บทที่ 72 เฉี่ยนอินและฉิงยีหายไป

งานเลี้ยงนี้จบลงโดยไม่มีความสุข หัวจิ้งได้พาคนรับใช้ออกไปอย่างรีบร้อน หยุนชางมองดูผู้คนทยอยจากไป นางจึงขมวดคิ้ว รู้สึกว่าร่างกายของตนอ่อนแอมาก และกำลังคิดว่าจะหาที่นั่งนั่งพัก ก็รู้สึกได้ว่ามีมือข้างหนึ่งมาโอบไหล่ของตนไว้

หยุนชางหันศีรษะ ก็เห็นใบหน้าด้านข้างที่เย็นชา

"พวกเขาไปหมดแล้ว เจ้ายังไหวหรือไม่ ข้าส่งเจ้ากลับวัง? หรือเจ้าจะไปที่ตำหนักองค์หญิง ซีผิง?" เสียงของจิ้งอ๋องยังคงเย็นชา แต่หยุนชางพบว่า เขาไม่ได้ใช้คำราชาศัพท์กับตนเลย

หยุนชางอึ้งไปครู่หนึ่ง จึงตอบโต้ในสิ่งที่เขาพูด รีบส่ายหัวแล้วพูดว่า "ข้าต้องตามหาสาวใช้ของข้า เมื่อครู่ไม่ทันสังเกต ก็ไม่ว่าพวกนางหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่"

"ต้องการให้ข้าช่วยไหม" จิ้งอ๋องลดเสียงลงถาม

"ไม่เป็นไรเพคะ" หยุนชางยิ้มอย่างอ่อนแรง ยกมือขึ้น หยิบขลุ่ยที่ทำจากหยกขนาดเท่านิ้วก้อยออกจากแขนเสื้อ แล้วเป่าขลุ่ยเบาๆ เสียงขลุ่ยดังขึ้นครู่หนึ่ง และภายในสิบห้านาที ก็มีหญิงสาวสามคนคุกเข่าลงต่อหน้าหยุนชาง "นายหญิง"

หยุนชางพยักหน้า "หนิงเชียน เฉี่ยนอินและฉิงยีหายไป ส่งคนไปตามหาที ข้าจะไปพักที่ที่พักของเจ้าก่อน"

หญิงสาวที่เป็นหัวหน้าเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่มีใครเทียบได้ "เจ้าค่ะ ข้าน้อยจะไปจัดการเดี๋ยวนี้" จากนั้นพวกนางก็ยืนขึ้น พยักหน้าให้จิ้งอ๋อง รับหยุนชางจากจิ้งอ๋อง และพยุงร่างของนาง

หยุนชางหันกลับมา ยิ้มเล็กน้อยให้จิ้งอ๋อง "วันนี้ต้องขอบพระทัยเสด็จอา และขอบคุณคุณชายหวัง บุญคุณที่ยิ่งใหญ่ขอไม่กล่าวแค่คำขอบคุณ ถ้าภายภาคหน้ามีอะไรที่ต้องการให้หยุนชางทำ ขอเพียงบอกมา" หลังจากพูดก็หันไปพยักหน้าให้ทั้งสองคน มีหนิงเชียนช่วยพยุงออกไป

หวังจิ้งฮวนอ้าปากกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจ "ลั่วชิงเหยียน เจ้าหยิกข้าเร็ว ดูว่าข้ากำลังฝันอยู่หรือไม่ หยิกข้าเร็ว"

จิ้งอ๋องหันมองเขาเหมือนกำลังมองคนงี่เง่า เขาได้สติเล็กน้อย แต่เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยความประหลาดใจ "ลั่วชิงเหยียน หญิงที่เรียกองค์หญิงน้อยของเจ้าว่านายหญิงในเมื่อครู่ คือนางโลมอันดับหนึ่งในเมืองหลวงแม่นางเชียนเชียนนะ นั่นคือเชียนเชียน... โอ้ สวรรค์ ข้าพยายามสุดความสามารถที่อยากจะเห็นนางสักครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้เห็นนาง ไม่คิดเลยว่าจะได้พบนางที่นี่ และสิ่งที่คิดไม่ถึงเลยก็คือ นางเรียกองค์หญิงน้อยของนายว่านายหญิง"

"อือ ใช่แล้ว เจ้ายังไม่รีบไปดูหน้านางให้พอใจอีก คราวหน้าถ้าอยากเจออีกคงไม่ง่ายแล้ว" จิ้งอ๋องพูดอย่างเย็นชา

หวังจิ้งฮวนพยักหน้าอย่างจริงจัง "จริงด้วย เจ้าพูดถูก" หลังจากพูด ร่างของเขาก็หายไปจากตำแหน่งเดิม

จิ้งอ๋องตะลึงงัน ขมวดคิ้ว และพึมพำ "นิสัย" ในชั่วพริบตา สีหน้าของเขากลับกลายเป็นเย็นชาตามปกติ และคำพูดที่เขาพูดก็เย็นชากว่าปกติเล็กน้อย "จิ้งอิ่ง"