บทที่ 73 ท่านฮูหยินจ้าวเข้าวัง

หนิงเชียนเห็นหยุนชางเช่นนี้ ก็ถอนหายใจตาม "ไม่ต้องกังวล หลายปีที่ข้าน้อยอยู่ในเมืองหลวงไม่ใช่อยู่ไปวันๆ ณ วันนี้ เรื่องอื่นข้าน้อยไม่กล้าพูด แต่บุคคลสำคัญส่วนใหญ่ในเมืองนี้ ก็ยังต้องฟังข้า"

"ทราบแล้ว ทราบแล้ว ลำพังแค่ความงามและพรสวรรค์ของเชียนเชียน เจ้าสามารถทำให้ผู้ชายทุกคนต่างรุมเข้ามาแย่งชิง" หยุนชางยิ้มและพูดติดตลก

เมื่อทั้งสองพูดคุยกัน พวกเขาเห็นว่าประตูถูกเปิดออก ฉิงยีและเฉี่ยนอินเดินนำหน้า เมื่อพวกนางเห็นหยุนชาง ก็รีบวิ่งเข้ามาและพูดว่า "องค์หญิง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหมเพคะ?"

หยุนชางส่ายหัว "ก็เห็นว่าสบายดีนั่งอยู่นี่ไง" และเงยหน้าขึ้น มองไปที่ฉิงยีและเฉี่ยนอิน "เจ้าสองคนไม่เป็นไรใช่ไหม เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น ข้าไม่รู้ว่าเจ้าสองคนได้หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

เฉี่ยนอินขมวดคิ้ว "หม่อมฉันและพี่ฉิงยี หลังจากที่ได้พบกับจิ้งอ๋องและคุณชายหวัง ก็ถูกจับตัวระหว่างทางที่กำลังติดตามองค์หญิงไปพร้อมกับคุณชายโม่เพื่อไขเกมอักษรใบ้ ตอนนั้นองค์หญิงกำลังสนทนากับคุณชายโม่ และหมอกก็หนาขึ้นเล็กน้อย ทันใดนั้น หม่อมฉันรู้สึกว่ามีควันเข้าตาของหม่อมฉัน และมองไม่เห็นในทันใด เมื่อต้องการจะพูด ก็ถูกไม้ฟาดมาจากด้านหลังสลบไป พอหม่อมฉันได้สติขึ้นมา ก็อยู่ในกระท่อมไม้ในหอเฉี่ยงซิน หม่อมฉันออกไปดู หอเฉี่ยงซินกลับไม่มีใครอยู่แล้ว พอดีได้พบผู้มาตามหาพวกเราทั้งสอง ถึงได้ตามมาที่นี่เพคะ"

ฉินยีพยักหน้า "หม่อมฉันก็ประมาณเดียวกับเฉียนหยิน"

หยุนชางด้วยเสียง "อืม" เรื่องคราวนี้ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบ ต้องเป็นฝีมือของหัวจิ้ง เพียงแต่ว่า หนิงเชียนเจ้าช่วยข้าไปตรวจสอบทีว่า หมอกที่เกิดขึ้นในหอเฉี่ยงซินเป็นมายังไง ข้ารู้สึกว่ามีความชั่วร้ายแน่น ทำไม ในศาลาไม่มีหมอก อีกทั้ง สามารถมองเห็นผู้คนในหมอกได้ชัดเจน

หนิงเชียนตอบรับ "นายหญิงโปรดวางใจ เรื่องนี้มอบให้ข้าน้อยไปตรวจสอบ"

หยุนชางพยักหน้า พูดกับฉิงยีและฉิงยี "ไปเถอะ เรากลับไปที่จวนองค์หญิงก่อน ยังคงมีฉากสำคัญในจวนองค์หญิงยังไม่ได้แสดง ข้าจะพลาดได้ยังไง" ระหว่างที่พูด นางก็ยืนขึ้น และเดินออกไปนอกประตู

เมื่อหยุนชางพาฉินยี่และเฉียนหยินกลับไปที่จวนองค์หญิง จวนองค์หญิงก็มีความวุ่นวาย หยุนชางขมวดคิ้ว และคว้าตัวสาวใช้ที่วิ่งอย่างรีบร้อน แล้วพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น ทำไมต้องรีบร้อนเช่นนี้"

สาวใช้หันศีรษะมาเห็นหยุนชาง จึงรีบทำความเคารพให้กับหยุนชาง "ทูลองค์หญิงฮุ่ยกั๋ว เมื่อกี้ท่านฮูหยินได้ยินรายงานจากผู้ติดตามว่า ราชบุตรเขยติดอยู่ในเมืองร้างที่ชายแดนเป็นเวลาสิบกว่าวัน ท่านก็สลบไป ต่อมา หลังจากที่องค์หญิงหัวจิ้งกลับมาที่จวน ก็เรียกหมอมาดูอากาศท่านฮูหยิน ท่านฮูหยินกินยาเข้าไปเพิ่งฟื้นขึ้นมา และทันทีที่ท่านฟื้นขึ้น ก็ทะเลาะกับองค์หญิงหัวจิ้ง โดยบอกว่าองค์หญิงหัวจิ้งเป็นดวงดาวหาง เป็นเพราะองค์หญิงหัวจิ้ง ราชบุตรเขยเลยถูกข้าศึกล้อม และองค์หญิงหัวจิ้งก็ทรงเกรี้ยว ทะเลาะกับท่านฮูหยินเล็กน้อย ท่านฮูหยินจึงกลับห้องเขียนจดหมายเลือด ขณะนี้ท่านได้นำจดหมายเลือดไปที่วังเข้าเฝ้าฮ่องเต้แล้วเพคะ โดยบอกว่าจะขอให้ฮ่องเต้ส่งทหารไปช่วยราชบุตรเขย อีกทั้งขอให้ฮ่องเต้อนุญาตให้องค์หญิงทรงหย่ากับราชบุตรเขย"

หยุนชางตะลึงงัน แม้นางจะคาดเดาได้ว่าท่านฮูหยินจ้าวไม่ใช่ผู้ที่จะถูกรังแกได้ง่ายๆ คงจะต้องทำให้เป็นเรื่องยุ่งยาก แต่ไม่คิดว่า ท่านฮูหยินจะเขียนจดหมายเลือดแล้วไปขอเข้าเฝ้าเสด็จพ่อโดยตรง

ครานี้ เสด็จพ่อคงจะรับมือไม่ไหว หยุนชางคิด สามีของท่านฮูหยินก็เป็นที่เคารพนับถือของราษฎรเช่นกัน และตอนนี้ลูกชายก็ติดอยู่ที่ชายแดน ท่านฮูหยินยังเป็นก้าวมิ่งฟูเหรินที่เสด็จพ่อทรงแต่งตั้งเอง ท่านฮูหยินใช้ชีวิตขู่เข็ญ ไม่รู้ว่าเสด็จพ่อจะตัดสินพระทัยเช่นไร

เพียงแต่ว่า ไม่ว่าจะตัดสินใจอย่างไร คราวนี้ ชื่อเสียงของหัวจิ้งจะต้องเสื่อมเสียอย่างแน่นอน