บทที่ 358

“สุขภาพของเจดแย่ลงตั้งแต่วันที่เธอเกิด ดังนั้นเธอจึงป่วยอยู่ตลอดเวลา เธอใช้เวลาส่วนใหญ่ในเจ็ดเดือนกว่าอยู่ที่โรงพยาบาล ฉันคิดว่าฉันสามารถติดตามเธอและดูแลได้เรื่อย ๆ แต่หมอเพิ่งตรวจพบว่าเธอเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว!” เอเลนร้องไห้ด้วยความสูญเสียและพูดอย่างตื่นตระหนก “เธอยังเด็กมาก แต่เธอต้องผ่านสภาวะที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต แคโรไลน์ ฉันควรทำอย่างไรดี?”

หัวใจของฉันหยุดเต้นเมื่อได้ยินว่าเจดไม่สบาย ฉันรู้ว่าเอเลนโทรหาฉันเพราะเธอไม่มีทางเลือกและไม่มีใครให้พึ่งพา ดังนั้นฉันก็ไม่สามารถแสดงออกถึงความตื่นตกใจให้เห็นได้ชัด

ฉันถามเธออย่างใจเย็นว่า “เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่?”

เอเลนตอบว่า “ไม่นานมานี้”

ฉันถามอย่างอดทน “แล้วหมอบอกว่ายังไงอีกบ้าง?”

“เจดต้องได้รับการปลูกถ่ายไขกระดูก แต่ยังไม่มีวิธีที่เหมาะสม”

“เรามาลองคิดหาวิธีด้วยกันนะ ฉันจะไปเมืองเอสพรุ่งนี้แล้วเจอกันที่นั่น” ฉันไม่กล้าเดินทางได้เร็วกว่านี้ เนื่องจากในตอนนี้ฉันเดินทางติดต่อกันมาหลายวันแล้ว และเกือบจะแท้งลูกไปเมื่อวันก่อน

เสียงร้องของเอเลนค่อย ๆ เบาลง “ขอบคุณนะ คุณชอว์”

“ไม่เป็นไร ท้ายที่สุด ลูกของเธอก็เป็นหลานสาวของฉัน”

เอเลนเข้าใจว่าฉันหมายถึงอะไรและเตือนฉัน “อย่าให้แอนดรูรู้เรื่องนี้นะ”

แอนดรูเป็นพ่อของเด็ก และหากเขารู้มันมีความเป็นไปได้ที่เขาจะได้พบกันนั้นสูงมากขึ้น

เอเลนรู้เรื่องนี้ชัดเจนอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังเตือนให้ฉันซ่อนเรื่องนี้จากแอนดรู

ดูเหมือนว่าความเกลียดชังของเธอที่มีต่อแอนดรูนั้นลึกซึ้งเกินกว่าที่เธอคิดไว้!

“ได้สิ ฉันจะเก็บเป็นความลับ”

เอเลนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อได้ยินเสียงของหมอที่เรียกหาเธอจากปลายโทรศัพท์ของเธอ ฉันเดินออกจากห้องของฉันหลังจากที่เธอวางสายอย่างรวดเร็ว และเห็นยารากำลังเล่นวิดีโอเกมในห้องนั่งเล่นของฉัน

ฉันนั่งลงและถามด้วยความประหลาดใจว่า “เธอมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

ยาราหันมามองฉันด้วยใบหน้าที่บอบบางและละเอียดอ่อนของเธอ “เมื่อวานฉันไม่ได้บอกเธอเหรอ ว่าฉันจะมาเล่นกับเธอ?”

ฉันถามด้วยรอยยิ้มว่า “แล้วเธอรู้ที่อยู่บ้านของฉันได้อย่างไร?”

“ฉันขอที่อยู่จากฌอน และคุณป้าของเธอก็เปิดประตูให้ฉัน”

คุณป้าไม่อยู่บ้าน เธอคงไปซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว

ความสนใจของยารามุ่งเน้นไปที่เกมบนมือถือของเธอ ฉันเข้าไปในครัวเพื่อรินนมให้เธอหนึ่งแก้ว ฉันส่งนมให้เธอและพูดว่า “ฉันยังไม่ได้ให้ซองแดงแก่เธอสำหรับปีใหม่ มันอยู่ในห้องนอนของฉัน รอฉันเดี๋ยวนะ”

ฉันเตรียมอั่งเปาจำนวนมากไว้ในลิ้นชักในห้องนอนของฉัน เพราะฉันต้องการเตรียมพร้อมสำหรับบรรยากาศปีใหม่

ฉันหยิบซองแดงส่งให้ยาราหลังจากออกจากห้องนอน เธอรับมันและขอบคุณฉัน ฉันยื่นกุญแจรถให้เธอและอธิบาย “ฉันไม่แน่ใจเกี่ยวกับตำแหน่งของรถพวกนั้น และฉันไม่รู้ว่าพวกเขาปฏิบัติตามสัญญาหรือไม่ ฉันถามแซคคารี่โดยตรงไม่ได้ ดังนั้นฉันจึงเตรียมรถคันใหม่ไว้ให้เธอ”

ยาราหยิบซองแดงและกุญแจรถ แต่เธอไม่ได้ถามฉันว่าทำไมฉันถึงถามที่อยู่ของแซคคารี่ไม่ได้

เธอรู้เหตุผลอย่างชัดเจน หลังจากนั้น คลาสสอนเด็กเล็กก็ได้ถูกยกเลิกไปแล้ว

ฉันถามเธอเบา ๆ ว่า “คืนนี้เธออยากกินอะไรไหม?”

เธอถามขณะเล่นโทรศัพท์ว่า “เธอจะทำอาหารให้ฉันไหม?”

“แน่นอน แล้วเธออยากกินอะไร?”