหน้านั้นในฝรั่งเศส

ตอนหลังจณัตว์ได้กลับมาร่วมงานฝังศพของท่านเฉลิมสิทธิ์ แต่เขาก็ไม่ได้พูดเรื่องนี้ออกมา

อีกอย่างตอนนี้ในเมืองซี คนที่สามารถให้ความช่วยเหลือนีรชาได้ นอกจากพวกเขาแล้ว ก็มีเพียงแต่จณัตว์

รสิกากัดฟัน ยื่นมืออยากจะไปหยิบโทรศัพท์ของตัวเองโทรหาจณัตว์ แต่ยังไม่ทันเอื้อมถึงก็ถูกถนิตห้ามเอาไว้

“พรุ่งนี้ไปหาเขาโดยตรงเลย ถ้าคุยทางโทรศัพท์เขาก็ไม่มีที่จะบอก”

รสิกาก็เห็นด้วย ดังนั้นจึงลบความคิดนี้ออกไป