บทที่ 490 ไปพบนีรชา

ที่นีรชาเป็นอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะบรู๊ค ทำไมยังต้องบอกให้บรู๊ครู้อีก?

อีกอย่าง ตอนนี้อาการของนีรชาหนักขนาดนี้ หากให้เธอเห็นบรู๊ค เธอก็จะสะเทือนใจ มันกลับไม่ดีต่อสุขภาพของเธอ

รสิกาถอนหายใจ คิดถึงสภาพของบรู๊คในเมื่อคืน ในใจก็รู้สึกทำไม่ได้อยู่บ้าง

หลังจากที่กลับมาถึงบ้านแล้ว ถนิตรีบให้คนจองตั๋ว สำหรับทิมทิมแล้ว คิดไว้ว่าเอาไปให้อารณีย์ช่วยดูแลสักสองสามวัน

รสิการโทรไปเล่าเรื่องราวให้กับอารณีย์ฟัง อารณีย์ก็เข้าใจ “ไปเถอะ นีรชาทำไมถึงได้ลำบากลำบนนัก สามารถกลับมาได้ก็เป็นเรื่องที่ดี”

“ช่วงนี้ก็รบกวนแม่ช่วยดูแลลูกหน่อยนะคะ พวกเราจะกลับมาให้เร็วที่สุด” รสิกากล่าว

“วางใจเถอะ ทิมทิมอยู่กับแม่พวกแกก็วางใจเถอะ” อารณีย์กล่าว

อีกอย่างทิมทิมก็เป็นเด็กที่รู้ความ ไม่มีอะไรยุ่งยากเลย

หลังจากคุยกับอารณีย์เสร็จแล้ว รสิกาเห็นถนิตกำลังใช้คอมเคียร์งานอยู่ เขาก็ไม่ได้อยู่ในห้องหนังสือนานนัก ลุกขึ้นแล้วเดินออกมา

เดิมอยากจะกลับไปนอนในห้องสักงีบ แต่เมื่อนอนลงแล้วนอนยังไงก็ไม่หลับ เธอยังคงคิดถึงบรู๊ค

เธอกลัวว่าบรู๊คจะเกิดเรื่อง ดังนั้นนอนไปสักครู่ ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องนอน

เดิมอยากจะพูดกับถนิต แต่เมื่อเธอเดินมาถึงหน้าประตูห้องหนังสือก็ได้ยินเขากำลังคุยโทรศัพท์ ดูแล้วน่าจะไม่มีอารมณ์คุยกับเธอ

รสิกาลังเลไปครู่หนึ่ง ก็ได้ถือกระเป๋าลงไปชั้นล่าง

แน่นอนเธอก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาเหมาะสมที่จะบอกเรื่องนี้กับบรู๊ค แต่เมื่อเธอคิดถึงสภาพที่หมดอาลัยตายอยากของบรู๊คที่ต้องการตามหาตัวนีรชาแต่กลับหาไม่เจอ ก็ห้ามใจไม่อยู่

ตอนที่เธอลำบาก บรู๊คก็เคยยืนเคียงข้างเธออย่างแน่วแน่น วันนี้เป็นเขา เธอก็ไม่สามารถที่จะปล่อยปละละเลยไปได้

เธอไปที่คอนโดของบรู๊คโดยตรง เมื่อถึงแล้วเคาะประตูอยู่ตั้งนาน บรู๊คถึงได้มาเปิดประตู

เมื่อประตูเปิดออกรสิกาก็ได้กลิ่นเหล้าที่ฉุนจมูกอย่างมาก และบรู๊คในเวลานี้ได้ยื่นใบหน้าที่เมาแอ๋ออกมา เสื้อผ้าก็รุ่งริ่งจนดูไม่ได้ ใต้ตาคล้ำไปหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แค่ดูก็รู้ว่าเมื่อคืนไม่ได้นอน

เขาที่ดื่มมากขนาดนี้ไม่กลัวว่าร่างกายจะพังเหรอ！

รสิกาก็โมโหทันที “อาจารย์คะ นีรชาก็ยังตามหาไม่เจอ คุณก็มาทำให้ตัวเองเป็นแบบนี้มันเหมาะสมแล้วเหรอ?”

เพราะอีกฝายเป็นอาจารย์ของเธอ ก็เหมือนกับเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่ง ทำให้เธอไม่อาจใช้คำพูดที่รุนแรงกับเขาได้

แต่เธอพูดแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าบรู๊คนั้นฟังไม่เข้าไปในหัวเลย

เขายิ้มเยาะที่มุมปากตัวเอง จากนั้นก็นำพาร่างที่โซซัดโซเซของตัวเองเข้าไปข้างใน

เดินไปไม่กี่ก้าว ก็ล้มลงบนพื้น ฟังจากเสียงแล้วล้มได้แรงพอสมควร

รสิกากลัวว่าเขาล้มแล้วจะได้รับบาดเจ็บ เลยไม่มีเวลามาโมโห รีบเข้าไปพยุงเขา

แต่บรู๊คก็ผลักมือของเธอออก แต่ก็ไม่ได้ลุกขึ้นมา กลับพลิกตัว แล้วก็นอนหงายบนพื้นเสียอย่างนั้น

พื้นเย็นมาก แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไรเลย

คนที่ตกลงไปในหลุม ถ้าหากตัวเองไม่พยายามปีนออกมา ต่อให้ใครไปช่วยดึงก็ไม่มีประโยชน์

บรู๊คตอนนี้ก็คือคนแบบนั้น ไม่ว่ารสิกาจะใช้แรงมากขนาดไหนในการดึงเขาก็ไม่อาจดึงเขาขึ้นมาได้

ตัวเองไม่อยากจะลุก รสิกาก็ไม่ดึงแล้ว เธอเดินเข้าไปโดยตรง หาปากกากับกระดาษจนเจอ ได้เขียนที่อยู่ที่จณัตว์เคยให้ในที่ทำงานของออกมา จากนั้นก็เข้าไปหาเขา เอาที่อยู่ใส่มือเขา

“อันนี้คือที่อยู่ของนีรชา ถ้าหากคุณรักเธอ ยังอยากที่จะเอาหัวใจเธอกลับมาอยู่กับคุณ งั้นคุณก็ไปหาเธอ”

รสิกาผิดหวังในตัวบรู๊คเล็กน้อย

นีรชาหายตัวไป เขาต้องพยายามทุกวิถีทางในการไปตามหาเธอไม่ใช่เหรอ?

ทำไมยังมาดื่มเหล้าคลายทุกข์ที่บ้านอีก?

หรือว่าดื่มให้ตัวเองเมาแล้ว นีรชาก็จะกลับมาด้วยตัวเองเหรอ?

อาจารย์ในใจเขามันไม่ใช่แบบนี้……….

รสิกาจากไปด้วยความผิดหวัง แต่เธอกลับลืมไปว่า บรู๊คในวันนี้ ไม่ใช่บรู๊คเมื่อห้าปีที่แล้ว