บทที่ 586

[แคโรไลน์: ซัมเมอร์ เกิดอะไรขึ้น?]

เวลาผ่านไปสักพักก่อนซัมเมอร์จะตอบกลับมา

[ซัมเมอร์: ฉันได้ใบรับรองมา]

ใบรับรอง?!

ใบรับรองการสมรสเหรอ?

ฉันที่กำลังสับสนพยายามถามต่อ

[แคโรไลน์: กับใครกัน?]

[ซัมเมอร์: ชายคนนั้นที่ฉันรู้จักมานานกว่าห้าปี]

[แคโรไลน์: บลูสันเหรอ?!]

[ซัมเมอร์: ใช่แล้ว พวกเราเพิ่งจะจดทะเบียนสมรสกันเอง]

มันน่าจะเป็นช่วงเวลาประมาณเที่ยงในประเทศบ้านเกิดของเรา

ที่จู่ ๆ ซัมเมอร์ก็แต่งงาน!

เธอแต่งงานก่อนหน้าชาร์ลส

หรือนี่จะเป็นวิธีการแก้แค้นชาร์ลส?

ฉันไม่รู้ว่าควรจะถามเธออย่างไร และไม่กล้าที่จะถาม

ฉันกลัวว่าคำถามของฉันจะเป็นการทำร้ายเธอ

ฉันหลีกเลี่ยงบทสนทนานั้น และตอบข้อความเธอ

[แคโรไลน์: ถ้าฉันกลับไปเดี๋ยวฉันไปหา แซคคารี่บอกว่าเขาจะเชิญเหล่าเพื่อน ๆ ของฉันมากินข้าวด้วยกัน เอาเป็นว่าเรามาเจอกันวันมะรืนนะ]

ซัมเมอร์ไม่ตอบข้อความ

หลังจากนั้น ฉันก็ลงมาที่ด้านล่าง แซคคารี่ที่เห็นฉันเปลี่ยนชุด เขาจึงวางโน๊ตบุ๊คลง ฉันเดินเข้าไปกอดแขนเขา “เราจะกลับเมืองอู๋กันเหรอคะ?” ฉันถาม

“อืม ทำไมเธอไม่ใส่เสื้อโค้ทล่ะ?”

ร่างเล็กเหลือบมองเดรสลายสก็อตที่สวมใส่อยู่ “ฉันไม่หนาวค่ะ”

ฉันไม่น่าพูดแบบนั้นเลย

อากาศเริ่มอุ่นขึ้นในประเทศบ้านเกิดของเรา ตราบใดที่ไม่มีลมหรือฝน ฉันก็คงไม่รู้สึกหนาว ทว่าฉันกลับประเมินเมืองอู๋ผิดไป

เมื่อเรากลับมาถึง เมืองอู๋ไม่เพียงฝนตก แต่มันเป็นฝนที่ตกกระหน่ำจนไม่ลืมหูลืมตา

ฉันหนาวสั่น ถึงอย่างนั้น แซคคารี่ก็ไม่เคยคิดจะล้อฉันเรื่องที่ฉันพูดที่ฝรั่งเศส เขากลับถอดเสื้อสูทออก และสวมมันให้กับฉันแทน

กว่าพวกเราจะกลับมาถึงบ้านก็เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว แซคคารี่ตกลงว่าจะตามฉันกลับไปที่คฤหาสน์ชอว์ในวันพรุ่งนี้ จากคำสัญญาของเขา มันจึงทำให้ฉันหลับสบายขึ้น