บทที่ 498 ความภูมิใจครั้งสุดท้ายของเขา

รสิกาเพียงพูดคร่าว ๆ เกี่ยวกับเรื่องที่บรู๊คประสบอุบัติเหตุเท่านั้น ส่วนสาเหตุการเกิดอุบัติเหตุยังอยู่ระหว่างการสอบสวนของเจ้าหน้าที่ตำรวจ ตอนนี้ยังไม่ได้ผลสรุป อาจจะต้องรอถึงวันพรุ่งนี้

“เฮ้อ…”หลังจากติรณาได้ยินก็ทำได้เพียงถอนหายใจ “ก้ไม่รู้ว่าอาจารย์บรู๊คเป็นอะไรไป ดูเหมือนว่าปีที่ผ่านมาจะไม่ค่อยราบรื่นเลย”

อาจกล่าวได้ว่าตั้งแต่เขาพานีรชากลับฝรั่งเศส เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นก็อยู่เหนือการควบคุมไปในบางเรื่อง

ติรณาคิดว่า ในตอนนี้นีรชาเองก็ยังไม่รู้ว่าเกิดเรื่องแบบนี้กับบรู๊ค และสุดท้ายก็ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

“เธอเองก็ไม่ต้องเป็นกังวลหรอก อาจารย์เขาเป็นคนดีผีคุ้ม แล้วทุกอย่างจะเรียบร้อย” ติรณากล่าวปลอบโยนเธอ

“ฉันรู้…”รสิกาฝืนยิ้มออกมา แต่เธอก็ยังรู้สึกว่ามีก้อนหินกดทับอยู่ในหัวใจของเธอทำให้เธอหายใจไม่ออก

ในตอนนี้บรู๊คไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนีรชา เช่นเดียวกันนีรชาเองก็ไม่รู้ว่าบรู๊คประสบอุบัติเหตุ

ถ้าบอกให้พวกเขารู้เข้า เกรงว่าจะไม่ดีต่ออาการป่วยของพวกเขา

ดังนั้น หลังจากรสิกาได้พูดคุยเรื่องนี้กับถนิตแล้ว จึงตัดสินใจที่จะไม่บอกพวกเขาในตอนนี้

และในวันนั้นที่บรู๊คประสบอุบัติเหตุรถชน ทั้งสองคนได้พบกันอย่างแน่นอน แต่ไม่มีใครรู้ว่าตอนพบกันพวกเขาพูดคุยกันเรื่องอะไร

นีรชาตื่นขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น

หลังจากที่เธอลืมตาขึ้น เธอจ้องมองเพดานสีขาวแสบตาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นจึงรู้สึกได้ว่าเธอยังมีชีวิตอยู่

“นีรชา？”เมื่อรสิกาผลักประตูเข้ามาเห็นก็เห็นนีรชานอนลืมตาอยู่บนเตียง จึงเรียกเธอด้วยความประหลาดใจ “เธอฟื้นแล้ว！”

“พี่รุ้ง……”นีรชาร้องออกมาเบา ๆ เธอต้องการจะลุกจากเตียงผู้ป่วย แต่ร่างกายเธอก็ไม่มีเรี่ยวแรง พยายามหลายครั้งก็ไม่สามารถลุกขึ้นได้

“เธอนอนลงไป อย่าขยับ” รสิการู้สึกแน่นหน้าอกเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของเธอ จึงรีบวางสิ่งที่อยู่ในมือของเธอลง และเดินไปกดเธอเบา ๆ ลงบนเตียง “จะทำอะไรก็บอกฉัน เธออย่าลุกขึ้นมา”

นีรชายิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ “พี่รุ้ง พี่อย่ากังวลไป ฉันสบายดี”

“ดีอะไรกันล่ะ…”ริมฝีปากของรสิกาขยับอยู่คำสองคำ กรอบดวงตาของเธอยังแดงอยู่ มองดูก็รู้ว่าเธอร้องไห้มาเป็นเวลานาน

เห็นเธอเป็นแบบนี้ ในหัวใจของนีรชาก็รู้สึกผิดเล็กน้อย

“พี่รุ้ง เมื่อวานนี้พี่คงตกใจมากใช่มั้ย”

“ยังจะพูดอีก…” รสิกาสูดหายใจฟุดฟิด “ฉันเกือบจะคิดว่า…คิดว่าจะช่วยชีวิตเธอเอาไว้ไม่ได้แล้ว ถ้าหมอลอเรนซ์ไม่ได้กลับมาล่ะก็ วันนี้เธอคงจะไม่ได้นอนอยู่ตรงนี้แล้ว”

แต่เป็นอีกที่หนึ่งที่หนาวเย็น

นีรชาเพียงลูบหน้าของตนเอง จากนั้นจึงยิ้มออกมาครู่หนึ่ง “ถ้าอย่างนั้นฉันก็โชคดีมากจริงๆ ”

เท้าข้างหนึ่งของเธอก้าวเข้าสู่ประตูนรกไปแล้ว และถูกดึงกลับมาอีกครั้ง แบบนี้เธอก็ถือได้ว่าเป็นคนที่เคยตายไปแล้วครั้งหนึ่งล่ะมั้ง

“ขนาดนี้แล้วเธอยังจะล้อเล่นอีกเหรอ” รสิกาบ่นเล็กน้อย

“รู้แล้วๆ ” นีรชายังคงยิ้มอยู่

บางทีเธออาจจะเป็นคนที่ตายไปแล้วครั้งหนึ่งจริงๆ ก็ได้ ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไร้ซึ่งความหนักใจ แต่กลับรู้สึกโล่งใจ

ก็แน่ล่ะ เธอคนที่เคยประสบกับความตายมาแล้ว จะมีอะไรอีกที่สามารถล้มเธอลงได้กัน

“พี่รุ้ง ฉันหิวแล้ว”

“รู้ว่าเธอจะหิว ก็เลยเอาของกินมาให้เธอแล้ว”

รสิกาเปิดอาหารที่เธอนำมา

เธอทำมันด้วยมือของเธอเอง ทั้งหมดล้วนรสชาติอ่อนและดีต่อร่างกายของเธอ

แต่ถึงอย่างนั้น นีรชาเองก็ทานอย่างอร่อย

ขณะที่เธอรับประทานอาหาร ก็เห็นว่ารสิกานำอาหารมา 2 ที่ อีกที่หนึ่งถูกวางเอาไว้อย่างนั้น เธอรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “พี่รุ้ง ที่ทานข้าวแล้วเหรอ？”

“ฉันทานแล้ว”

“งั้นทำไมพี่ถึงนำอาหารมา 2 ที่ล่ะ？”นีรชาทานซุปพลางชี้คางไปที่กล่องเก็บความร้อนที่วางอยู่ข้างๆ