บทที่ 71 คุณเป็นคนเริ่มก่อน

"ถนิต"รสิการ้อนรน ตอนที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างออกไป หางตาก็เหลือบเห็นคนสองคนเดินจับมือกันมาทางนี้ เธอพลันลนลานขึ้นมา ยกมือขึ้นโอบรอบคอของถนิต แล้วซุกหน้าลงกับอ้อมกอดของเขา

ตอนนี้เธอคิดแค่อย่างเดียว คืออย่าให้ใครเห็นเข้าเด็ดขาด

ถนิตเองก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แม้ว่าจะถูกรบกวน แต่ทำให้รสิกาตกอยู่ในอ้อมกอดแบบนี้ได้ เขาจึงยังอารมณ์ดี

เขาไล่มือลงมาจับที่เอวของรสิกา กระชับกอดเธอแน่นกว่าเดิม พร้อมกันนั้นก็ขยับริมฝีปากเข้าไปชิดใบหู แล้วพูดว่า "แต่ตอนนี้ คุณเป็นคนเริ่มก่อนนะ"

ไม่รู้ว่าเขาจงใจหรือเปล่า เวลาพูดถึงได้พ่นไอร้อนๆเข้ามาที่หูของรสิกาแรงๆ ริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาเฉียดผ่านใบหูของเธอเบาๆ จนทำให้ร่างกายเธอสั่นระริก ตัวอ่อนยวบ แทบจะมุดหายเข้าไปในอ้อมกอดของถนิต

สุดท้ายสองคนนั้นที่กำลังเดินมาเข้าห้องน้ำก็สังเกตเห็นคู่ชายหญิงกำลังกอดกันแน่น วินาทีที่พวกเธอเห็นก็หันหน้าหนีในทันที ทั้งยังไม่ได้ส่งเสียงอะไรออกมา รีบรุดเข้าไปในห้องน้ำอย่างร้อนรน

เมื่อได้ยินเสียงพวกเธอเข้าไปในห้องน้ำแล้วรสิกาถึงได้ผลักถนิตออก

ถนิตไม่คิดว่ารสิกาจะผลักเขาออกอย่างกะทันหันแบบนี้ จึงไม่ทันตั้งตัว ถูกผลักเซถอยหลังไปสองก้าว

รสิกามองมาที่เขาด้วยใบหน้าแดงซ่าน จากนั้นก็กอดกระเป๋าวิ่งออกไปข้างนอก

"นี่......"ถนิตยังไม่ทันได้พูดอะไร รสิกาก็วิ่งหายลับไปจากสายตา

อีกด้าน นีรชาที่ด่าอนิญญาจนร้องไห้วิ่งออกไปก็เตรียมไปหารสิกาที่ห้องน้ำ แต่ก็ดันเจอรสิกาวิ่งออกมาตรงทางเดินห้องน้ำด้วยหน้าที่แดงก่ำเข้าเสียก่อน

นีรชาเข้าไปขวางแล้วเอ่ยถามอย่างร้อนใจ "พี่รุ้ง เป็นอะไรไป?"

"เปล่า" เมื่อรสิกาเห็นว่าเป็นนีรชา ก็พลันเบาใจลง แต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าถนิตอาจจะตามมาได้ทุกเมื่อ เธอก็อดสั่นไปทั้งตัวไม่ได้ "ฉันกลับก่อนนะ"

เธอทำได้เพียงเอ่ยพูดกับนีรชาอย่างนี้แล้วรีบเดินออกไปทันที

"เอ๋ พี่รุ้ง?"นีรชากำลังจะตามออกไป จึงพบว่าถนิตเดินออกมาจากข้างใน ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูท่าจะอารมณ์ดีไม่น้อย

เมื่อนีรชานึกถึงหน้าแดงๆของรสิกาเมื่อสักครู่ ก็ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย "พี่ พวกพี่ทำอะไรกันอยู่ข้างในนั้น?"

ถนิตเหลือบมองเธอ "ไม่ทำอะไรแบบนั้นในสถานที่แบบนี้หรอกเข้าใจไหม?"

นีรชายิ้มร้ายออกมาเหมือนเข้าใจ "เข้าใจจ้าๆ"

ถนิตไม่มีเวลามาสนใจเด็กคนนี้ เขามองไปทางโต๊ะที่นั่งก่อนหน้านี้ เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของอนิญญา ก็เอ่ยถามว่า "ไปไหนแล้วล่ะ?"

"ก็กลับไปแล้วน่ะสิ"นีรชาเอ่ยพูด "จะไปไหนได้ ทำไม สงสารเหรอ?"

"สงสารกับผีน่ะสิ" มือใหญ่ของถนิตขยี้หัวของเธอ "ไป กลับบ้านได้แล้ว"

อนิญญาเห็นเขาเป็นตัวอะไรเขารู้ดีอยู่แก่ใจ แต่เขาไม่ได้ใจร้ายกับผู้หญิงเท่านีรชาขนาดนั้น แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็เด็ดขาดว่าจะไม่กลับไปเป็นอะไรกับอนิญญาอีก

"พี่ พี่ไม่ได้ชอบอนิญญาแล้วใช่ไหม?" นีรชาเอ่ยถาม

ถนิต "แกเห็นพี่ชายแกเป็นคนแบบนั้นเหรอ?"

"ก็เปล่า"นีรชาส่ายหน้า "แต่ว่าผู้หญิงอย่างอนิญญาไม่ใช่ว่าจะรับมือได้ง่ายๆ"

ในเมื่อตอนนั้นเธอสามารถทำให้ปวัตรพาเธอย้ายไปอยู่ต่างประเทศได้อย่างเต็มใจ ก็แปลว่าเธอเก่งเรื่องออดอ้อนผู้ชาย

แม้ว่าตอนนี้ถนิตจะไม่เหมือนเดิมแล้ว แต่นีรชาก็ยังกังวลว่าอนิญญาจะใช้วิธีขั้นสูงอยู่ดี

ถ้าถนิตหลงกลบ่อน้ำตาของอนิญญาอีกล่ะก็ เธอยอมไม่มีพี่ชายคนนี้เป็นพี่ยังจะดีกว่า