บทที่ 492 ฉันไม่อยากเจอเขา

ทั้งสองมองหน้ากันอยู่นานมาก จนกระทั่งพยาบาลลุกขึ้นยืนและเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย นีรชาจึงตอบสนองเล็กน้อย

เธอพลิกตัวหันหลังให้บรู๊ค ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว เห็นได้ชัดว่าเธอปฏิเสธที่จะพูดคุยกับเขา

บรู๊คคิ้วตกเล็กน้อย ในดวงตาของเขามีร่องรอยของความโศกเศร้า

ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างในตอนล้วนเป็นตัวเขาเองที่ทำให้เกิดขึ้น

“ขอโทษนะ” เขามองดูแผ่นหลังของนีรชาพลางกล่าวเสียงเบา“ตอนนั้นฉันรู้สึกแปลกใจมากเกินไปจึงได้พูดคำนั้น…”

แต่ไม่มีคำพูดใดในนั้นที่เป็นความจริงแม้แต่คำเดียว

ไม่ว่าเขาจะมีความสุขมากเท่าใดที่เธอกลับมาได้ก็ตาม... แต่ในตอนนั้นเขาคิดเพียงว่านีรชาทำแบบนั้นเพื่อแก้แค้นตัวเอง และก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้ให้ลึกซึ้ง

ทั้งยังไม่ได้นึกถึงความเจ็บป่วยทางร่างกายของเธอด้วยซ้ำ

ในตอนนั้นถ้าไม่ใช่เพราะเขา เธอจะกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน

เด็กสาวผู้เอาหัวใจตนเองมอบให้แก่เขาทั้งดวง แต่กลับถูกเขาทำร้ายเช่นนี้ ถ้าเขาเป็นเธอ เขาก็คงจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองเช่นกัน

ดังนั้นแม้ว่าในตอนนี้เธอจะไม่คุยกับเขา หรือไม่อยากแม้แต่จะมองเขา เขาก็เข้าใจได้ทั้งหมด เพราะทั้งหมดเขาล้วนเป็นคนก่อเอง

“คุณไปเถอะ”

ทันใดนั้นเองเสียงที่แผ่วเบาของนีรชาจู่ๆ ก็ดังขึ้นในห้องคนไข้ มันเบามาก แต่กลับชัดเจนอย่างยิ่ง “ระหว่างเรามันจบไปแล้ว ตอนนี้ฉันไม่ได้เกลียดอะไรคุณแล้ว คุณไปเถอะ”

อย่างที่เขาได้พูดไปทั้งหมด รักก็เคยรัก แก้แค้นก็เคยแก้แค้นมาแล้ว เธอไม่ต้องการอะไรจากเขาอีกแล้ว

แยกทางกันไปเสียแบบนี้ไม่ดีเหรอ ทำไมเขาถึงยังไล่ตามมาถึงที่นี่？

เห็นเธอที่เจ็บป่วยไม่สบายแบบนี้แล้วรู้สึกเวทนาอย่างนั้นเหรอ？

นีรชาขดตัวนอนอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอกัดริมฝีปากล่างของตนแน่น ความขมขื่นในหัวใจของเธอกระจายไปทั่วทุกอณู ขมขื่นเสียจนเธอแทบจะพูดไม่ออก

“ไม่...ยังไม่จบ…”บรู๊คกล่าว“พวกเรายังไม่จบ”

เขารักเธอมากขึ้นกว่าที่ผ่านมาเธอเองยังมีความรู้สึกให้กับเขาอย่างชัดเจน แล้วมันจะจบลงได้ยังไง？

“ฉันไม่รักคุณแล้ว” นีรชากล่าวอย่างเด็ดขาด“บรู๊ค เมื่อตอนที่ฉันรักคุณ คุณก็ไม่รักฉัน เช่นนั้นแล้วเมื่อฉันไม่รักคุณ ก็ได้โปรดอย่าตามตอแยฉันอีกเลย ได้ไหม？”

“ถ้าเธอไม่รักฉันแล้วจริง ๆ ทำไมเธอถึงไม่มองตาฉันแล้วพูดออกมา？”

ได้ยินดังนนั้น แผ่นหลังของนีรชาก็แข็งทื่อ แต่หลังจากสองวินาทีผ่านไป เธอก็ลุกขึ้นนั่งบนเตียงและเผชิญหน้ากับเขา

ตลอดจนมาถึงในตอนนี้ พวกเขาเพิ่งได้มองเห็นกันและกันอย่างชัดเจน

นีรชาคิดว่าบรู๊คคงจะเป็นเหมือนเดิม แต่งกายสุภาพเรียบร้อย ให้ความรู้สึกสงบและดูดี

แต่ภาพตรงหน้าเธอกลับแตกต่างไปจากที่เธอคิดไว้อย่างชัดเจน

เขาผอมลงไปมากและดูเหมือนว่าจะแก่ลงไปมากเช่นกัน ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงอยเหงาเศร้าซึมและไร้ซึ่งจิตวิญญาณ ในดวงตากักเก็บความโศกเศร้าเอาไว้จนไม่อาจประเมินได้ และเมื่อเธอมองมาที่เขา เธอก็สามารถมองเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีเงินเข้มคู่นั้นของเขาได้ชัดเจน

มันยากมากที่จะบอกว่าตนเองไม่รักเขาขณะที่สบกับตาคู่นี้

ที่ผ่านมาเธอหลงรักดวงตาคู่นี้แทบแย่ จนมาถึงช่วงเวลาที่แยกทางกัน เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอเห็นชายใดที่มีดวงตาสีนี้ เธอก็เพ้อคิดว่าเป็นบรู๊คไปโดยปริยาย

นีรชากำหมัดแน่นและบังคับตัวเองให้เปล่งเสียงกล่าวออกไป “บรู๊ค คุณทำแบบนี้มันจะมีความหมายอะไร？”

“ตราบใดที่มันเป็นเรื่องของเธอ มันมีความหมาย” เขากล่าว“ไม่ว่าเธอจะพูดอะไร ตั้งแต่นี้ต่อไป ฉันจะไม่มีวันจากเธอไปอีก”

นีรชายิ้มเย็น “ถ้าอย่างนั้นฝนพรุ่งนี้หากฉันตายไป คุณก็จะลงนรกไปกับฉันด้วยอย่างนั้นเหรอ？”

“นีรชา！”บรู๊คกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นมา “เธอจะเกลียดฉันก็ได้ แต่อย่าเอาชีวิตตัวเองมาล้อเล่น！”

ทางชาติตะวันตกถืออะไรจำพวกนี้อย่างมาก และยิ่งไม่มีใครกล้าพูดว่าหลังจากที่พวกเขาตายไปแล้วจะตกนรก

！