บทที่ 495 เกิดเรื่องแล้ว

ดอกไม้…

นีรชาเม้มริมฝีปาก บนใบหน้าฉายความสับสน

เธอลืมแม้กระทั่งเรื่องดอกไม้…

เมื่อสังเกตเห็นว่าเธออ้ำอึ้งและมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป บรู๊คก็รู้ได้ว่าตนเองพูดถูก

นีรชายังคงรักเขาจริงๆ เธอกล่าวคำพูดที่ไร้หัวใจมากมาย เพียงต้องการตีตัวออกหากเขาเท่านั้น

เด็กผู้หญิงคนนี้...เด็กผู้หญิงที่เผชิญความตายมา แล้วยังมีใจนึกถึงเขา จะไม่ให้เขารักได้อย่างไร...และทั้งชีวิตนี้จะให้เขาปล่อยเธอไปได้อย่างไร？

บรู๊คควบคุมความรู้สึกในใจตนไม่ได้อีกต่อไป เขาก้าวไปข้างหน้าและกอดนีรชาเอาไว้ เขาไม่กล้าแม้แต่จะออกแรงมากเกินไป เพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บ

“ฉันรู้ ฉันรู้ว่าเธอยังรักฉันอยู่…” น้ำเสียงสุขใจของเขาดังก้องอยู่ข้างหูของนีรชา

ชายร่างใหญ่ที่พูดด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ข้างหูของเธอ จะให้เธอใจไม้ไส้ระกําทำร้ายเขาอีกได้อย่างไร ？

เพียงแต่ว่า...มาถึงขั้นนี้แล้ว ถ้าเธอไม่เจ็บ มันก็จะรังแต่ทำให้ชีวิตของเขาลำบากขึ้นในอนาคต

นีรชาเข้าใจว่าความจริงของความเจ็บปวดที่ยาวนานนั้นแย่กว่าความเจ็บปวดชั่วคราว

ดังนั้นหลังจากที่บรู๊คยังคงกอดเธอเอาไว้สักพักหนึ่ง เธอก็ขยับร่างกายและพยายามผลักไสเขาออกไป

เธอดิ้นและบรู๊คเองก็ไม่กล้ากอดเธอแน่น ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงปล่อยเธอไป

“มันก็แค่ดอกไม้ พวกมันจะมีความหมายอะไร？”สีหน้าของเธอเย็นชา “บรู๊ค คุณเองก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว อย่าคิดเพ้อฝันเหมือนเด็กผู้หญิงได้ไหม？”

บรู๊คตะลึงและมองเธอด้วยความไม่เข้าใจในเหตุผล “เธอ…เธอพูดว่าอะไรนะ？”

“สิ่งที่ฉันพูดคุณได้ยินชัดเจนดีแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ฉันพูดซ้ำ” นีรชาขมวดคิ้วด้วยสีหน้าโกรธๆ “ฉันพูดตรงๆ นะ ต่อให้ในอนาคตฉันจะโชคดีมีชีวิตรอด แต่ฉันก็จะไม่คบกับคุณ ฉันถูกคุณทำร้ายจนเป็นหมัน และฉันก็เกือบจะเอาชีวิตไม่รอด ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันจะมอบชีวิตที่เหลืออยู่ให้คุณอีก？”

เธอพูดช้าๆ ทีละคำๆ แต่กลับแทงใจทุกคำ กล่าวจนสีหน้าของบรู๊คซีดขาว และไม่มีแรงที่จะโต้กลับ

แทงจิตแทงใจ สิ่งนี้นีรชาทำได้ดีจริงๆ

เธอรู้ว่าเรื่องร่างกายของตนและชีวิตของลูกเป็นพื้นที่ต้องห้ามในหัวใจของบรู๊ค

แต่เพื่อบีบให้เขาออกไป เธอจึงพูดมันออกไปอย่างเด็ดเดี่ยว

แน่นอนว่าตัวเธอเองรู้ดีว่าบรู๊คจะเจ็บปวดมากแค่ไหนถ้าเธอพูดแบบนั้น

แต่... เธอเคยบอกไปแล้วว่าความเจ็บปวดที่ยาวนานนั้นแย่กว่าความเจ็บปวดชั่วคราว

แทนที่จะปล่อยให้เขาทนทุกข์ทุกวันในช่วงเวลาหลายสิบปีหลังจากที่เธอเสียชีวิตไป ไม่สู้ตัดความคิดของเขาทั้งหมดตอนนี้เสียเลยจะดีกว่า

หลังจากที่นีรชากล่าวเช่นนี้ออกมา บรู๊คก็ไร้เรี่ยวแรงใดจะตอบโต้อีก

คำพูดของนีรชา ไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดของเธอเท่านั้น แต่เป็นความโศกเศร้าในใจของบรู๊คด้วย

แม้แต่... เขายังเกิดความรู้สึกว่านีรชาที่ยืนอยู่ต่อหน้าตนเอง ล้วนเป็นความรู้สึกที่ไม่ถูกต้อง

“ขอโทษ…”

บรู๊คถอยหลังสองก้าวแล้วกล่าวเสียงแหบ “ขอโทษ！”

เขาเอาแต่พูดคำขอโทษซ้ำๆ จนกระทั่งออกไปจากห้องผู้ป่วย เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งก็หายไปจากหูของนีรชา

นีรชานั่งอยู่บนเตียง หลังจากสูดลมให้ใจลึกๆ ก่อนจะระงับความเจ็บปวดเอาไว้ในหัวใจ

แต่ทันทีที่เธอหายใจ ความเจ็บปวดนั้นก็ดูเหมือนจะกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง มันเจ็บปวดจนทำให้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าคอของตนเองถูกบีบเอาไว้ และไม่สามารถหายใจเอาอากาศใดๆ เข้าไปได้อีก

การขาดออกซิเจนในปอดทำให้ร่างกายของเธอรู้สึกอึดอัด ทั้งจุกทั้งเจ็บ ทรวงอกที่รั้งเหมือนมีบางอย่างเจ็บปวดจนจะระเบิดออกมาเสียอย่างนั้น

ความรู้สึกแบบนี้เป็นสิ่งที่นีรชาไม่เคยมีมาก่อน

สมองของเธองุนงง และทุกอย่างในเบื้องหน้าเธอก็ดูเหมือนจะหมุนโคลงเคลง

นี่คือความรู้สึกของความตายอย่างนั้นหรือ？

ก่อนที่จะหมดสติ คำถามนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวของนีรชา