บทที่ 208

คำถามของโจชัวร์นั้นหยาบคายมาก เขาพูดตรง ๆ ออกมาโดยทั้งหมดอยู่ในความคิดที่ซ่อนอยู่ของฉัน เมื่อเห็นความลังเลของฉัน เขาก็หัวเราะอย่างร่าเริง “ดูเหมือนว่าผมเดาถูก!”

ฉันพูดไม่ออก

“เนื่องจากคุณต้องการอยู่กับพี่รอง” เขากล่าวต่อ “เห็นได้ชัดว่าคุณชอบเขา หยุดคิดมาก! เป้าหมายหลักของคุณตอนนี้คือหาวิธีทำให้พี่รองตกหลุมรักคุณสิ!”

เขาหยุดชั่วครู่และดำเนินการต่อ

“การล่อลวงพี่รองเป็นเรื่องง่าย แต่ก่อนหน้านั้นคุณต้องบอกเขาให้ชัดเจนว่าคุณเลิกคิดเรื่องสามีที่ล่วงลับไปแล้ว! ตามศักดิ์ศรีของพี่รองเขาจะไม่ยอมรับผู้หญิงที่มีชายอื่นอยู่ในใจ เชื่อผม"

โจชัวร์อธิบายทุกอย่างราวกับว่าเขาเข้าใจแซคคารี่เหมือนหน้ามือเป็นหลังมือ

“เขาเป็นคนที่ขี้หวง ถ้าคุณไม่เริ่มทำครั้งแรกให้เขารักก่อน เขาจะไม่ทำ! เบล พี่รองเป็นผู้ชายที่อบอุ่นและอ่อนโยนภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่เย็นชาของเขา หากคุณตั้งใจจริงก็ไม่จำเป็นต้องกลัวการปฏิเสธอย่างไม่แยแสของเขา”

วันนั้นโจชัวร์พูดกับฉันมากมาย ฉันคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ทั้งหมดในขณะที่มุ่งหน้ากลับไปที่เมืองถงและไปเมืองอู๋ตอนกลางคืนโดยตั้งใจ

ฉันไม่ได้กลับมาที่นี่เลยนับตั้งแต่ดิกสันจากไป ราวกับว่าฉันกลัวที่จะมาที่นี่ กลัวการเปิดเผยอดีต

หลังจากเดินขึ้นเขาอย่างเหนื่อยยาก ฉันก็ยืนอยู่หน้าหลุมฝังศพของดิกสัน

“ฉันขอโทษ ฉันอาจตกหลุมรักคนอื่น” ฉันกระซิบ

คำตอบเดียวของฉันคือความเงียบที่ยืดเยื้อ

ฉันก้มลงเอื้อมไปแตะภาพขาวดำของเขา หัวใจของฉันสงบผิดปกติ

“ในที่สุดฉันก็พบความกล้าหาญที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่”

ไม่มีใครให้พรเลย

“ขอบคุณที่อยู่ในชีวิตของฉัน” ฉันหัวเราะ “แม้ว่ามันจะไม่สมบูรณ์แบบ แต่การจากไปของนายทำให้ฉันเจ็บปวดลึก ๆ ในใจ

“ดิกสัน ฉันกำลังจะหลงรักใครอีกคน”

ฉันไม่ได้ยืนอยู่ที่นั่นนาน จากนั้นฉันไปเยี่ยมแพทย์ที่เข้ารับการรักษาที่เมืองอู๋หลังจากที่ฉันลงมาจากเนินเขา

“ฉันมีบุตรยากจริงใช่ไหมค่ะ?”

เขาตรวจร่างกายฉันและตกใจมากที่มะเร็งของฉันหายขาดแล้ว

“มดลูกของคุณยังอยู่ และคุณหายดีแล้ว เมื่อรวมกับการรักษาที่ถูกต้อง มันอาจทำให้คุณมีลูกได้”

คำพูดของแพทย์ที่เข้ารับการรักษาทำให้ฉันมีความหวังอันยิ่งใหญ่