บทที่ 491 เธอเจ็บหรือเปล่า

สิ้นเดือนพฤศจิกายนแล้ว ลมหนาวราวกับจะพัดไหวให้คนเย็นยะเยือกไปถึงขั้วหัวใจเสียอย่างนั้น

นีรชาสวมชุดผู้ป่วยอยู่ในห้องคนไข้เดี่ยว เพราะความหนาวเย็น เธอจึงสวมเสื้อคลุมข้างนอกและสวมหมวกไหมพรมไว้บนหัว ร่างผอมแห้งไปทั้งตัวราวกับเป็นคนละคน เธอนั่งบนเตียงผู้ป่วยกำลังคิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

และแม้ว่าหมอจะผลักประตูเข้าไปแล้ว เธอก็ยังไม่ตอบสนอง

เพียงเวลาสั้นๆ ไม่กี่วัน รสิกากลับรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองไม่รู้จักเธอเสียอย่างนั้น

หลายวันมานี้เธออยู่ที่นี่ยังไงกัน? ทำไมตัวเธอเองถึงอยู่ในสภาพแบบนี้ได้?

อาจเป็นเพราะเริ่มมีคนจำนวนมากอยู่ในห้องคนไข้ ในตอนนั้นเองนีรชาจึงสังเกตเห็น เธอหันศีรษะแล้วหันสายตาไปมอง

วินาทีที่เห็นถนิตและรสิกา เธอก็ตกตะลึงเล็กน้อยอยู่ครู่หนึ่ง แต่แล้วในวินาทีต่อมารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เบ่งบานด้วยความโล่งใจ

เธอรู้อยู่แล้วว่าพวกเขาจะมา ทว่ามันเร็วกว่าที่เธอคาดไว้ตั้งสองสามวัน

“นีรชา……”รสิกามองไปที่ใบหน้าซูบผอมของเธอ แล้วจึงเรียกชื่อของเธอ ขณะที่เรียกเธอได้ยินเสียงของตนเองเจือด้วยเสียงสะอื้นเล็กน้อย เธอรีบปิดปากเอาไว้อีกครั้ง ไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรออกมาสักคำ

ตรงกันข้ามใบหน้าของนีรชากลับปรากฏรอยยิ้มบาง ไม่เห็นความโศกเศร้าเลยแม้แต่น้อย “พี่ พี่มาแล้ว”

นีรชาได้นึกถึงภาพเหตุการณ์ที่จะกลับมาพบกันอีกครั้งกับถนิตอีกครั้ง แต่ไม่เคยคิดเลยว่ามันจะเป็นแบบตอนนี้

เธอยังคงเห็นความโกรธจากใบหน้าของถนิต กลับกันหากเป็นเธอ เธอก็คงจะโกรธเหมือนกัน

ถนิตนิ่งเงียบ ทว่าเขากลับค่อยๆ เดินไปที่หน้าเตียงคนไข้และยืนอยู่ตรงหน้าของ

นีรชา

ใบหน้าของเธอ ใบหน้านั้นที่แตกต่างจากในความทรงจำของเธออย่างสิ้นเชิง หากไม่ใช่เพราะดวงตาคู่นั้น แม้แต่ถนิตเองก็คงจะไม่เชื่อว่าเป็นน้องสาวของตนที่ประสบอุบัติเหตุในตอนแรก และมันมีความรุนแรงเสียจนต้องเปลี่ยนใบหน้าของเธอ……

นีรชาเป็นคนที่ภูมิอกภูมิใจในความงามของเธอตั้งแต่ยังเด็ก และไม่มีใครที่จะรักความสวยความงามมากไปกว่าเธอ

แต่เป็นเพราะผู้ชายคนนั้น ใบหน้าของเธอจึงได้เปลี่ยนไปเป็นแบบนี้…

นิ้วมือของถนิตที่สั่นไหวเล็กน้อยค่อยๆ ลูบบนใบหน้าของนีรชา

ใบหน้าของเธอนี้ต้องผ่านการผ่าตัดกระดูกมานับไม่ถ้วน เธอในตอนนั้นคงได้รับความเจ็บปวดมากแน่

“เจ็บไหม？”เสียงทุ้มต่ำอันแหบแห้งของถนิตดังขึ้น ในน้ำเสียงนั้นดูเหมือนจะมีความเจ็บปวดมากมายบีบคั้นอยู่อย่างนับไม่ถ้วน และยังตำหนิตนเองอย่างหนักอีกด้วย

หลังจากที่พ่อแม่ของเขาประสบอุบัติเหตุ เขาเคยสาบานไว้ว่าจะปกป้องน้องสาวของตน แต่สุดท้ายเขากลับปล่อยให้เธอประสบกับเรื่องเจ็บปวดเช่นนี้

เป็นเขาที่ละทิ้งหน้าที่ของพี่ชาย

“ไม่เจ็บ……” เมื่อนีรชาได้ยินประโยคนั้นของถนิต ดวงตาที่เดิมทีมีความยิ้มแย้มปรากฏอยู่ๆ น้ำตาก็ไหลออกมาในทันที

เธอกุมมือถนิตเอาไว้แน่นและฝังใบหน้าของเธอไว้ในฝ่ามือของเขา น้ำตาทั้งหมดก็ไหลลงสู่มือของเขา

มันร้อนผ่าวและแผดเผาราวกับว่าได้เผาหัวใจของเขา

“พี่... ฉันขอโทษ”นีรชากล่าวเสียงเบาเจือสะอื้น “ขอโทษ…”

เสียงร้องไห้อันแผ่วเบาของเธอดังก้องไปทั่วทั้งห้องคนไข้ เมื่อได้ยินหัวใจของรสิกาก็ปวดร้าวขึ้นมาทันใด เธอรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างมาก

เธอรู้ว่ากว่าหนึ่งปีมานี้ในใจของนีรชาเจ็บปวดเพียงใด และรู้ถึงความรู้สึกผิดและความยืนหยัดของเธอด้วย เพียงแต่รสิกาไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้เลย

บนโลกใบนี้ไม่มีหรอกการเข้าถึงความรู้สึกจริงๆ ของผู้อื่น แม้ว่าเธอจะรับรู้ถึงความเจ็บปวดของนีรชาแต่เธอก็ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกเจ็บที่แท้จริงในใจของเธอได้

นีรชาจับมือถนิตเอาไว้และร้องไห้เป็นเวลานานเหมือนเรือหลงทางซึ่งในที่สุดก็ล่องมาถึงท่าเรือที่ปลอดภัย เธอร้องไห้จบหลับไปในอ้อมกอดของถนิต ในตอนที่เธอผล็อยหลับไป น้ำตาที่ปลายหางตาของเธอก็ยังคงอยู่

ถนิตวางนีรชาลงบนเตียงอย่างเบามือ เขาห่มผ้าให้เธอย่างระมัดระวังและอ่อนโยน แล้วจึงตามแพทย์ออกไปจากห้องผู้ป่วย

ที่ด้านนอก เมื่อเห็นเขาออกมา รสิกาซึ่งคุยกับหมอมาได้สักพักจึงถามเขาว่า “เธอเป็นยังไงบ้าง？”