บทที่ 496 มือของเขาใช้การไม่ได้แล้ว

รสิกา ไม่รู้ว่าตนเองจบสายโทรศัพท์นี้อย่างไร เมื่อขาทั้งสองข้างของเธอทรุดนั่งลงกับพื้น ถึงได้สติกลับออกมาจากเสียงพึมพำในหัว

“เกิดอะไรขึ้น？”ถนิตเดินมาอยู่ข้างเธอและช่วยพยุงเธอขึ้นจากพื้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

แต่ขาทั้งสองข้างของรสิกานั้นอ่อนจนไร้เรี่ยวแรง ในท้ายที่สุดก็ทำได้เพียงเกยอยู่บนร่างของถนิต

น้ำในดวงตาของเธอเหมือนกับลูกปัดที่ถูกตัดสายไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถหยุดได้

“อาจารย์……เกิดเรื่องขึ้นกับอาจารย์ฉัน…”รสิกาจับมือของถนิตพลางกล่าวด้วยเสียงสะอื้นอันแหบแห้ง

สายโทรศัพท์เมื่อครู่นี้ เป็นสายจากพยาบาลในโรงพยาบาลที่ใช้โทรศัพท์มือถือของบรู๊คโทรมา

ในสายโทรศัพท์เธอกล่าวว่ารถที่บรู๊คนั่งเกิดอุบัติเหตุ และเขาอยู่ในห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาล

เนื่องจากบรู๊คประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ใกล้กับโรงพยาบาลแห่งนี้ ดังนั้นตอนนี้เขาจึงอยู่ในห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลนี้ด้วย

ในตอนเช้าเกิดอะไรขึ้นระหว่างบรู๊คกับนีรชากันแน่？

ทำไมเรื่องถึงเกิดขึ้นหลังจากที่ทั้งสองแยกจากกัน？

“ไปเถอะ” ถนิตลูบแผ่นหลังของรสิกาเบาๆ จากนั้นจึงกล่าวว่า “ตรงนี้มีผมอยู่”

รสิกาเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาในดวงตาของเธอยังคงไหลอยู่ แต่เธอยังคงกัดฟัน และกอดเขาแน่นอยู่ชั่วครู่ กำโทรศัพท์เอาไว้แล้วจากไปด้วยน้ำตา

เธอรู้ว่าถนิตเกลียดบรู๊ค เขารู้ว่าเขาติดอยู่ตรงกลางด้วยความลำบากใจ แต่เขาก็ยังปล่อยเธอไป

บรู๊คเป็นอาจารย์ของรสิกา หลังจากรู้เรื่องของเขาแล้วไม่มีทางที่เธอจะไม่เหลียวแลได้

รสิกาไม่รู้ว่าบรู๊คบาดเจ็บขนาดไหน ตอนนี้ทั้งสองคนไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตายเหมือนกัน แต่เธอคิดว่า ต้องรักษาสักคนหนึ่งไว้…

พวกเขาทั้งสองได้ผ่านเรื่องราวหลายสิ่งหลายอย่างจนในที่สุดก็ได้ทำความรู้จักกัน กลับจะต้องมาจากกันไปด้วยความเสียใจและความเข้าใจผิด ช่างโหดร้ายเหลือเกิน

รสิกาตามหาอยู่เป็นเวลานานกว่าจะพบบรู๊ค ในเวลานั้นเขายังคงอยู่ในห้องผ่าตัดและยังไม่ออกมา รสิกายืนแข็งอยู่คนเดียวนอกห้องผ่าตัด ทั้งร่างหนาวเย็นจนตัวสั่น

แสงไฟสีแดงสดนั้น ดูเหมือนจะแยงตาของเธอจนลืมไม่ขึ้น

ระหว่างที่รอ เหมือนกับว่าเหตุการณ์ในช่วงสิบปีเป็นดั่งโคมม้าวิ่งที่ข้ามผ่านอยู่ตรงเบื้องหน้าของรสิกา

พ่อของรสิกาจากไปก่อนวัยอันควร และบรู๊คก็เป็นอาจารย์ของเธอ ทว่าเขาเปรียบเสมือนพ่อของเธอมากกว่าด้วยซ้ำ

นั่นเป็นเหตุผลที่หลังจากที่เธอโกรธเขาทุกครั้ง เธอจะยกโทษให้โดยเร็ว

ครอบครัวก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือ... จะมีเคืองขุ่นกันข้ามคืนได้อย่างไร

รสิกานึกไม่ออกเลยว่าในวันนี้ถ้าบรู๊คมาที่นี่เธอจะทำอย่างไร เรื่องพวกนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดเลยด้วยซ้ำ

ไม่รู้ว่าการผ่าตัดใช้เวลาดำเนินการไปนานเท่าใด และในที่สุดไฟก็หรี่ลง

หัวใจของรสิกาสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ประตูห้องผ่าตัดถูกผลักออกและหมอก็เดินออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า รสิกาพยุงขาที่สั่นเทาของเธอเพื่อก้าวเดินไปอย่างรีบร้อน

“ หมอ อาจารย์ของฉันเป็นยังไงบ้างคะ？”

เธอกลัวเหลือเกินว่าจะได้ยินคำว่าเสียใจด้วยหรือคำขอโทษจากปากหมอ เธอประหม่าจนหัวใจแทบหยุดเต้น

แต่ก็ ยังดี…

แม้ว่าหมอจะดูเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังยิ้มให้เธอ “ไม่ต้องห่วงครับ การผ่าตัดของคนไข้สำเร็จไปได้ด้วยดี และตอนนี้เขาก็ถูกส่งตัวไปที่ห้องผู้ป่วยทั่วไปแล้วครับ”

อุบัติเหตุรถชนของบรู๊คไม่ได้ถือว่ารุนแรงมากนัก เพียงแต่ว่าอาการบาดเจ็บที่มือนั้นค่อนข้างรุนแรง

เมื่อรสิกาได้ยินว่าการบาดเจ็บที่มือมีความรุนแรง เธอตกตะลึงครู่หนึ่งและจึงเอ่ยถาม “มือ? มือข้างไหนคะ？”

“แขนขวามีกระดูกหักครับ” หมอตอบ “แล้วก็ยังมีเศษแก้วจำนวนมากทิ่มเข้าไปในเนื้อทำให้กระดูกได้รับความเสียหาย”

มือขวา……