บทที่ 497 ลอเรนซ์

จะให้เธอบอกกับบรู๊คว่ามือของเขาใช้การไม่ได้แล้ว มันก็จะโหดร้ายเกินไป... เธอจะพูดออกไปได้อย่างไรกัน？

เพียงแต่ว่าหากเธอไม่พูด ก็ใช่ว่าบรู๊คจะเดาไม่ออก

เมื่อเขาลืมตาขึ้นเขาก็รู้แล้ว

เห็นได้ชัดว่ามือขวาของเขานั้นกำแน่นกว่ามือซ้าย แม้ว่าร่างกายของเขาจะเจ็บปวดไปทั่ว แต่ความรู้สึกเจ็บปวดจากมือขวาของเขานั้นชัดเจนเสียยิ่งกว่า

นั้นรู้สึกอย่างไร เขารู้ดีกว่ารสิกา

“หมอพูดว่ายังไง？”เขาถามอย่างอ่อนแรง

รสิกากัดริมฝีปากของเธอแล้วกล่าว “เป็นไปได้สูงว่า…จะไม่สามารถจับปากกาได้อีกค่ะ…”

แม้ว่าบรู๊คอายุจะสี่สิบปีแล้ว แต่เมื่อเขารู้ว่ามือขวาของตนเองใช้การไม่ได้ เขานิ่งและหน้าถอดสีอยู่นาน

เขามองนิ้วของตนที่พันแน่นและพยายามขยับ สิ่งที่เขารู้สึกมีเพียงความเจ็บปวด แต่กลับไม่เห็นนิ้วของตนขยับเลยแม้แต่น้อย

และทั้งหมดนี้คือสิ่งที่บ่งบอกให้เขารู้ว่ามือของเขา...ใช้การไม่ได้จริงๆ…

แต่เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าทั้งหมดนี้เป็นความจริง เขาขมวดคิ้วแน่นและกัดฟันที่จะพยายามลองอีกครั้ง

แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็เหมือนเดิม…

มือขวาของเขาในตอนนี้กลับไม่ฟังคำสั่ง…

มือของดีไซเนอร์ชื่อดังสุดท้ายกลับกลายมาเป็นแบบนี้ จะคิดอย่างไรก็ดูเป็นเรื่องตลก

บรู๊คหลับตาและยิ้มออกมาอย่างซีดขาวและไร้ซึ่งกำลัง

เมื่อรสิกาได้ยินฟังเสียงหัวเราะของเขา เธอเพียงรู้สึกได้แค่ว่าหัวใจของตนเองราวกับถูกกำเอาไว้แน่น เธอเจ็บปวดเป็นอย่างมาก

“อาจารย์ อาจารย์อย่าเป็นอย่างนี้เลยค่ะ…” เธอพยายามอย่างมากที่สุดเพื่อปลอบโยนบรู๊ค และทำให้อารมณ์ของเธอคงที่ “เมื่ออาการบาดเจ็บของคุณหายดีแล้ว คุณสามารถทำกายภาพได้และมันจะช่วยฟื้นฟูมือของคุณได้ ตอนนี้เทคโนโลยีทางการแพทย์ได้รับการพัฒนาอย่างมาก คุณจะดีขึ้นแน่นอน…”

“ไม่ต้องพูดแล้ว”

เพียงแต่ว่า รสิกายังพูดไม่จบเธอก็ถูกบรู๊คขัดจังหวะ

เขาลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีเงินคู่นั้นก็เปลี่ยนเป็นสีแดง “ไม่ต้องปลอบฉันแล้วล่ะ”

“อาจารย์……”

“ออกไป” บรู๊คหลับตาทั้งสองข้างลงอีกครั้ง ไม่ยอมมองรสิกาอีก และเพียงกล่าวอย่างเย็นชา

รสิกาพลันปวดร้าวในหัวใจ เธอกำมือทั้งสองข้างแน่น ท้ายที่สุดก็หันหลังกลับและออกจากห้องผู้ป่วย

บรู๊คเพิ่งประสบอุบัติเหตุ อารมณ์ของเขาเลยไม่คงที่ เธอเข้าใจได้

คำปลอบโยนพวกนี้ไม่มีประโยชน์อะไรเลยสำหรับคนที่หัวใจเย็นชาอย่างเขา

ดังนั้นสิ่งที่รสิกาต้องทำคือไปพบหมอและหารือเกี่ยวกับวิธีแก้ปัญหา

รสิการู้ดีว่าบรู๊คให้ความสำคัญต่อมือของเขามากเพียงใด ให้กับความสำคัญต่อมือของเขามากเพียงใด ไม่ว่าอย่างไรเธอก็จะช่วยเขาให้ได้！

……

หลังจากออกจากห้องทำงานของหมอแล้ว รสิกาจึงกลับมาที่ห้องผู้ป่วยของนีรชาอีกครั้ง

ขณะที่รสิกากำลังพูดคุยกับหมอเกี่ยวกับบรู๊ค การผ่าตัดของนีรชาก็เป็นอันสิ้นสุดลงแล้ว ได้ยินมาว่าหมอลอเรนซ์กลับและได้ช่วยชีวิตนีรชาเอาไว้

เมื่อรสิกาขึ้นไปข้างบนและไปที่ห้องผู้ป่วยของนีรชา ก็เห็นถนิตที่ทางเดินด้านนอกห้องผู้ป่วย

ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือแพทย์หญิงผมบลอนด์ร่างสูงในชุดกาวน์สีขาว

แพทย์หญิงท่านนั้นหันหลังให้รสิกา ดังนั้นเธอจึงมองไม่เห็นหน้า

แต่เธอเดาว่าคนคนนั้นน่าจะเป็นหมอลอเรนซ์ที่ถนิตได้พูดคุยทางโทรศัพท์

รสิกาเดินไปหาพวกเขาอย่างช้าๆ ถนิตเห็นเธอก่อน แล้วจากนั้นลอเรนซ์ก็หันหน้ามา