บทที่ 210 ข้ารับโทษแทนเจ้า

ฮองเฮาพูดขัดนางอย่างเย็นชา "เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว หากเจ้าไม่มีความมั่นใจว่าจะช่วยโอรสของข้าได้ก็ปิดปากให้สนิทเถอะ"

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้ออกคำสั่งเรียบๆ "เจ้าไปเถอะ ไปตรวจมาอีกหลายคน"

ฮองเฮามองจักรพรรดิหมิงหยวนตี้และกล่าวอย่างเคร่งขรึม "ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่เห็นด้วยเพคะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็จงไสหัวไป เจ้าเอาแต่บ่นๆๆ อยู่ที่นี่ ข้ารำคาญใจยิ่งนัก!" จักรพรรดิหมิงหยวนตี้บันดาลโทสะเอ่ยคำผรุสวาทฮองเฮาขึ้นมาทันที

"ฝ่าบาท!" ฮองเฮามองเขาอย่างตื่นตะลึง ตอนนี้โอรสของนางนอนอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าจะเป็นหรือตาย เขาไม่ได้ปลอบใจนางแม้สักประโยคแต่กลับด่าว่านางด้วยความโมโห

ในใจของฮองเฮาตระหนกเป็นอย่างมาก น้ำตาไหลรินเป็นสายและเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย "ฝ่าบาท ในใจหม่อมฉันจะไม่รู้สึกร้อนรนหรือเพคะ? ในใจหม่อมฉันจะไม่เจ็บปวดหรือ? แม้ช่างเอ๋อร์จะสมองไม่ดีนัก แต่อย่างไรหม่อมฉันก็อุ้มท้องเขามาสิบเดือนจึงจะคลอดออกมา"

ก่อนที่จักรพรรดิหมิงหยวนตี้จะบันดาลโทสะออกมาอีก หยวนชิงหลิงก็ให้หมอหลวงคอยดูอาการ นางออกไปบอกอวี่เหวินฮ่าวให้เขาพาองครักษ์เข้ามาตรวจเลือด ก่อนที่ชุดตรวจชุดสุดท้ายจะหมดลง นางก็หาคนที่เหมาะสมมาได้สามคน

นางเชิญพวกเขาเข้าไปพร้อมกัน จักรพรรดิหมิงหยวนตี้ถามเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวพวกเขาอย่างละเอียดแล้วจึงอนุญาตให้พวกเขาให้เลือดได้ หลังจากให้เลือดเสร็จแล้ว สีหน้าขององค์ชายแปดก็ดูขึ้นเล็กน้อย ลมหายใจก็สม่ำเสมอ แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าเขาพ้นขีดอันตรายแล้ว

หวังว่ายาเม็ดจื่อจินจะสามารถห้ามเลือดภายในได้ เพียงแค่เลือดไม่ออกก็จะมีโอกาสกลับกลายเป็นดี องค์ชายเก้ายังมียาเม็ดจื่อจินอีกเม็ดหนึ่ง เขายื่นออกไปให้หมอหลวงอย่างกล้าๆ กลัวๆ แล้วจึงวิ่งออกไป

แม้จะมียาเม็ดจื่อจินอีกหนึ่งเม็ด แต่ว่าเขาได้ใช้ไปแล้วหนึ่งเม็ด ในเวลาอันสั้นนี้จะไม่สามารถรับประทานได้อีก มิฉะนั้นจะไม่ได้ผล

ฟ้าสว่างแล้ว ทุกคนต่างก็กำลังรอคอย

ยังไม่มีใครไปบอกไทเฮาและไท่ซั่งหวง แต่ว่าคงไม่อาจปิดบังไท่ซั่งหวงได้ คงเพียงปิดบังไทเฮาได้เท่านั้น

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้สั่งให้อวี่เหวินฮ่าวไปสอบสวนกู้ซือ ฮองเฮาสีหน้าบึ้งตึง "เขานั่นแหละที่เป็นฆาตกร"

จักรพรรดิหมิงหยวนตี้จ้องมองนางอย่างเย็นชา

หยวนชิงหลิงเดินออกไปพักอยู่ที่ตำหนักด้านข้าง ในตำหนักนั้นมีภาพวาดมากมาย ล้วนเป็นภาพวิวทิวทัศน์ หยวนชิงหลิงค่อยๆ ชมไปทีละภาพ นี่คงเป็นโลกในสายตาของเด็กคนนั้น ในกำแพงที่ล้อมรอบอยู่เต็มไปด้วยวิวทิวทัศน์อันตระการตา

หยวนชิงหลิงตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก ภาพวาดเหล่านี้ดูเสมือนจริง ทั้งต้นไม้ใบหญ้าดูราวกับมีชีวิต เขาช่างเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์นัก

นางไม่รู้ว่าเหตุใดเขาจึงต้องพบเจอกับเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ ไม่รู้ว่าทำไมกู้ซือต้องลงมือทำร้ายเขา หรือว่าไม่ใช่กู้ซือ แต่เป็นคนอื่น

ในภาพทิวทัศน์มากมายเช่นนี้ มีภาพหนึ่งที่เป็นภาพเหมือนของตนเอง ด้านข้างมีอักษรโย้เย้เขียนเป็นคำว่าช่าง

รูปเหมือนนี้ช่างประหลาดนัก ใบหน้ายาวมาก ตาก็โต กินพื้นที่ไปถึงหนึ่งส่วนสามของใบหน้าทั้งหมด ตานั้นเป็นทรงกลม ลูกตาดำใช้หมึกดำแต่งแต้ม ดูแปลกประหลาดเล็กน้อย

หยวนชิงหลิงจินตนาการว่าองค์ชายแปดเป็นคนเช่นไรกันแน่

ฉีอ๋องเดินเข้ามายืนข้างๆ นางและมองภาพนี้เช่นกัน

ฉีอ๋องกล่าวขึ้นด้วยความโศกเศร้า "ตาของเขาไม่ดีนัก ดังนั้นเขาจึงบอกว่าเขาจะวาดตาให้ใหญ่ขึ้นหน่อย เช่นนี้จึงจะมองเห็นได้ชัดเจนขึ้น"

"ตาของเขาไม่ดีหรือ?"

"ใช่"

"ทำไมถึงไม่ดีเล่า?" หยวนชิงหลิงถาม

ฉีอ๋องส่ายหน้า "ใครจะรู้ได้? หมอหลวงเคยตรวจแล้ว ทุกอย่างปกติดี แต่เขาบอกว่ามีหลายอย่างที่เขามองไม่ชัด เป็นเช่นนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว"

โรคตาขี้เกียจหรือ? ในตำหนักหมิงหัว แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

อวี่เหวินฮ่าวกลับกรมไปสอบสวนกู้ซือแล้ว