บทที่ 493 ฝันร้าย

“ไม่ต้องไปหรอก…”

นีรชาเปล่งเสียงออกมาอย่างไรเรี่ยวแรง “หมอลอเรนซ์บอกเอาไว้แล้วว่าตอนนี้เป็นปกติที่จะอาเจียนเป็นเลือด เรียกหมอก็ไม่มีประโยชน์…”

เธอกล่าวพลางเช็ดเลือดจากมุมปากของเธอด้วยกระดาษทิชชู

กระดาษทิชชูที่ใช้แล้วถูกขยำเป็นลูกกลมๆ ด้วยมือของเธอแล้วโยนลงในตะกร้าขยะที่วางไว้ใต้เตียงผู้ป่วย

เป็นจังหวะเดียวกันที่รสิกาพบว่ากระดาษทิชชูก้อนกลมอยู่ในตะกร้าขยะเต็มไปเกือบครึ่งแล้ว

นั่นหมายความว่า...เธออาเจียนเป็นเลือดหลายครั้งแล้วจริงๆ ？

ไม่น่าเธอถึงได้ดูขาวซีดมากขนาดนี้

รสิกายิ่งรู้สึกสงสารนีรชามากขึ้นไปอีก “เธอได้คุยกับหมอลอเรนซ์แล้วหรือยัง？”

นีรชาพยักหน้า “คุยแล้ว”

“เธอว่ายังไงบ้าง？”

“ไม่ได้ลงรายละเอียด” นีรชาสูดหายใจเข้าลึก ๆ “ตอนนี้ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเชื่อเธอ ฉันเลยไม่ได้ถามอะไรอีก”

ลอเรนซ์ไม่พูด นีรชาก็ไม่ถาม

ถามไปด้วยความชัดเจนขนาดนั้น ความกดดันในหัวใจของตัวเธอเองก็จะยิ่งเพิ่มมากขึ้นแทน

“ไม่เป็นไร…” รสิกาลูบไหล่ของนีรชาอย่างแผ่วเบา แล้วกล่าวเบา ๆ “มีฉันกับพี่ชายของเธออยู่ด้วย จะไม่เป็นอะไร”

“ทิมทิมล่ะ？”นีรชาถาม “พวกพี่มาที่นี่กันหมดแล้วทิ้งเขาไว้ที่บ้านคนเดียวเหรอ？”

“ให้อยู่กับแม่ฉันสักพัก” รสิกากล่าว “คนแก่ดูแลเด็กได้ดีกว่าฉันอีก”

“ฉันอยู่ที่นี่ได้ไม่เป็นอะไรจริงๆ” นีรชากล่าวเสียงเบา “พวกพี่มาเยี่ยมแล้วก็กลับไปเถอะ อีกอย่างพี่ชายของฉันน่าจะยุ่งมาก”

นีรชาไม่ค่อยรู้เรื่องตระกูลตระกูลวัชรเดชานนท์มากนัก แต่ก็รู้ว่าช่วงนี้ถนิตกำลังดูแลจัดการทั้งคอสโมและวัชรเดชานนท์กรุ๊ป เขาต้องยุ่งมากแน่นอน

“เธอไม่ต้องห่วงเรื่องนี้…”รสิกาอยากให้เธอพักฟื้นอย่างสงบ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดจบ ถนิตก็ผลักประตูและเดินเข้ามาจากข้างนอก

บนใบหน้าของเขายังคงเจือไปด้วยความโกรธและความอึมครึม เย็นเยือกไปทั้งร่าง

แต่หลังจากที่เห็นนีรชากับรสิกาแล้ว ความนิ่งขรึมนั้นก็จางหายไป

“เธอไม่ต้องกังวลเรื่องบริษัท” ถนิตเดินเข้ามาและกล่าวกับนีรชา “อยู่อเมริกาพี่ก็จัดการได้”

“แต่ว่า…”นีรชายังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ไม่ทันได้พูดก็ถูกถนิตขัดจังหวะ

“เอาล่ะ เธอไม่ต้องพูดอะไรมาก เรื่องนี้พี่ตัดสินใจแล้ว เธอแค่ต้องพักฟื้นและกลับไปกับพวกพี่เมื่อเธอหายดีแล้ว”

เขายังคงเป็นจอมบงการเหมือนเดิม ไม่เคยยอมให้ผู้อื่นค้านการตัดสินใจของเขา

แต่เมื่อได้ฟังคำพูดของเขาในตอนนี้ หัวใจของนีรชากลับรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เธอไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว และแม้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอก็ยังมีถนิตยืนอยู่ข้างหน้าเธอเพื่อช่วยเธอต้านทานและแบกรับไว้ได้

ความรู้สึกนี้เอาเข้าจริงก็ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

……

เนื่องจากสุขภาพของเธอ ช่วงนี้นีรชามีเวลานอนต่อวันค่อนข้างเยอะ เธอทานอาหารเย็นเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับทานยาเป็นจำนวนมาก ไม่ใช่แค่ยาทานเท่านั้น แต่ยังต้องให้น้ำเกลือด้วย

รสิการู้สึกเจ็บปวดเมื่อเห็นรูเข็มจำนวนมากบนหลังมือของเธอ แต่ว่านีรชากลับดูเหมือนคุ้นเคยกับมันและไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

เธอผล็อยหลับไปหลังจากให้น้ำเกลือ ถนิตต้องกลับไปที่โรงแรมเพื่อจัดการธุรงานของบริษัท แต่สุดท้ายเขาก็ไปไม่ได้