บทที่ 209

ฉันรับยาจีนและบินกลับไปที่เมืองถง เป็นเวลาเย็นแล้วตามเวลาที่ฉันกลับบ้าน ฉันต้มน้ำและเตรียมถ้วยยาอย่างเร่งรีบ

มันไม่สำคัญว่ามันจะได้ผลหรือไม่ มันยังคงเป็นความหวัง

ฉันได้รับโทรศัพท์จากนาธานหลังจากดื่มยาเสร็จ

เราแลกเบอร์กันครั้งสุดท้ายที่เจอกัน

“ว่าไง?” ฉันตอบ

“คุณชอว์ มาเล่นเกมส์กัน!”

น้ำเสียงของนาธานเหยียดหยาม

“มีอะไรให้เล่นตอนดึก?” ฉันอยู่ไม่สุขกับถ้วยในมือ

“รถแข่ง มาเป็นกรรมการของเรา!”

ฉันอยากจะปฏิเสธเขา แต่เนื่องจากฌอนแนะนำให้เรารู้จักกัน ฉันจะปฏิเสธเจตนาดีของนาธานอย่างหยาบคายได้ยังไง

นอกจากนี้ ฉันไม่มีอะไรทำในขณะนี้

ฉันเอากุญแจรถของฉันและไปที่โรงรถ ฉันเลือกรถสปอร์ตระดับแนวหน้าเพื่อขับไปยังจุดนัดพบ เมื่อฉันไปถึง ฉันเห็นเพียงหญิงสาวในเสื้อแจ็คเก็ตสีดำนั่งอยู่ริมถนน

ฉันจำเธอได้ ฉันคิดว่าเธอชื่อยารา น้องสาวของนาธาน

ฉันเข้าไปหาเธอและสังเกตว่าเธอสวมหูฟังขณะฟังเพลงดนตรีเปียโน

เพลงนั้นคือชื่อ แลนซ์ เกร็ก ปรากฏบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธออย่างน่าประทับใจ ฉันนั่งข้างเธอ

“คุณชอบแลนซ์ไหม?” ฉันยิ้ม

เมื่อได้ยินเสียง ยาราก็ถอดหูฟังออกและมองฉัน

“ฉันไม่ชอบเขา” เธอส่ายหัวและปฏิเสธ “ฉันรู้สึกว่าเพลงเปียโนไม่ได้แย่เกินไปที่จะฟังนาน ๆ ครั้ง ฉันคิดว่าคุณรู้จักแลนซ์สินะ?”

ฉันแปลกใจ เธอถามฉันแทน เธอเลื่อนอ่านรายการค้นหายอดนิยมของเว่ยป๋อ

“ฉันรู้จักเขา” ฉันพูด