บทที่ 570

ยาราดื่มน้ำผลไม้ของเธอจนหมด และกลับบ้านไป ฉันบอกกับโจชัวร์ “ฉันกับซัมเมอร์กลับก่อนนะ โอเคไหม?”

โจชัวร์เอนหลังพิงโซฟาด้วยความเมา โดยมีมอริสนอนอยู่บนตักของเขา มอริสโบกมืออย่างหมดความอดทน ก่อนที่โจชัวร์จะได้พูดอะไร “ไปให้พ้นเถอะ เลิกทำตัวน่ารำคาญแถวนี้สักที”

“...”

ฉันอดกลั้นตามคำขอร้องของโจชัวร์ ฉันคว้ากระเป๋า ยิ้มและเดินออกมาพร้อมซัมเมอร์

ฝนกำลังโปรยปรายในเมืองอู๋

ฝนในฤดูใบไม้ผลิที่หาได้ยาก

ฝนตกลงมาพร้อมกับสายลมที่พัดอย่างแผ่วเบา

ลีโอรีบเดินตรงมาหาพร้อมกับร่ม ฉันรับร่มมาและเอ่ยถามซัมเมอร์ “ให้ฉันไปส่งบ้านไหม?”

“ไม่ต้องหรอก ฉันเรียกแท็กซี่แล้ว”

“รถจะมาถึงเร็ว ๆ นี้หรือเปล่า?” ฉันถาม

“ใช่ อีกไม่กี่นาทีนี้แหละ”

ฉันยืนรอรถแท็กซี่เป็นเพื่อนเธอ ไหล่ของเธอเปียกโชกไปด้วยน้ำฝน ดังนั้น ฉันเลยเขยิบร่มเข้าไปใกล้เธอ และเอ่ยถาม “เธอเกลียดมีอาหรือเปล่า?”

เธอกลับมาอย่างแผ่วเบา “เกลียด”

ฉันถาม “เคยคิดที่จะแก้แค้นไหม?”

ฉันนึกถึงเรื่องที่มีอาพูดที่สถานีตำรวจ ฉันเกลียดเธอและอยากจะแก้แค้นให้ซัมเมอร์!

ฉันสนับสนุนเธออย่างเต็มที่ หากเธอตัดสินใจที่จะทำมันอย่างรอบคอบ!

ฉันไม่สนใจหากในท้ายที่สุดแล้วจะต้องทะเลาะกับชาร์ลส!!

ฉันต้องการความยุติธรรมให้ซัมเมอร์ แม้ซัมเมอร์จะไม่ต้องการแก้แค้น!

มีอาไม่สามารถออกมาจากสถานีตำรวจได้โดยไม่ต้องรับผิดชอบผลการกระทำของเธอ

ซัมเมอร์เป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน

“แน่นอน ฉันมีวิธีของฉัน” ซัมเมอร์ตอบ

เธอยื่นมือออกไปสัมผัสน้ำฝน และพูดอย่างนุ่มนวล “อย่าทะเลาะกับชาร์ลสเพราะฉัน ฉันมีวิธีของฉัน แคโร ฉันจะแก้แค้นด้วยตัวของฉันเอง!”