บทที่ 72 มีดีอะไร

ความจริงแล้ว รสิกายังไม่ได้กินอะไร

หลังจากที่เธอออกมาจากร้านอาหารเธอก็ขับรถกลับมาที่บ้าน หัวใจของเธอถูกถนิตทำให้ปั่นป่วนไปหมด เธอจะไปมีอารมณ์ทานข้าวได้ที่ไหนกัน

อีกอย่างตอนนี้เธอก็ยังไม่หิว เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องที่ถนิตทำกับเธอที่ร้านอาหาร

รสิกาถอนหายใจออกมา หันหลังเดินกลับไปที่ห้องรับแขก จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา แม้ว่าจะหิว แต่ก็ยังไม่อยากกินอะไรอยู่ดี

เธอนอนหงายแบบนั้นอยู่เนิ่นนานถึงได้ลุกขึ้นมาเดินไปที่ห้องนอน พรุ่งนี้ยังต้องไปตามนัดของอารณีย์อีก วันนี้เธอจึงต้องนอนเร็วๆหน่อย

*

คืนนี้ทั้งคืนเธอฝันหลายเรื่องมากๆ แต่ละเรื่องกระจัดกระจายไปหมด ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเกี่ยวกับถนิตทั้งนั้น

เดี๋ยวก็ฝันเห็นเขากับอนิญญา เดี๋ยวก็ฝันเห็นเขากับตัวเอง ต่อมาก็เห็นเขากลับไปคืนดีกับอนิญญาทั้งสองยิ้มแย้มเบิกบาน ฝันมาถึงตรงนี้ เธอก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อลืมตา จึงพบว่าข้างนอกเริ่มมีแสงรำไรยามรุ่งอรุณ ทว่าตัวของเธอกลับชื้นไปด้วยเหงื่อ เหมือนเพิ่งผุดขึ้นมาจากน้ำ

เธอลุกไปอาบน้ำล้างหน้า พร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้า จากนั้นก็ไปทำข้าวเช้าที่ห้องครัว เพิ่งทานอิ่มหมาดๆก็ได้รับสายโทรศัพท์จากอารณีย์

"เดี๋ยวฉันไปรับ" อารณีย์เอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไร แม่บอกที่อยู่ฉันมา เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง"

อีกสักพักเธอก็จะเตรียมตัวเสร็จแล้ว เธอไม่อยากอยู่กับอารณีย์แค่สองคน สำหรับเธอแล้วมันเป็นอะไรที่อึดอัดมาก

"เอาอย่างนั้นก็ได้"อารณีย์ทำอะไรไม่ได้ นอกจากบอกที่อยู่ พวกเธอต้องไปรวมตัวกันก่อน ค่อยไปยังสถานที่นั้นด้วยกัน

ก่อนจะวางสายรสิกาก็เอ่ยถามขึ้นมาว่า "ตกลงแม่จะพาฉันไปไหน?"

"ไปถึงเดี๋ยวแกก็รู้เอง"อารณีย์ทิ้งคำพูดไว้แค่นี้ก็ตัดสายไป

รสิกาถอนหายใจออกมาอย่างหนัก แล้วเก็บโทรศัพท์ลง

เธอหยิบกระเป๋าเดินออกไป เดินพ้นประตูได้ไม่ทันไรก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเบาๆจากห้องตรงข้าม เธอปิดประตูลงแล้วหันไปมอง จึงเห็นว่าถนิตเดินออกมาพอดี หัวใจของเธอเริ่มร้อนรน แต่ความอยากเอาชนะที่แข็งกล้าทำให้เธอแสดงสีหน้าเรียบนิ่งออกไป

ตอนที่ถนิตมองมา เธอก็พยักหน้าให้เขาด้วยหน้านิ่งๆ ท่าทางนั้นเหมือนกำลังทักทายเพื่อนบ้านอย่างไรอย่างนั้น

"จะไปร่วมงานเลี้ยงเหรอ?"ถนิตมองดูการแต่งตัวของเธอ แล้วเอ่ยถาม

ถึงวันนี้รสิกาจะไม่ได้แต่งเต็มขนาดนั้น แต่ปกติเธอก็ไม่เคยแต่งขนาดนี้ และการที่เธอแต่งตัวแบบนี้แสดงให้เห็นว่ากำลังจะไปร่วมงานอะไรสักอย่าง

"อืม......จะว่าอย่างนั้นก็ได้"รสิกากดลิฟต์ แล้วเดินเข้าไป รอจนถนิตเข้ามาถึงได้กดลงชั้นหนึ่ง

พื้นที่ภายในลิฟต์แคบลงถนัดตา แคบซะจนรสิกาได้ยินเสียงลมหายใจของถนิตที่ยืนอยู่ข้างๆ ซึ่งสิ่งนี้ทำให้หัวใจของเธอปั่นป่วนเล็กน้อย

"คุณว่างอีกทีตอนไหน?" จู่ๆถนิตก็เอ่ยถามขึ้นมา

"ห๊ะ?"รสิกานิ่งอึ้ง หันไปมองเขา จึงเห็นว่าเขาเห็นมามองสบตาพอดี หัวใจของเธอพลันลนลาน รีบหลบสายตาหนี "ทำไมเหรอ?"

"เรามาคุยกันหน่อยไหม" ถนิตเอ่ยพูด

เขาคิดมาทั้งคืนแล้ว รสิกาอาจจะรู้สึกกับเขาก็ได้ บางทีอาจจะเหมือนที่นีรชาพูด เธอคงกังวลนั่นกังวลนี่มากเกินไป

รสิกาเอ่ยถาม "คุยอะไร?"

"เรื่องของเรา"

รสิกากัดริมฝีปาก เธอรู้ดีว่าถนิตจะพูดอะไรกับเธอ และเธอก็รู้ ว่าถ้าเธอตอบตกลง ไม่แน่อาจจะหวั่นไหวให้ถนิตก็ได้