ตอนที่ 4916 มีแต่ขยะ

“พวกเจ้าไปแลกเหรียญเซียนเถอะ ข้าไม่ได้จะเข้าไปด้วย” เจ้าเบิ้มกล่าว

เฉินผิงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องพาหูหม่าซือและซิ่วรุ่ยเข้าไปข้างใน

เจ้าเบิ้มยังคงเฝ้าอยู่ข้างนอก เพื่อไม่ให้พวกเขาแอบหนีไปตอนที่เขาเผลอ

ขณะที่เดินเข้าไปในจวน พนักงานคนหนึ่งก็เข้ามาหา “พวกเจ้าสามคนมาจำนำหรือเอาของมาขาย”

“จะแลกเหรียญเซียนในจวนเก็บสมบัติได้ยังไง” เฉินผิงถาม

พนักงานกวาดตามองพวกเฉินผิงก่อนจะยิ้มน้อยๆ “พวกเจ้าสามคนเพิ่งมาถึงใช่ไหม กฎฟ้าดินพามาที่นี่”

เฉินผิงพยักหน้าโดยไม่พยายามปกปิดความจริง ถึงยังไงมันก็ไม่ใช่ความลับอยู่แล้ว

เขาเป็นแค่ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นเซียนระดับหนึ่ง และทุกคนดูออกว่ากฎฟ้าดินพาเข้ามาที่นี่

“เราจะยึดตามราคาสินค้าเป็นหลัก เจ้าต้องนำสินค้าออกมา เราจะได้ประเมินมูลค่า”

“ถ้าเจ้าจงใจประเมินราคาต่ำเกินไป แล้วมันจะยุติธรรมได้ยังไง” หูหม่าซือถาม

“ไม่มีใครบังคับให้พวกเจ้าเอาของมาขาย ถ้าไม่พอใจก็ไม่ต้องขาย”

พนักงานหันหลังและกำลังจะเดินจากไป

“เดี๋ยวก่อน ผมไม่มีของมีค่าติดตัวเลย ช่วยประเมินราคาให้ได้ไหม”

เฉินผิงห้ามพนักงาน แล้วหยิบของที่ไม่ได้ใช้จำนวนหนึ่งออกมาจากถุงใส่ของอย่างไม่ค่อยเต็มใจ

เขาใช้ผลึกเซียนส่วนใหญ่บำเพ็ญเพียรไปหมดแล้ว ทำให้เหลือเพียงของมีค่าเล็กน้อย มีแต่ของจิปาถะทั่วไป

“พวกคุณสองคน เอาของมีค่าออกมาให้หมด!” เฉินผิงเร่งหูหม่าซือและซิ่วรุ่ย

“ข้าอยู่ที่โลกมนุษย์มาตลอด ไม่มีของมีค่าหรอก” หูหม่าซือพึมพำขณะที่เขาเทข้าวของออกมาหมด ซึ่งมีแต่เศษผ้าเก่าๆ สองสามผืน

ซิ่วรุ่ยเทของทั้งหมดออกมาโดยไม่ลังเล แต่ก็ไม่มีของมีค่าเช่นกัน

พนักงานมองของพวกนั้นแล้วกลอกตา

“ของทั้งหมดรวมกันมีค่าไม่เกินห้าสิบเหรียญเซียนเท่านั้น”