บทที่ 494 หลักฐานว่าเธอยังรักเขา

“ก็ดีนะ”

เมื่อพูดถึงบรู๊ค บนใบหน้าของนีรชาไม่ได้แสดงความตื่นเต้นอย่างในตอนกลางวันนั้น แต่กลับมีความรู้สึกเฉยเมย

รสิกาพึมพำเงียบๆ ในใจกำลังจะถามอยู่แล้ว แต่ก็ได้ยินนีรชาเอ่ยถามขึ้นมา “พี่รุ้ง…ถ้าฉันบอกว่าฉันยังรักเขาอยู่ พี่จะคิดว่าฉันโง่มากไหม？”

รักใคร？

รสิกาตกตะลึงครู่หนึ่ง แล้วจึงตระหนักได้ในเวลาต่อมา แน่นอนว่าต้องรักบรู๊ค

เธอไม่แปลกใจกับคำตอบนี้ และก็ไม่รู้สึกว่านีรชาโง่เขลาด้วย

การจะรักใครสักคนไม่จำเป็นจะต้องใช้เหตุผลอะไร ต่อให้โดนคนคนนั้นทำร้ายจนพรุนอย่างไร ก็ยังไม่สามารถล้มเลิกความคิดที่จะรักเขาได้

ในตอนแรกรสิกาเองก็เป็นเช่นนี้แหละ

เพียงแต่ว่าเส้นทางนี้ของนีรชายากลำบากกว่าของเธอมาก

และสิ่งที่นีรชากล่าวกับบรู๊คในห้องคนไข้เมื่อตอนกลางวันก็ต้องไม่ได้ออกมาจากใจจริงแน่

เธอรู้ว่าร่างกายของตนเองกำลังจะรับไม่ไหวแล้ว และไม่รู้ว่าเธอจะอยู่ได้นานแค่ไหน ดังนั้นเธอจึงไม่ต้องการเอาบรู๊คเข้ามาพัวพันให้เขาเดือดร้อนอีกต่อไป เธอจึงได้พูดคำเหล่านั้นออกไป

เธอนี่มัน...เด็กโง่จริงๆ นั่นแหละ

เด็กสาวที่ทั้งโง่เขลาและน่าเห็นใจ

รสิกาลูบศีรษะของนีรชา และพูดอย่างอ่อนโยน “ไม่โง่ น่ารักจะตาย”

“น่าจะเป็นคนโง่ที่น่ารักล่ะมั้ง” นีรชายิ้มออกมาครู่หนึ่ง“ฉันอยากอยู่กับเขามากจริงๆ...ฉันยังอยากมีลูก แต่ตอนนี้...ฉันคนเดียวยังแทบจะเอาชีวิตตัวเองไม่รอด…”

แต่ก่อนเธอมักจะถือว่าตนเองเยาว์วัยและไม่ได้ใส่ใจอะไรมากมาย

แต่ตอนนี้เวลาไม่พอที่จะใช่แล้ว เพิ่งจะมาตระหนักได้ว่าตนเองมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ

“อย่าพูดไร้สาระ” รสิกาสะอึกไปครู่หนึ่ง “รอหมอลอเรนซ์กลับมา ร่างกายของเธอก็จะหายดีแน่นอน”

นีรชายิ้มและไม่พูดอะไร

อันที่จริงเรื่องนี้ ในหัวใจเธอก็ไม่ได้หวังอะไรมากมาย

……

นีรชาตื่นขึ้นจากการนอนหลับในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเธอลืมตาขึ้นก็เห็นพี่ชายของตนนั่งอยู่บนโซฟาพร้อมคอมพิวเตอร์บนตัก ขมวดคิ้วพลางพิมพ์บนแป้นพิมพ์ด้วยมือข้างหนึ่ง ไม่ได้สังเกตว่าเธอตื่นแล้ว

นีรชาไม่ได้พูดอะไร ได้แต่มองดูเงียบๆ สักพักแล้วจึงเอ่ยปากเรียก “พี่”

ถนิตชะงักนิ้วของเขาและเงยหน้าขึ้น“เสียงดังจนทำเธอตื่นเหรอ？”

นีรชายิ้มและส่ายหัว “เปล่า ฉันตื่นเอง”

ถนิตพิมพ์บนหน้าจออีกสองสามคำอีกครั้งแล้วจึงปิด “อยากทานอะไร？”

ตอนแรกเธอจะบอกว่าเธอไม่หิว แต่พอนึกถึงฝีมือทำอาหารของถนิต ก็กลืนน้ำลายทันทีและกล่าวว่า “ฉันอยากทานฝีมือพี่”

“ฝีมือพี่？”ถนิตตะลึง

“ก็ใช่น่ะสิ” นีรชาพยักหน้า “นานมากแล้วที่ไม่ได้ทานอาหารฝีมือพี่กับพี่รุ้ง ฉันอยากทาน”

ไม่ใช่ว่าเธอเอาแต่ใจ เพียงแต่เธอรู้สึกว่าถ้าเธอพลาดวันนี้ไป อาจจะไม่มีครั้งต่อไปก็ได้

ถนิตขมวดคิ้วคิดอยู่ครู่หนึ่งหลังจากนั้นจึงพยักหน้า “ได้”

“ได้จริงๆ เหรอ？”นีรชาประหลาดใจเล็กน้อย

“เธออยากทาน ไม่ได้ก็ต้องได้” ถนิตยกริมฝีปากขึ้นยิ้มอ่อน

โชคดีที่ฉันและเขาพักอยู่ในโรงแรมสไตล์อพาร์ตเมนต์ ขอแค่ซื้อเครื่องใช้ทั้งหมดให้ครบก็สามารถปรุงอาหารภายในได้แล้ว ดังนั้นคำขอของนีรชาก็ไม่ได้มากเกินไปนัก