บทที่ 70 อนิญญา

ถึงรสิกาจะไม่รู้ว่านี่มันเรื่องอะไร แต่ตอนนี้ก็พอจะเดาได้แล้วว่าทำไมอยู่ดีๆนีรชาถึงชวนเธอออกมากินข้าว

"วันนี้แกตั้งใจชวนฉันออกมากินข้าวใช่ไหม"รสิกาเอ่ยถาม

นีรชาเอ่ยพูดอย่างรู้สึกผิด "ขอโทษนะ พี่รุ้ง ที่ฉันชวนพี่ออกมาทานข้าวฉันตั้งใจจริงๆนั่นแหละ เพราะรู้ว่าพวกเขาสองคนจะมาที่นี่ก็เลยพาพี่มา"

เธอทำเพราะเป็นห่วงพี่ชายตัวเอง รสิกาจึงไม่ถือโทษโกรธเธอ

"แต่ถ้าพี่แกรู้ เขาจะโกรธเอานะ"ขณะที่พูด รสิกาก็หันไปมอง ดีหน่อยที่ถนิตกับอนิญญานั่งลงแล้ว

แต่ว่าตำแหน่งโต๊ะของพวกเขาไม่สามารถมองเห็นพวกเธอสองคน แต่ว่าพวกเธอกลับสามารถมองเห็นพวกเขาทุกมุมมอง

"โกรธก็โกรธสิ"นีรชาไม่แคร์ "ขอแค่เขาไม่กลับไปคืนดีกับอนิญญา ถึงเขาจะโกรธฉันก็ยอม"

"มันเป็นเรื่องของพี่แก ถ้าพี่แกยังชอบเธออยู่ แกห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์"ตอนที่รสิกาพูดออกมา หัวใจก็พลอยเจ็บแปลบไปด้วย

ผู้ชายที่เพิ่งบอกว่าชอบเธอเมื่อไม่นานมานี้กลับไปหาแฟนเก่าซะแล้ว......

แม้ว่าเธอจะปฏิเสธเขาไปอย่างชัดเจน และไม่ได้ติดต่อกันอีกแล้ว ตอนนี้พอได้มาเห็นภาพตรงหน้าหัวใจของรสิกาก็ยังรู้สึกไม่ดีเหมือนเดิม

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามบังคับตัวเองไม่ให้ไปสนใจ

"อนิญญาเป็นพวกหิวเงิน เธอรักแค่เงินเท่านั้น ไม่ได้รักพี่ชายฉันเลยสักนิด" ตอนที่นีรชาพูดประโยคนี้ออกมานัยน์ตาก็ฉายแววเจ็บปวด "ตอนที่อนิญญาคบกับพี่ชายฉัน ช่วงนั้นพี่ชายฉันยังไม่ได้รับช่วงต่อธุรกิจที่บ้าน พ่อแม่ฉันก็เกิดเรื่องขึ้น แถมพี่ฉันยังเรียนไม่จบ บริษัทของตระกูลจึงถูกบริหารโดยลุงสอง เพราะแบบนั้นฉันกับพี่ชายจึงแทบไม่มีอำนาจอะไรในตระกูลเลย"

ประโยคหลังจากนั้นไม่จำเป็นต้องพูดออกมารสิกาก็พอจะเดาได้

ไม่มีอะไรไปมากกว่าการที่อนิญญาคิดว่าถนิตไม่มีเงิน แต่เพื่อนของถนิตมีเงิน ดังนั้นเธอถึงได้หันไปคบกับเพือนของถนิตแทน แต่พอคบกันแล้วถึงได้รู้ว่าความจริงแล้วถนิตเป็นถึงคุณชายตระกูลวัชรเดชานนท์

แต่ตอนนั้นจะเสียใจก็คงไม่ทันแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่นีรชาดูไม่ชอบอนิญญาขนาดนี้

"พี่ดูสิ"นีรชาชี้ไปทางด้านหลังของรสิกา พยักพเยิดให้เธอดู

รสิกาหันไปมอง ก็เห็นว่าอนิญญากำพูดอะไรบางอย่าง น้ำตาไหลออกมาไม่ขาดสาย ใบหน้ารูปไข่สะสวยบวกกับน้ำตา ช่างเป็นภาพที่น่าสงสารจริงๆ อย่าว่าแต่ถนิตเลย แม้แต่ผู้หญิงด้วยกันอย่างรสิกาเห็นภาพนี้ก็ยังรู้สึกสงสาร

แต่เหมือนถนิตมองไม่เห็นน้ำตาของเธออย่างไรอย่างนั้น เขายังนั่งอยู่กับที่ ไม่ไหวติงเลยสักนิด ขนาดทิชชู่ก็ยังไม่หยิบยื่นให้ เอาแต่มองเธออยู่อย่างนั้น

"เรื่องในตอนนั้นฉันเป็นคนผิดเอง แต่ว่าตอนนี้ปวัตรตายไปแล้ว ฉันอยู่ต่างประเทศคนเดียวต่อไปไม่ได้" อนิญญาพูดพร้อมกับสะอื้นออกมา ดวงตาที่ฉ่ำน้ำมองมาที่ถนิต "ถนิต ครั้งนี้ที่ฉันกลับมาแค่หวังว่าคุณจะให้อภัยฉัน"

"คุณไม่จำเป็นต้องได้รับการให้อภัยจากผม" ถนิตเอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่ง "เพราะผมไม่ได้โทษคุณ"

เมื่อได้ยินแบบนี้ อนิญญาก็พลันดีใจขึ้นมา ตอนที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง คำพูดแสนเย็นชาของถนิตกลับหยุดคำพูดของเธอเอาไว้ได้อยู่หมัด

"คุณเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับผม เพราะฉะนั้น คุณกลับไปเถอะ"

อนิญญาเอ่ยพูดด้วยดวงตาแดงก่ำ "คุณพูดอย่างนี้แปลว่าคุณยังไม่ให้อภัยฉัน ถนิต ตกลงฉันต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมให้อภัยฉัน?"

ถนิตขมวดคิ้ว "ผมบอกแล้วไง ว่าคุณไม่จำเป็นต้องได้รับการให้อภัยจากผม"

"คุณยังเกลียดฉันอยู่สินะ......ต้องใช่แน่ๆ......"อนิญญาสะอื้นออกมา ดูตัวเล็กตัวน้อยน่าสงสาร